Kowalski przeciwko EUIPO – Hoyer (FLAMBIT – flambriks), Sprawa T‑301/25
– Sprawa dotyczyła postępowania w sprawie sprzeciwu wobec rejestracji unijnego znaku towarowego.

– Dariusz Kowalski zgłosił do rejestracji poniższy graficzny znak towarowy przedstawiający oznaczenie FLAMBIT dla towarów z klasy 4 Klasyfikacji nicejskiej (m.in. podpałki, rozpałki do grilli, rozpałki z papieru i drewna, płyny do rozpalania węgla, stałe podpałki):

– Hoyer SE, jako następca prawny wcześniejszego zgłaszającego, wniósł sprzeciw wobec rejestracji, oparty na wcześniejszym słownym niemieckim znaku towarowym flambriks oraz na wcześniejszym graficznym znaku towarowym przedstawionym poniżej:

Wcześniejsze znaki były zarejestrowane m.in. dla towarów i usług z klas 4, 11 i 40 (m.in. paliwa i substancje oświetlające, zapalniki, usługi w zakresie obróbki drewna):

– Podstawą sprzeciwu było prawdopodobieństwo wprowadzenia odbiorców w błąd na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b rozporządzenia 2017/1001.

– Wydział Sprzeciwów uwzględnił sprzeciw na podstawie wcześniejszego znaku figuratywnego.

– Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie Kowalskiego, opierając rozstrzygnięcie wyłącznie na wcześniejszym znaku słownym flambriks. Izba wskazała, że towary są identyczne, właściwy krąg odbiorców (przeciętny konsument niemiecki) charakteryzuje się przeciętnym poziomem uwagi, a znaki są przeciętnie podobne wizualnie, wysoko podobne fonetycznie i nieporównywalne koncepcyjnie. Uznała ponadto, że wcześniejszy znak ma przeciętną zdolność odróżniającą.

– Sąd UE oddalił skargę Kowalskiego. Wskazał, że choć Izba Odwoławcza błędnie uznała, iż odbiorcy nie będą postrzegać znaków jako złożonych z elementów „flam” i „bit” / „flam” i „briks”, a także niesłusznie oceniła stopień fonetycznego i koncepcyjnego podobieństwa, błędy te nie miały wpływu na wynik postępowania.

– Sąd potwierdził, że element „flam” ma słabą zdolność odróżniającą, ale nie jest jej pozbawiony, oraz że oba znaki wykazują przeciętny stopień podobieństwa wizualnego, przeciętny stopień podobieństwa fonetycznego oraz niski stopień podobieństwa koncepcyjnego. W świetle identyczności towarów oraz zasady współzależności istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia odbiorców w błąd.

– Sąd oddalił skargę w całości.

Szczegóły sprawy: https://infocuria.curia.europa.eu/tabs/document/T/2025/T-0301-25-00000000PI-01-P-01/ARRET_NP/317395-EN-1-html

 

Mostostal przeciwko EUIPO – Mostostal Siedlce (MOSTOSTAL), Sprawa T 663/24 

– Sprawa dotyczyła postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia unijnego znaku słownego MOSTOSTAL z powodu braku rzeczywistego używania. Sąd UE podkreślił, że zgodnie z art. 51 ust. 1 lit. a rozporządzenia 207/2009 właściciel ma obowiązek wykazania rzeczywistego, publicznego i rynkowego używania znaku, a rejestr unijnych znaków nie może służyć zachowywaniu ochrony dla oznaczeń nieobecnych w obrocie. 

– Mostostal S.A. był właścicielem unijnego znaku MOSTOSTAL zarejestrowanego dla szerokiego zakresu towarów i usług w klasach 6, 11, 19, 35 i 39. W postępowaniu przywoływano rozbudowany kontekst historyczny nazwy Mostostal — jej powstanie w 1945 r., funkcjonowanie Zrzeszenia Mostostal, późniejsze rejestracje znaków krajowych (m.in. poniższego znaku graficznego):

— Sąd jednoznacznie stwierdził, że okoliczności historyczne poprzedzające rejestrację unijnego znaku w 2011 r. nie są dowodem jego używania w rozumieniu prawa unijnego. 

