Wyrok – 15.01.2026 – bluechip, Sprawa C-822/24

– Sprawa dotyczyła pytania prejudycjalnego w przedmiocie wykładni art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE. Pytanie odnosiło się do kwestii zgodności z prawem unijnym „krajowego systemu godziwej rekompensaty z tytułu sporządzania kopii na użytek prywatny” (chodzi tu o system odpowiadający polskim opłatom reprograficznym). Sporną kwestią wymagającą odpowiedzi TSUE była dopuszczalność obciążenia producentów, importerów i dystrybutorów nośników obowiązkiem zapłaty tej rekompensaty w przypadku sprzedaży nośników profesjonalnym nabywcom końcowym – skoro wówczas nośniki nie będą w użytku prywatnym, a profesjonalnym.

– bluechip to firma zajmująca się produkcją, importem i sprzedażą komputerów stacjonarnych, notebooków i stacji roboczych z wbudowanym dyskiem twardym.

– Zentralstelle für private Überspielungsrechte (ZPÜ, niemiecka organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi), dochodziła od spółki bluechip Computer AG zapłaty wynagrodzenia przeznaczonego na finansowanie godziwej rekompensaty (opłaty reprograficznej) za komputery wyposażone w dyski twarde wprowadzone do obrotu w latach 2014–2017, w tym również za urządzenia sprzedawane profesjonalnym nabywcom końcowym. Ponieważ komputery zawierały dyski twarde, uznano je za urządzenia, które można wykorzystać do sporządzenia kopii na użytek prywatny.

– Spółka bluechip Computer AG kwestionowała istnienie takiego obowiązku w odniesieniu do sprzedaży urządzeń podmiotom profesjonalnym, stwierdzając, że urządzenia te nie są wykorzystywane do sporządzania kopii na użytek prywatny.

– Sąd drugiej instancji uznał, że ze względu na techniczną możliwość wykorzystywania urządzeń produkowanych przez bluechip do sporządzania kopii na użytek prywatny, można przyjąć wzruszalne domniemanie, iż takie kopie będą sporządzane, a ciężar obalenia tego domniemania będzie spoczywać na producencie, importerze lub dystrybutorze danego nośnika.

– Rozpoznając skargę rewizyjną, Bundesgerichtshof powziął wątpliwości co do zakresu i granic wykładni art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE i zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym dopuszczalności stosowania takowego wzruszalnego domniemania w przypadku sprzedaży nośników profesjonalnym nabywcom.

– Sąd pytający dążył w szczególności do ustalenia czy państwo członkowskie:

• może przewidzieć obowiązek zapłaty godziwej rekompensaty przez producentów, importerów i dystrybutorów także wtedy, gdy nabywcą końcowym jest podmiot profesjonalny,
• jakie warunki muszą zostać spełnione, aby taki system był zgodny z prawem unijnym, w szczególności z zasadą zachowania równowagi między interesami podmiotów praw autorskich a użytkowników.

– Trybunał udzielił następującej odpowiedzi:

• Artykuł 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. należy interpretować w ten sposób, że:

 

• nie stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, zgodnie z którym producenci, importerzy i dystrybutorzy nośników danych, które mogą być wykorzystywane do zwielokrotniania, są zobowiązani do zapłaty godziwej rekompensaty przewidzianej w tym przepisie w przypadku sprzedaży tych nośników profesjonalnym nabywcom końcowym, chyba że ci producenci, importerzy lub dystrybutorzy udowodnią, że wspomniane nośniki nie będą wykorzystywane przez osoby fizyczne do zwielokrotniania do użytku prywatnego i do celów, które nie są ani bezpośrednio, ani pośrednio handlowe, lub będą wykorzystywane w taki sposób tylko w zakresie uznanym za wyrządzający jedynie niewielką szkodę podmiotom praw autorskich.

 

– Innymi słowy Trybunał uznał, że państwo członkowskie może pobierać opłatę za prywatne kopiowanie także od nośników sprzedawanych podmiotom profesjonalnym, jeśli trudno jest ustalić, kto i w jakim celu będzie z nich korzystał, pod warunkiem, że firmy będą miały możliwość zwolnienia z tej opłaty lub jej zwrotu, gdy wykażą, że nośniki nie są (lub są tylko w minimalnym stopniu) używane do kopiowania na użytek prywatny.

