Wyrok – z dnia 28 stycznia 2026 r. – Montepelayo, SLU przeciwko EUIPO, sprawa T-203/25

– Sprawa dotyczyła postępowania w sprawie sprzeciwu wobec rejestracji słownego znaku towarowego UE.

– Montepelayo, SLU złożyło wniosek o rejestrację słownego znaku towarowego UE TELOTRÓN dla towarów i usług z klas 5 (preparaty medyczne i farmaceutyczne), 9 (oprogramowanie) oraz 44 (usługi medyczne i doradcze w zakresie opieki zdrowotnej).

– TRON – Translationale Onkologie an der Universitätsmedizin der Johannes Gutenberg-Universität Mainz gGmbH złożyło sprzeciw w oparciu o wcześniejszy słowny znak towarowy UE TRON oraz wcześniejszy niemiecki słowny znak towarowy TRON, zarejestrowane odpowiednio dla usług naukowych, technologicznych i medycznych w klasach 42 i 44 oraz dla oprogramowania w klasie 9 związanego z zastosowaniami medycznymi i biotechnologicznymi.

– Sprzeciw został oparty na art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 (prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd).

– Wydział Sprzeciwów odrzucił sprzeciw w całości.

– Pierwsza Izba Odwoławcza uwzględniła odwołanie. Stwierdziła ona, w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego UE, że właściwym kręgiem odbiorców są anglojęzyczni konsumenci w Unii Europejskiej, w tym zarówno specjaliści z dziedziny medycyny i biotechnologii (zwracający szczególną uwagę na klasy 5 i 44 oraz średnią uwagę na oprogramowanie z klasy 9), jak i ogół społeczeństwa. Uznała, że towary z klasy 5 są w średnim stopniu podobne do usług z klas 42 i 44, że usługi z klasy 44 są identyczne, a towary z klasy 9 nie są podobne. Uznała, że zgłoszony znak towarowy będzie postrzegany jako składający się z elementów „telo” i „trón”, że oba elementy mają charakter odróżniający, a „trón” pokrywa się z wcześniejszymi znakami towarowymi. Sąd uznał, że znaki są w średnim stopniu podobne pod względem wizualnym i fonetycznym oraz podobne pod względem koncepcyjnym, co prowadzi do prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do towarów z klasy 5 i usług z klasy 44.

– W odniesieniu do wcześniejszy Uznała, że towary z klasy 9 objęte każdym ze znaków były identyczne i że zastosowanie miało to samo porównanie oznaczeń, co prowadziło do prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

– Sąd oddalił skargę. Potwierdził on po pierwsze ustalenia Izby Odwoławczej dotyczące właściwych kręgów odbiorców i poziomu ich uwagi. Zgodził się, że decydujące znaczenie ma krąg specjalistów i że ocena nie wymaga odrębnej analizy ogółu społeczeństwa.

– Sąd potwierdził ustalenia Izby Odwoławczej dotyczące podobieństwa towarów i usług. Uznał, że zarzuty skarżącej nie są wystarczająco uzasadnione, aby podważyć te ustalenia.

– Sąd podtrzymał ustalenie, że znak towarowy, którego dotyczy wniosek, zostanie podzielony przez właściwy krąg odbiorców na „telo” i „trón”, które są znanymi terminami naukowymi lub przedrostkami w języku angielskim i niemieckim w kontekście medycznym/biotechnologicznym. Zgodził się, że żaden z elementów nie był dominujący i że oba miały średnią zdolność odróżniającą.

– W odniesieniu do podobieństwa oznaczeń Sąd uznał, że element „trón” w pełni zawiera wcześniejszy znak towarowy TRON, że akcent na literze „ó” nie ma istotnego wpływu na postrzeganie oraz że oznaczenia są podobne pod względem wizualnym i fonetycznym w stopniu średnim. Sąd uznał, że ani obecność elementu „telo”, ani różnica długości oznaczeń nie eliminują ich podobieństwa.

– Pod względem koncepcyjnym Sąd uznał, że przynajmniej specjaliści przypisaliby znaczenie elementowi „tron” i w związku z tym dostrzegliby podobieństwo koncepcyjne.

– Sąd uznał, że biorąc pod uwagę podobieństwo oznaczeń, tożsamość lub podobieństwo towarów i usług, średni stopień odróżniający wcześniejszych znaków towarowych oraz zasadę współzależności, Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Potwierdził ten wniosek zarówno w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego UE (klasy 5 i 44), jak i wcześniejszego niemieckiego znaku towarowego (klasa 9).

– Sąd odrzucił argument wnioskodawcy, że współistnienie innych znaków „tron” wykluczało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, zauważając, że wnioskodawca nie wykazał współistnienia na rynku opartego na braku prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd oraz że przytoczone znaki nie były identyczne.