– Mostostal Siedlce sp. z o.o. wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia wobec towarów i usług w klasach 6, 11, 19, 35 i 39, wskazując brak używania w pięcioletnim okresie referencyjnym 24.05.2012–23.05.2017. Wskazywano, że dokumenty przedstawione przez Mostostal S.A. dotyczą jedynie aktywności wewnątrz grupy kapitałowej, a nie używania skierowanego do odbiorców rynkowych. 

– Izba Unieważnień uwzględniła wniosek w całości i stwierdziła wygaśnięcie znaku z dniem 24 maja 2017 r. Uznano, że faktury i umowy nie wykazują żadnej formy dystrybucji usług pod znakiem MOSTOSTAL na rynku, a przedstawione materiały nie pozwalają ocenić ani częstotliwości, ani intensywności używania. 

– Odwołujący Mostostal S.A. przedstawił liczne dokumenty, w tym faktury, umowy o świadczenie usług zarządczych, historyczne dokumenty korporacyjne, zdjęcia, dane z rejestru sądowego oraz wyniki badania opinii publicznej z 2017 r. Powoływał się również na używanie znaku przez spółki zależne jako używanie za zgodą właściciela oraz na istnienie „słusznych powodów” nieużywania wynikających z trwających sporów prawnych, w tym sporu dotyczącego dziedziczenia dawnych praw do oznaczenia MOSTOSTAL. 

– Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie, uznając, że dowody nie wykazują rzeczywistego używania znaku jako oznaczenia pochodzenia. Stwierdzono, że wszystkie przedłożone faktury i umowy dokumentują jedynie usługi świadczone pomiędzy podmiotami powiązanymi, o wspólnych adresach i osobach reprezentujących, co wskazuje na ich charakter czysto wewnętrzny. Izba podkreśliła, że nawet jeśli przyjąć te czynności jako „zewnętrzne”, brak danych liczbowych uniemożliwia ustalenie zakresu handlowego używania. Ponadto stwierdzono, że powoływane spory nie tworzyły obiektywnej przeszkody uniemożliwiającej użycie znaku na rynku. 

– Sąd UE oddalił skargę. Wskazał, że: 

• zdecydowana większość dowodów miała charakter historyczny lub odnosiła się do okresów sprzed rejestracji znaku UE; nie mogły one potwierdzić używania w okresie referencyjnym;
• faktury i umowy dotyczyły wyłącznie podmiotów z grupy Mostostal, a powiązania korporacyjne, wspólne adresy i identyczne osoby w organach zarządczych potwierdzały, że brak było używania publicznego;
• znak pojawiał się jako firma przedsiębiorstwa, a nie jako znak towarowy wskazujący pochodzenie rynkowe usług, co jest sprzeczne z jego funkcją w świetle art. 51 ust. 1 lit. a;
• liczba faktur była znikoma, a wartości zostały usunięte, co uniemożliwiało ocenę skali ekonomicznej używania;
• powoływane spory sądowe nie spełniały kryterium „właściwych powodów” nieużywania, ponieważ nie uniemożliwiały obiektywnie użycia znaku, a jedynie stwarzały potencjalne ryzyko komercyjne, które nie wyłącza obowiązku używania.

– Sąd potwierdził brak rzeczywistego używania oraz brak właściwych powodów nieużywania i tym samym oddalił skargę.

Szczegóły sprawy: https://infocuria.curia.europa.eu/tabs/document/T/2024/T-0663-24-00000000PI-01-P-01/ARRET_NP/317398-EN-1-html

 

MAX magazín przeciwko EUIPO – RCS Mediagroup (MAX), Sprawa T‑114/25
– Sprawa dotyczyła postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia unijnego znaku towarowego słownego MAX z powodu braku rzeczywistego używania.

– MAX magazín s. r. o. wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia znaku zarejestrowanego m.in. dla towarów z klasy 9 (m.in. nagrania CD, wideo) oraz klasy 16 (czasopisma, gazety, periodyki i książki).