Szczegóły sprawy: eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/HTML/?uri=CELEX:62024CJ0822

 

Wyrok – 14/01/2026 – LEGO A/S przeciwko EUIPO i Guangdong Qman Toys Industry – Sprawa T‑628/24

– Sprawa dotyczyła skargi wniesionej przez LEGO A/S wobec decyzji EUIPO unieważniającej wzór wspólnotowy przedstawiający element klocka konstrukcyjnego. Powodem unieważnienia był brak indywidualnego charakteru — zdaniem EUIPO wzór LEGO nie wywoływał odmiennego ogólnego wrażenia od wcześniejszego wzoru.

Wzór sporny REUD 1050645-003

– Jako wzór wcześniejszy wskazano element ujawniony publicznie na stronie internetowej Bricksetczęść nr 61252) należący do zestawu LEGO. LEGO twierdziło natomiast, że kształt, proporcje, liczba studów oraz dolna część elementu wyraźnie odróżniają ich wzór od wcześniejszego.

Wzór wcześniejszy

Część nr 61252 należąca do zestawu Nr 7241 „Fire Car”

 

– Wzory pokrywały się co do zasadniczych cech, natomiast różnice polegające m.in. na prostokątnym (zamiast kwadratowego) kształcie zostały uznane za powielenie tego samego motywu, a nie za nową konfigurację wizualną.

– Sąd uznał, że mimo pewnych różnic, kluczowe elementy wizualne obu wzorów są bardzo podobne: występuje płyta o zbliżonej grubości, górna cylindryczna wypustka, charakterystyczny półksiężycowaty zacisk na bocznej ścianie oraz gładkie powierzchnie.

– Różnice, takie jak prostokątny kształt zamiast kwadratu lub dodatkowa wypustka, zostały ocenione jako mające niewielki wpływ na ogólne wrażenie, ponieważ są postrzegane jedynie jako wydłużenie bądź powtórzenie istniejącego motywu.

– Sąd podkreślił, że choć projektant klocków konstrukcyjnych dysponuje szeroką swobodą twórczą, to przy takim poziomie swobody drobne różnice w kształcie, proporcjach czy liczbie identycznych elementów powtórzonych w sposób symetryczny nie są wystarczające do wywołania odmiennego ogólnego wrażenia.

– Element cylindryczny na spodzie wzoru spornego (nieobecny we wzorze wcześniejszym) uznano za posiadający ograniczone znaczenie, ponieważ jest zazwyczaj niewidoczny w normalnym użytkowaniu (po połączeniu elementów), pełni funkcję techniczną i nie dominuje w percepcji użytkownika zorientowanego.

– Sąd stwierdził brak wyraźnie odmiennego ogólnego wrażenia mimo istnienia pewnych różnic szczegółowych. Skargę oddalono.

Szczegóły sprawy: eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/HTML/?uri=CELEX:62024TJ0628 [ENG]

 

Wyrok – 14/01/2026 – Ionfarma SL przeciwko EUIPO, Sprawa T-230/25

– 5 grudnia 2022 roku osoby fizyczne Carmelo Manola i Irene Simeone zawnioskowały o rejestrację słownego unijnego znaku towarowego DESMOMED.

– Rejestracja miała obejmować klasę 3 (olejki eteryczne i ekstrakty aromatyczne; woski krawieckie i szewskie; preparaty zapachowe; preparaty zapachowe, inne niż do użytku osobistego; preparaty do pielęgnacji zwierząt; artykuły toaletowe) oraz klasę 5 (suplementy diety i preparaty dietetyczne; preparaty i artykuły stomatologiczne oraz pasty do zębów lecznicze; preparaty i artykuły stomatologiczne) klasyfikacji nicejskiej.