Szczegóły sprawy: eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/HTML/?uri=CELEX:62025TJ0203

Wyrok – 28.01.2026 r. – Ella Hotels and Resorts monoprosopi AE przeciwko EUIPO, sprawa T-245/25

– Sprawa dotyczyła postępowania w sprawie sprzeciwu na podstawie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001 przeciwko rejestracji słownego znaku towarowego UE ELLA HOTELS AND RESORTS.

– Ella Hotels and Resorts monoprosopi AE zgłosiła słowny znak towarowy ELLA HOTELS AND RESORTS dla usług z klasy 35 (reklama; pomoc w prowadzeniu działalności gospodarczej, usługi zarządzania i administracji), klasy 43 (żywność i napoje; tymczasowe zakwaterowanie; rezerwacje i powiązane usługi doradcze) oraz klasy 44 (higiena i pielęgnacja ciała; usługi opieki zdrowotnej).

– Hachette Filipacchi Presse złożyło sprzeciw w oparciu o wcześniejszy graficzny znak towarowy UE:

zarejestrowany między innymi dla towarów z klasy 16 (czasopisma modowe i periodyki dotyczące mody, urody, wyrobów tkackich, gastronomii, kultury, stylu życia, wellness oraz integracji społeczno-zawodowej i ochrony kobiet), powołując się na art. 8 ust. 5 (renoma; nieuczciwa korzyść; szkoda; brak uzasadnionej przyczyny).

– Wydział Sprzeciwów częściowo uwzględnił sprzeciw. Odrzucił zgłoszenie w odniesieniu do wszystkich usług z klasy 43 oraz usług z klasy 35 „usługi reklamowe, marketingowe i promocyjne” i utrzymał rejestrację tylko dla „usług pomocy biznesowej, zarządzania i administracji” w klasie 35.

– Pierwsza Izba Odwoławcza częściowo uchyliła tę decyzję. Odrzuciła sprzeciw w odniesieniu do (i) usług reklamowych, marketingowych i promocyjnych (klasa 35) oraz (ii) wszystkich usług z klasy 43. Utrzymała sprzeciw w odniesieniu do usług z klasy 44 (higiena i pielęgnacja ciała; usługi opieki zdrowotnej), stwierdzając, że w odniesieniu do tych usług spełnione są wymogi art. 8 ust. 5.

– Sąd oddalił skargę w całości. Uznał, że w odniesieniu do usług z klasy 44 spełnione były wszystkie łączne warunki określone w art. 8 ust. 5: wcześniejszy znak towarowy UE był zarejestrowany; oznaczenia miały co najmniej średnie podobieństwo wizualne i fonetyczne; wcześniejszy znak towarowy cieszył się renomą (ustaloną w szczególności w Niemczech w odniesieniu do magazynów modowych dla kobiet); właściwy krąg odbiorców dostrzegłby związek między znakami; a używanie późniejszego znaku towarowego stanowiłoby nieuczciwe wykorzystanie renomy wcześniejszego znaku towarowego. Wnioskodawca nie wykazał istnienia uzasadnionej przyczyny.

– W odniesieniu do właściwego kręgu odbiorców sąd potwierdził, że w przypadku nieuczciwego czerpania korzyści właściwy krąg odbiorców obejmuje przeciętnych konsumentów usług objętych spornym znakiem towarowym. Usługi w zakresie higieny i pielęgnacji urody są skierowane do ogółu społeczeństwa o ponadprzeciętnym poziomie uwagi, natomiast usługi w zakresie opieki zdrowotnej są skierowane również do profesjonalistów o wysokim poziomie uwagi. Do celów oceny szkody dla renomy lub charakteru odróżniającego właściwy krąg odbiorców obejmuje konsumentów magazynów modowych o przeciętnym poziomie uwagi. Argument, że analiza powinna ograniczać się do czytelniczek magazynu, został odrzucony, ponieważ art. 8 ust. 5 wymaga uwzględnienia wszystkich konsumentów, którzy mogą nawiązać skojarzenie, a nie tylko tych, którzy korzystają zarówno z towarów, jak i usług.

– W odniesieniu do renomy wcześniejszego znaku towarowego Sąd podtrzymał ustalenie, że znak towarowy ELLE cieszy się renomą w Niemczech w odniesieniu do magazynów o modzie damskiej, w oparciu o długoletnią dystrybucję, znaczny nakład i inwestycje promocyjne. Uznał, że słowo „ELLE” ma średnią charakterystyczność w odniesieniu do magazynów modowych, a argumenty dotyczące jego rozumienia jako francuskiego zaimka lub odniesień do „łokcia” lub „łokciowej kości” były niewystarczające, aby podważyć to stwierdzenie.