– Wydział Unieważnień stwierdził wygaśnięcie znaku w całości, ze skutkiem od 29 września 2022 r.

– RCS Mediagroup, jako następca prawny właściciela znaku, złożył odwołanie. Izba Odwoławcza podtrzymała decyzję w odniesieniu do towarów z klasy 9 oraz gazet, periodyków i książek w klasie 16, lecz uznała, że doszło do rzeczywistego używania znaku w odniesieniu do czasopism.

– Izba Odwoławcza wskazała, że właściciel podjął realne działania zmierzające do ponownego wprowadzenia magazynu oznaczonego MAX na rynek. Uwzględniła:
• zgodę z 2 listopada 2020 r. na publikację testowych wydań magazynu MAX przez skarżącego, na podstawie której ukazały się trzy numery próbne;
• umowę licencyjną z 8 listopada 2021 r. z innym wydawcą, obejmującą wydawanie, druk, dystrybucję i sprzedaż niemieckiej edycji magazynu MAX przez trzy lata;
• faktury dotyczące sprzedaży magazynu MAX w Niemczech i Austrii oraz faktury kierowane do licznych dworców kolejowych w Niemczech;
• egzemplarze okładek numerów 03 i 04/2021 oraz 01, 02 i 03/2022.

– Ustalono, że choć nakłady były niewielkie, publikacja i dystrybucja miały charakter regularny w ostatnich dwóch latach okresu referencyjnego (2017-2022) i były później kontynuowane.

– Sąd UE oddalił skargę. Wskazał, że:
• publikacja testowych wydań, choć sama w sobie nie przesądza o ciągłości używania, mogła zostać uwzględniona jako element ogólnej oceny;
• faktury wykazały rzeczywistą, publiczną dystrybucję magazynu MAX w wielu punktach sprzedaży;
• nawet niewielkie wolumeny są wystarczające, jeśli odzwierciedlają realne wejście towaru na rynek;
• nie było podstaw, by podważać wartość dowodową oświadczeń wydawcy licencjonowanego, gdy pozostawały w zgodzie z pozostałymi dowodami;
• dowody z okresu bezpośrednio po zakończeniu okresu referencyjnego mogły potwierdzać regularność używania znaku.

– Sąd potwierdził zatem istnienie rzeczywistego używania znaku MAX dla czasopism i oddalił żądanie stwierdzenia wygaśnięcia w tym zakresie. Skarga została oddalona w całości.

Szczegóły sprawy: https://infocuria.curia.europa.eu/tabs/document/T/2025/T-0114-25-00000000PI-01-P-01/ARRET_NP/317402-EN-1-html

 

Kiss Nail Products przeciwko EUIPO (IMPRESS), Sprawa T‑326/25
– Sprawa dotyczyła zgłoszenia unijnego znaku towarowego słownego IMPRESS oraz odmowy rejestracji ze względu na brak zdolności odróżniającej.

– Kiss Nail Products Inc. zgłosił znak IMPRESS dla towarów z klas 3 (m.in. kosmetyki do makijażu, pielęgnacji oczu i paznokci, sztuczne rzęsy i brwi oraz kleje) oraz 8 (narzędzia do manicure i pielęgnacji brwi i rzęs).

– Zgłoszenie zostało oddalone przez EUIPO na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b rozporządzenia 2017/1001 z powodu braku charakteru odróżniającego.

– Izba Odwoławcza podtrzymała decyzję, uznając, że angielskie słowo „impress” oznacza „wywierać wrażenie” lub „wywierać trwały pozytywny efekt” i będzie postrzegane przez anglojęzyczną część odbiorców UE jako zwykłe, bezpośrednie hasło promocyjne opisujące efekt użycia produktów kosmetycznych.

– Izba wskazała, że towary objęte zgłoszeniem, z uwagi na swój charakter, służą poprawie wyglądu i przyciąganiu uwagi innych, przez co słowo „impress” jest odbierane jako banalny komunikat zachęcający do zakupu, a nie jako oznaczenie pochodzenia handlowego.