– Rejestracja znaku spotkała się ze sprzeciwem ze strony spółki Ionfarma – sprzeciw uzasadniony był zarejestrowanym w 1988 roku znakiem słownym DERMOMED. Znak ten zarejestrowany był dla klasy 5 klasyfikacji nicejskiej (plastry samoprzylepne, gazy, bandaże, opatrunki i waty). Tym samym, kategoria towarów, dla których zarejestrowano znak DERMOMED w klasie 5 różniła się w pewnym stopniu od towarór, dla których wnioskowano o rejestrację znaku DESMOMED w klasie 5.

– Spór w sprawie dotyczył pytania, czy pomiędzy towarami oznaczonymi DESMOMED a towarami oznaczonymi DERMOMED istnieje podobieństwo wystarczające do stwierdzenia ryzyka wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.

– EUIPO odrzuciło sprzeciw Ionfarma SL. Sprzeciw został uwzględniony jedynie w odniesieniu do towarów „preparaty i artykuły dentystyczne” należących do klasy 5 objętych zgłoszonym znakiem towarowym.

– W wyroku Sąd podzielił argumenty podnoszone przez EUIPO, wskazując w szczególności na następujące kwestie:

• Towary należące do klasy 3 są skierowane do ogółu społeczeństwa, który wykazuje średni poziom uwagi, a towary należące do klasy 5 są skierowane do ogółu społeczeństwa, który wykazuje co najmniej ponadprzeciętny poziom uwagi, oraz do specjalistów z sektora medycznego, takich jak lekarze i farmaceuci, którzy wykazują wysoki poziom uwagi. Ponieważ natomiast towary z klasy 5 są skierowane zarówno do ogółu społeczeństwa, jak i do specjalistów, prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd należy oceniać z punktu widzenia odbiorców wykazujących najniższy poziom uwagi, a mianowicie ogółu społeczeństwa o średnim poziomie uwagi. Ponieważ sprzeciw opierał się na wcześniejszym hiszpańskim słownym znaku towarowym DERMOMED, prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd należy oceniać w odniesieniu do ogółu społeczeństwa hiszpańskiego o średnim stopniu uwagi.
• Dodatkowo Sąd podnosi błędne opieranie się przez Ionfarma SL na fragmentach uzasadnień starszych decyzji EUIPO i zauważa, że legalność decyzji dotyczących rejestracji należy rozpatrywać jedynie na podstawie rozporządzenia 2017/1001, a nie na podstawie wcześniejszej praktyki decyzyjnej.

– Rozpatrując przesłanki odmowy rejestracji znaku towarowego DESMOMED (identyczność lub podobieństwo do wcześniejszego znaku towarowego, identyczność lub podobieństwo towarów objętym znakiem) Sąd doszedł do następujących wniosków:

• W odniesieniu do podobieństwa towarów objętych wcześniejszym znakiem towarowym w klasie 3 Sąd zauważa, że klienci nie spodziewaliby się, aby tak odległe rodzaje towarów pochodziły od tego samego przedsiębiorstwa handlowego lub od przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo.
• W odniesieniu do podobieństwa towarów objętych wcześniejszym znakiem towarowym w klasie 5 Sąd uznaje, że towary objęte znakiem wcześniejszym i późniejszym nie są ani komplementarne, ani konkurencyjne. Sąd podziela stanowisko EUIPO stwierdzając, że towary te różnią się (od towarów objętych znakiem późniejszym) pod względem charakteru, przeznaczenia i sposobu użycia, a ponadto nie są komplementarne. Sąd nie podziela argumentacji Ionfarma SL, która wskazywała, że wszystkie te towary mają charakter farmaceutyczny lub leczniczy, pochodzą od tych samych firm farmaceutycznych i laboratoriów oraz są dystrybuowane tymi samymi kanałami. Sąd podnosi, że w czasie rejestracji wcześniejszego znaku DERMOMED nie należały do jednej kategorii w ramach klasy 5 razem z towarami objętymi późniejszym znakiem towarowym DESMOMED. Ponadto towary objęte wcześniejszym znakiem towarowym służą wspomaganiu procesu gojenia ran lub urazów, podczas gdy „suplementy diety” i preparaty dietetyczne objęte zgłoszonym znakiem mają na celu uzupełnienie codziennej diety i wspieranie ogólnego stanu zdrowia.