– W odniesieniu do podobieństwa Sąd potwierdził wniosek Izby Odwoławczej o co najmniej średnim podobieństwie wizualnym i fonetycznym. Pod względem koncepcyjnym wcześniejszy znak nie przekazywał jasnej koncepcji znacznej części odbiorców. Chociaż „Ella” może być postrzegana jako imię żeńskie, nie stanowiło to wystarczająco wyraźnej różnicy koncepcyjnej, która mogłaby zneutralizować podobieństwa wizualne i fonetyczne.

– Jeśli chodzi o bliskość w rozumieniu art. 8 ust. 5, Sąd powtórzył, że podobieństwo towarów/usług nie jest wymagane; wystarczy zwykły „związek”. Potwierdził, że taki związek istnieje między magazynami mody damskiej (klasa 16) a usługami z klasy 44 (higiena osobista, pielęgnacja urody, opieka zdrowotna), ponieważ wszystkie one dotyczą estetyki, wyglądu fizycznego i dobrego samopoczucia oraz mają wspólną grupę docelową. Argumenty, że usługi higieniczne są skierowane wyłącznie do profesjonalistów lub że usługi medyczne nie mają związku z magazynami mody, zostały odrzucone.

– Jeśli chodzi o istnienie nieuczciwej przewagi, Sąd uznał, że biorąc pod uwagę renomę wcześniejszego znaku towarowego, podobieństwo oznaczeń, istnienie powiązania oraz bliskość towarów i usług, Izba Odwoławcza słusznie uznała, że istnieje realne ryzyko, iż wizerunek piękna, elegancji i stylu kojarzony ze znakiem towarowym ELLE zostanie przeniesiony na usługi oferowane pod późniejszym znakiem towarowym. Właściciel wcześniejszej marki nie był zobowiązany do udowodnienia rzeczywistej szkody; wystarczyło wykazanie niehipotetycznego ryzyka w przyszłości w oparciu o logiczne wnioski wyciągnięte z realiów rynkowych.

– Jeśli chodzi o uzasadnioną przyczynę, Sąd potwierdził, że wnioskodawca nie wykazał żadnej. Przedłożone reklamy były datowane po upływie odpowiedniego okresu lub dotyczyły hoteli o nazwie „Elissa” lub „Helea”, a nie „Ella”. Pojawienie się strony internetowej „ellaresorts.com” nie było wystarczające, aby wykazać rzeczywiste i skuteczne używanie znaku „Ella” jako znaku towarowego przed datą ustalenia renomy wcześniejszego znaku. Argumenty, że „Ella” jest popularnym imieniem żeńskim lub ma konotacje kulturowe w języku greckim, były bezpodstawne i nie mogły przeważyć nad ochroną przyznaną renomowanemu znakowi ELLE.

– Skarga została w całości oddalona.

Szczegóły sprawy: eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/HTML/?uri=CELEX:62025TJ0245

 

Wyrok – 28 stycznia 2026 r. – Ella Hotels and Resorts monoprosopi AE przeciwko EUIPO, sprawa T-246/25.

– Sprawa dotyczyła postępowania w sprawie sprzeciwu na podstawie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001 przeciwko rejestracji graficznego znaku towarowego UE.

– Ella Hotels and Resorts monoprosopi AE złożyła wniosek o rejestrację następującego graficznego znaku towarowego UE:

obejmującego usługi z klasy 35 (reklama; pomoc w prowadzeniu działalności gospodarczej, usługi zarządzania i administracji), klasy 43 (usługi związane z dostarczaniem posiłków i napojów; tymczasowe zakwaterowanie; powiązane usługi rezerwacji i doradztwa) oraz klasy 44 (higiena i pielęgnacja ciała; usługi opieki zdrowotnej).

– Hachette Filipacchi Presse złożyło sprzeciw w oparciu o wcześniejszy graficzny znak towarowy UE:

  

zarejestrowany między innymi dla towarów z klasy 16 (czasopisma modowe i periodyki dotyczące mody, urody, dekoracji, gastronomii, kultury, stylu życia, wellness oraz tematów związanych z integracją społeczno-zawodową i ochroną kobiet), powołując się na art. 8 ust. 5 (renoma; nienależna korzyść; szkoda; brak uzasadnionej przyczyny).

– Wydział Sprzeciwów częściowo uwzględnił sprzeciw, odrzucając znak towarowy dla wszystkich usług w klasach 43 i 44 oraz dla „usług reklamowych, marketingowych i promocyjnych” w klasie 35, jednocześnie zezwalając na rejestrację wyłącznie dla „usług pomocy biznesowej, zarządzania i usług administracyjnych” w klasie 35.

– Pierwsza Izba Odwoławcza częściowo uchyliła decyzję Wydziału Sprzeciwów. Odrzuciła sprzeciw w odniesieniu do usług reklamowych, marketingowych i promocyjnych w klasie 35 oraz wszystkich usług w klasie 43. Potwierdziła jednak sprzeciw w odniesieniu do usług w klasie 44 (higiena i pielęgnacja ciała; usługi opieki zdrowotnej), stwierdzając, że warunki określone w art. 8 ust. 5 zostały spełnione w odniesieniu do tych usług.