– Skarżący podnosił, że słowo ma jedynie ogólny, szeroki walor pochwalny i nie opisuje cech towarów, a więc powinno być rejestrowalne. Odwołał się także do wcześniejszych rejestracji podobnych oznaczeń, w tym wcześniejszej rejestracji identycznego znaku IMPRESS dokonanej przez niego dla podobnych towarów.

– Sąd UE oddalił skargę. Uznał, że słowo „impress” ma jasne, bezpośrednie znaczenie, które natychmiast kojarzy się z zamierzonym rezultatem stosowania kosmetyków – zrobieniem wrażenia. Podkreślił, że przekaz ten jest jednoznaczny, motywacyjny i reklamowy, niewymagający interpretacji.

– Sąd zawuażył, że publiczność nie będzie w nim widzieć oznaczenia pochodzenia, lecz zwykłą pochwałę i zachętę do nabycia towarów, a fakt, że istnieją wcześniejsze rejestracje tego samego lub podobnych znaków, nie wiąże EUIPO ani Sądu. Ponadto, wcześniejszy znak IMPRESS został zarejestrowany jedynie w wyniku decyzji pierwszej instancji, bez zbadania przez Izbę Odwoławczą, co nie tworzy wiążącej praktyki.

– Sąd stwierdził tym samym, że znak IMPRESS jest pozbawiony zdolności odróżniającej w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b rozporządzenia 2017/1001 i oddalił skargę.

Szczegóły sprawy: https://infocuria.curia.europa.eu/tabs/document/T/2025/T-0326-25-00000000PI-01-P-01/ARRET_NP/317401-EN-1-html

 

Shenzen Smoore Technology przeciwko EUIPO – Dongguan BEC Technology (V VENILO / V), Sprawa T‑62/25
– Sprawa dotyczyła sprzeciwu wobec rejestracji unijnego znaku towarowego graficznego V VENILO.

– Dongguan BEC Technology zgłosił poniższy graficzny znak towarowy V VENILO dla towarów z klasy 34 (m.in. papierosy elektroniczne, liquidy, filtry, akcesoria tytoniowe), usług z klasy 35 (m.in. reklama, prezentacja towarów, usługi marketingowe) oraz klasy 42 (m.in. badania techniczne, projektowanie produktów, testy jakości).

– Shenzen Smoore Technology wniosła sprzeciw oparty na przedstawionym poniżej wcześniejszym graficznym znaku unijnym obejmującym towary z klas 9 i 34 (m.in. komponenty do e‑papierosów, papierosy elektroniczne, podgrzewacze tytoniu, vaporizery):

  

– Wydział Sprzeciwów oddalił sprzeciw, a Izba Odwoławcza podtrzymała decyzję, stwierdzając brak podobieństwa usług w klasach 35 i 42 do towarów objętych wcześniejszym znakiem oraz brak ryzyka wprowadzenia w błąd w odniesieniu do towarów w klasie 34.

– Sąd UE stwierdził szereg błędów w ocenie Izby Odwoławczej. W szczególności:
• Izba błędnie uznała, że żaden element znaku zgłoszonego nie dominuje, podczas gdy dla części odbiorców dominującym elementem jest graficzne „v” w okręgu;
• litera „v” w obu znakach jest przedstawiona w bardzo zbliżony sposób – różnice w nachyleniu, czcionce czy przecięciu okręgu mają charakter drugorzędny;
• dla tej części odbiorców podobieństwo wizualne oraz fonetyczne należy ocenić na poziomie przeciętnym, a nie niskim;
• słowo „venilo” w znaku zgłoszonym ma znaczenie drugorzędne ze względu na swoją pozycję, wielkość i typowy krój pisma.