– Tym samym Sąd podzielił argumentację EUIPO. Skargę oddalono w całości.

Szczegóły sprawy: eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/HTML/?uri=CELEX:62025TJ0230 [ENG]

Wyrok – 14/01/2026 – Froneri Bulgaria EOOD przeciwko EUIPO, Sprawa T-517/24

– Sprawa dotyczyła unieważnienia wzoru wspólnotowego przedstawiającego pojemnik z pokrywką (opakowanie do lodów) z powodu rzekomego braku indywidualnego charakteru i nowości. O rejestrację wzoru wniosła spółka Daesef AD. O unieważnienie wzoru wniósł producent lodów Froneri Bulgaria EOOD. Przedstawienie wzoru kwestionowanego:

– Wniosek o unieważnienie wzoru opierał się na braku nowości i indywidualnego charakteru kwestionowanego wzoru w stosunku do następujących wcześniejszych wzorów:

Wzór UE nr 3465541-0001 

Wzory różnych pojemników na lody oferowanych pod znakiem towarowym Familia

– Zarówno Wydział Unieważnień, jak i Izba Odwoławcza EUIPO uznały, że wzór Daesef różni się wystarczająco od wzorów wcześniejszych, wywołuje na użytkowniku inne ogólne wrażenie oraz jest nowy i indywidualny w rozumieniu art. 5 i 6 rozporządzenia 6/2002.

– Sąd zauważył, że podstawa kwestionowanego wzoru jest mniejsza i bardziej zwarta, natomiast wcześniejsze wzory mają podstawę większą i bardziej wydłużoną.

– Ponadto Sąd potwierdził ustalenia Izby Odwoławczej, że boki (ściany boczne) kwestionowanego wzoru są wyższe niż w wzorach wcześniejszych. Z tych różnic wynika, że proporcja od podstawy do górnej krawędzi (bottom‑to‑top proportion) jest w kwestionowanym wzorze bardziej zaznaczona niż w wcześniejszych wzorach.

– Sąd podniósł, że przy ocenie indywidualnego charakteru, nie należy przypisywać decydującego znaczenia temu, że poinformowany użytkownik widzi takie pojemniki głównie z góry lub gdy są wypełnione żywnością. Sąd wskazał również, że nawet jeśli pojemniki są sztaplowane (stacked) i wypełnione żywnością, poinformowany użytkownik będzie w stanie jasno dostrzec ich kształt, w tym różnice w długości, szerokości i wysokości, które nadają im odmienną proporcję.

– W odniesieniu do argumentów skarżącego dotyczących rzeczywistych wymiarów produktów, Sąd przypomniał utrwalone orzecznictwo stwierdzając, że ochrona dotyczy wzorów, a nie rzeczywistych wymiarów produktów, do których wzory mają być stosowane, a zatem argumenty o faktycznych wymiarach były nierelewantne przy porównywaniu ogólnego wrażenia wzorów (Radiators for heating, T‑83/11 i T‑84/11).

– Sąd uznał, że stożkowa forma opakowania Daesef odróżniała się od wzoru wcześniejszego i tym samym nie można było uznać ich za podobne. Elementy wspólne (dwuczęściowa konstrukcja, pokrywka, przezroczysty materiał) zdaniem Sądu nie niwelowały różnic w ogólnym wrażeniu. Sąd uznał, że skoro wzór miał indywidualny charakter, to tym samym spełniał wymóg nowości.

Szczegóły sprawy: eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/HTML/?uri=CELEX:62024TJ0517 [ENG]

 

Wyrok – 14/01/2026 – Kimpton Hotel & Restaurant Group LLC przeciwko EUIPO (Sprawy T-619 i T-621/24)

– Spór dotyczył sprzeciwu wobec rejestracji znaków słownych KIMKOM i KIMSUM złożonych przez Kamstar GmbhH dla usług w klasie 43. Sprzeciw, złożony przez Kimpton Hotel & Restaurant Group LLC, oparto na wcześniejszym unijnym znaku słownym KIMPTON, chroniącym usługi hotelarskie, gastronomiczne i rezerwacyjne w klasie 43.