– Sąd zgodził się natomiast, że usługi objęte klasami 35 i 42 nie są podobne do towarów z klas 9 i 34 i brak jest podstaw do stwierdzenia komplementarności. Sąd wskazał, że wcześniejszy znak ma słabą zdolność odróżniającą oraz nie udowodniono nabycia podwyższonej zdolności odróżniającej poprzez używanie, gdyż przedstawione dowody nie pozwalały ustalić udziału rynkowego ani stopnia znajomości znaku wśród właściwego kręgu odbiorców.

– W świetle przeciętnego podobieństwa znaków oraz identyczności towarów z klasy 34, Sąd stwierdził istnienie ryzyka wprowadzenia w błąd dla części odbiorców w odniesieniu do tych towarów i uchylił decyzję Izby Odwoławczej w tym zakresie.

– W odniesieniu do usług z klas 35 i 42 skarga została oddalona.

Szczegóły sprawy: https://infocuria.curia.europa.eu/tabs/document/T/2025/T-0062-25-00000000PI-01-P-01/ARRET_NP/317394-EN-1-html

 

Pols Erm Tarim przeciwko EUIPO – Holder (Pol’s FREEZE FRESH / PAUL), Sprawa T‑106/25
– Sprawa dotyczyła sprzeciwu wobec rejestracji unijnego znaku graficznego Pol’s FREEZE FRESH dla towarów w klasach 29, 30, 31 i 32, przedstawionego poniżej:

– Sprzeciw został wniesiony przez Holder SAS na podstawie wcześniejszych unijnych znaków graficznych PAUL depuis 1889 oraz PAUL LE CAFE:

      

– Wydział Sprzeciwów uwzględnił sprzeciw wobec wszystkich spornych towarów poza usługami z klasy 31. Izba Odwoławcza częściowo zmieniła decyzję, uznając brak podstaw odmowy w odniesieniu do „żywych zwierząt i organizmów do hodowli” w klasie 31, lecz podtrzymała jej pozostałą część.

– Sąd UE oddalił skargę w całości. Ustalił, że elementem dominującym wcześniejszego znaku jest słowo „PAUL”, o normalnej zdolności odróżniającej, natomiast w znaku zgłoszonym element „pol’s” jest jedynym odróżniającym i wywołującym wrażenie wariantu imienia Paul. Ponadto Sąd wskazał, że element „freeze fresh” jest opisowy względem towarów (wskazuje na świeżo mrożony charakter lub efekt świeżości) i nie może dominować w postrzeganiu znaku.

– W zakresie podobieństwa znaków Sąd potwierdził niskie podobieństwo wizualne oraz bardzo wysokie podobieństwo fonetyczne (wymowa Paul/Pol’s dla odbiorcy francuskojęzycznego).

– Sąd potwierdził renomę wcześniejszego znaku PAUL depuis 1889 dla:
• wyrobów piekarniczych i cukierniczych w klasie 30,
• usług sprzedaży detalicznej tych towarów w klasie 35,
• usług gastronomicznych w klasie 43.
Renoma była szeroko potwierdzona zarówno materiałem dowodowym, jak i decyzjami francuskiego INPI.

– Sąd zgodził się, że pomiędzy znakami zachodzi powiązanie w rozumieniu art. 8 ust. 5, ponieważ towary objęte zgłoszeniem należą do sektora żywnościowego, zbieżnego z działalnością PAUL,  trafiają do tego samego kręgu odbiorców i mogą być nabywane w tych samych miejscach, a podobieństwa fonetyczne i koncepcyjne, wsparte renomą wcześniejszego znaku, sprzyjają powstaniu mentalnego skojarzenia.

– Sąd potwierdził, że używanie znaku zgłoszonego mogłoby prowadzić do pasożytniczego czerpania korzyści z renomy PAUL, ponieważ klienci mogliby przypisywać towarom Pol’s FREEZE FRESH pozytywne skojarzenia związane z marką PAUL, a zgłaszający korzystałby z reputacji bez odpowiednich nakładów, co stanowiłoby nienależną korzyść.

– Skarga została oddalona w całości.

Szczegóły sprawy: https://infocuria.curia.europa.eu/tabs/document/T/2025/T-0106-25-00000000PI-01-P-01/ARRET_NP/317076-EN-1-html