– EUIPO częściowo uwzględniło sprzeciwy, uznając ryzyko konfuzji dla większości usług, lecz oddaliło je w zakresie usług określonych jako „day-care and elderly care facilities”.

– Rada Odwoławcza uznała prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd dla części usług, ale wyłączyła „elderly care facilities”. Sąd skorygował tę ocenę, uznając, że usługi „elderly care facilities” są w istocie tożsame z usługami „retirement home services” oraz „provision of accommodation”. Usługi te mają ten sam cel, charakter, odbiorców i obejmują zarówno zakwaterowanie, jak i stałą opiekę.

– Sąd potwierdził, że znaki KIMKOM, KIMSUM i KIMPTON są wizualnie podobne w stopniu średnim, fonetycznie podobne w stopniu średnim lub wysokim, a koncepcyjnie niemożliwe do porównania, gdyż są bez znaczenia semantycznego.

– Sąd odrzucił interpretację EUIPO, zgodnie z którą „elderly care facilities” miałyby stanowić odrębną kategorię słabo podobną do „resort hotel services”. Po analizie zarówno angielskiej, jak i niemieckiej wersji zgłoszeń znaków, Sąd ustalił, że „elderly care facilities” oraz „retirement home services” oznaczają w istocie ten sam rodzaj usług: zakwaterowanie i opiekę nad osobami starszymi, często wymagającymi stałego wsparcia. Ponieważ EUIPO uznało „retirement home services” za identyczne z usługami „provision of accommodation”, Sąd stwierdził, że również „elderly care facilities” muszą zostać uznane za identyczne z usługami objętymi wcześniejszym znakiem KIMPTON. Odmienne traktowanie obu określeń przez EUIPO uznano za błąd oceny.

– Tym samym zdaniem Sądu przy średnim podobieństwie wizualnym i fonetycznym znaków oraz identyczności usług istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

– Sąd uchylił decyzje Izby Odwoławczej w zakresie, w jakim uznała ona brak ryzyka konfuzji dla usług „elderly care facilities” oraz zmienił je, nakazując odmowę rejestracji znaków KIMKOM i KIMSUM w tej części.

Szczegóły sprawy: eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/HTML/?uri=CELEX:62024TJ0619 [ENG]

 

Wyrok – 14/01/2026 – Leone przeciwko EUIPO, Sprawa T-64/25

– Sprawa dotyczyła unieważnienia unijnego znaku słownego LEONE dla lodów, w oparciu o wcześniejsze prawa do nazwiska, firmy i szyldu handlowego zgodnie z prawem austriackim (art. 60 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 2017/1001). Lisa Leone, Giorgio Leone oraz ich firma Leone & Leone OG (austriaccy producenci lodów) żądali unieważnienia słownego unijnego znaku towarowego LEONE, zarejestrowanego przez słoweńską spółkę Incom dla lodów i produktów mrożonych (klasa 30).

– Powodem żądania unieważnienia był fakt, że nazwa „Leone” zdaniem wnioskodawców naruszała ich wcześniejsze prawa do nazwiska, nazwy firmy oraz nazwy handlowej, chronione na podstawie prawa austriackiego (§ 43 ABGB, § 9 UWG, § 12 Markenschutzgesetz).

– EUIPO uznało, że prawa te należy oceniać wyłącznie w ramach art. 60 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001, ponieważ są używane w obrocie handlowym, a więc nie mogą być chronione jako „prawo do nazwy (nazwiska)” z art. 60 ust. 2 lit. a).

– Sąd uznał, że brzmienie art. 60 ust. 2 lit. a) nie pozwala na zawężającą interpretację – prawo do nazwy (nazwiska) może obejmować również używanie w celach majątkowych. Sąd podkreślił, że rozporządzenie 2017/1001 nie definiuje treści „prawa do nazwy (nazwiska)”, a jego zakres wynika wyłącznie z prawa krajowego. Tym samym Sąd stwierdził, że Izba Odwoławcza naruszyła art. 60 ust. 2 lit. a) przez odmowę ochrony tylko dlatego, że nazwisko było używane w obrocie handlowym bez zbadania materialnych przesłanek prawa austriackiego i złożonych dowodów.

– Sąd wskazał, że Izba powinna była szczegółowo zbadać treść prawa austriackiego, zgodnie z orzecznictwem dot. ciężaru dowodu w zakresie prawa krajowego, oraz ocenić, czy wcześniejsze prawa skarżących mogą zakazywać używania znaku LEONE.

– Sąd dodatkowo podkreślił, że EUIPO ma obowiązek (gdy prawo krajowe stanowi podstawę unieważnienia) zasięgnąć z urzędu informacji o treści prawa krajowego, jeżeli przedstawione są twierdzenia lub dowody wymagające weryfikacji. W niniejszej sprawie Izba Odwoławcza powinna była zbadać austriackie przepisy i ich interpretację, a nie polegać wyłącznie na własnym założeniu, że każde użycie nazwiska w obrocie handlowym przesuwa sprawę do art. 60 ust. 1 lit. c).

– Sąd zwrócił uwagę, że Izba Odwoławcza błędnie przeprowadziła „automatyczne” kwalifikowanie” wcześniejszych praw do kategorii oznaczeń „używanych w obrocie handlowym”, co prowadziło do nieprawidłowego umieszczenia sprawy w reżimie art. 60 ust. 1 lit. c), zamiast właściwego art. 60 ust. 2 lit. a). Sąd podkreślił, że kwalifikacja wcześniejszego prawa zależy od jego natury według prawa krajowego, a nie od tego, czy jest wykorzystywane komercyjnie.

– Sąd wskazał, że austriackie prawo nie rozróżnia między „nazwiskiem używanym prywatnie” a „nazwiskiem używanym komercyjnie”, a używanie nazwy w działalności gospodarczej nie pozbawia jej ochrony jako „prawa do nazwy” w rozumieniu § 43 ABGB. Tym samym Izba Odwoławcza oparła się na założeniu niezgodnym z treścią prawa krajowego.

– Sąd zauważył, że Izba błędnie pominęła, iż prawo do nazwy w prawie austriackim chroni nie tylko sytuacje „utrudniania posługiwania się nazwą”, lecz także przypadki ryzyka mylenia i naruszenia interesów majątkowych związanych z nazwą. Sąd podkreślił, że w ramach § 43 ABGB możliwe jest kwestionowanie używania identycznego lub bardzo podobnego oznaczenia, jeśli narusza to interesy osoby noszącej dane nazwisko.

– Sąd skrytykował Izbę za wybiórcze i niepełne sięgnięcie do prawa krajowego. Izba oparła się jedynie na swojej interpretacji § 43 ABGB, ale nie przeanalizowała rzeczywistej treści § 9 UWG i § 12 Markenschutzgesetz, mimo że skarżący powoływali się na te przepisy jako na samodzielne podstawy zakazu używania znaku LEONE.

– Sąd zaznaczył, że Izba nie zastosowała prawidłowych zasad oceny dowodów w zakresie prawa krajowego, zwłaszcza wynikających z orzecznictwa Edwin i Gambling Commission, zgodnie z którym EUIPO musi nie tylko ocenić przedstawione przepisy, lecz także w razie potrzeby aktywnie ustalić ich interpretację (np. poprzez orzecznictwo, doktrynę czy oficjalne źródła).

– Sąd podkreślił, że Izba w ogóle nie oceniła, czy w świetle prawa austriackiego używanie przez firmę Incom oznaczenia LEONE mogło prowadzić do ryzyka skojarzenia gospodarczego, pomyłki lub naruszenia interesów skarżących. Zaniechanie tej merytorycznej oceny przesądziło o konieczności uchylenia decyzji.

– Sąd uznał zatem zarzut naruszenia art. 60 ust. 2 lit. a), uchylił decyzję Izby Odwoławczej

w całości i obciążył EUIPO kosztami postępowania.

 

Szczegóły sprawy: eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/HTML/?uri=CELEX:62025TJ0064