– Sąd oddalił skargę. Potwierdził, że wszystkie łączne elementy wymagane na mocy art. 8 ust. 5 były spełnione w odniesieniu do usług z klasy 44: wcześniejszy znak towarowy był zarejestrowany; oznaczenia wykazywały co najmniej średni stopień podobieństwa wizualnego i fonetycznego; wcześniejszy znak towarowy cieszył się renomą w Unii Europejskiej (w szczególności w Niemczech) w odniesieniu do magazynów modowych dla kobiet; właściwy krąg odbiorców dostrzegałby związek między oznaczeniami; a używanie zgłoszonego znaku towarowego przynosiłoby nienależną korzyść z renomy wcześniejszego znaku towarowego. Wnioskodawca nie wykazał istnienia ważnego powodu.

– W odniesieniu do właściwego kręgu odbiorców Sąd podtrzymał ustalenia Izby Odwoławczej. W przypadku czerpania nienależnej korzyści właściwy krąg odbiorców składa się ze średnio przeciętnych konsumentów usług objętych spornym znakiem towarowym. Usługi w zakresie higieny osobistej i pielęgnacji urody są skierowane do ogółu społeczeństwa o ponadprzeciętnej uwadze; usługi w zakresie opieki zdrowotnej są również skierowane do profesjonalistów o wysokiej uwadze. W odniesieniu do szkody dla renomy/charakteru odróżniającego właściwa grupa odbiorców składa się z konsumentów magazynów modowych o przeciętnej uwadze. Argument, że ocena powinna skupiać się wyłącznie na czytelniczkach magazynu „Elle”, został odrzucony, ponieważ istotnym kryterium jest to, czy odbiorcy mający kontakt z późniejszym znakiem towarowym mogą skojarzyć go z wcześniejszym znakiem towarowym.

– Sąd potwierdził ustalenie, że wcześniejszy znak towarowy ELLE cieszy się renomą w Niemczech w odniesieniu do magazynów o modzie damskiej, w oparciu o długoletnią dystrybucję, inwestycje promocyjne i duży nakład. Fakt, że niewielki odsetek ogółu ludności niemieckiej czyta ten magazyn, nie podważa istnienia renomy wśród właściwego kręgu odbiorców. Stwierdzono również, że wcześniejszy znak towarowy posiada przeciętny charakter odróżniający.

– W odniesieniu do podobieństwa Sąd utrzymał, że oznaczenia mają co najmniej średni stopień podobieństwa wizualnego i fonetycznego. Pod względem koncepcyjnym „ELLE” nie ma bezpośredniego, konkretnego znaczenia dla znacznej części odbiorców; chociaż „ELLA” może być postrzegane jako imię żeńskie, nie wystarczyło to do stworzenia wystarczająco wyraźnej różnicy koncepcyjnej, która mogłaby zneutralizować inne podobieństwa.

– W odniesieniu do bliskości Sąd potwierdził ocenę Izby Odwoławczej, że istnieje związek między wcześniejszym znakiem towarowym z klasy 16 obejmującym czasopisma modowe a usługami z klasy 44 objętymi spornym znakiem towarowym. Oba znaki towarowe były skierowane do tej samej grupy docelowej i dotyczyły estetyki, wyglądu zewnętrznego i dobrego samopoczucia. Sąd odrzucił argument, że usługi w zakresie higieny i opieki zdrowotnej dotyczą całkowicie odrębnych dziedzin zawodowych, zauważając, że czasopisma modowe regularnie poruszają takie tematy, jak pielęgnacja skóry, uroda, pielęgnacja ciała i zabiegi kosmetyczne.

– Sąd zgodził się, że istnieje rzeczywiste, a nie hipotetyczne ryzyko, że wnioskodawca mógłby czerpać nieuczciwe korzyści z renomy wcześniejszego znaku towarowego. Wizerunek piękna, elegancji i stylu kojarzony z wcześniejszym znakiem towarowym ELLE mógłby zostać przeniesiony na usługi wnioskodawcy z klasy 44, ułatwiając w ten sposób ich wprowadzanie do obrotu. Właściciel wcześniejszego znaku towarowego nie był zobowiązany do wykazania rzeczywistej szkody; wystarczyło wykazanie prawdopodobnego ryzyka w przyszłości w oparciu o logiczne wnioski wyciągnięte z praktyk stosowanych w branży.

– Sąd uznał, że wnioskodawca nie wykazał istnienia uzasadnionej przyczyny. Przedłożone materiały reklamowe pochodziły z okresu późniejszego niż okres, którego dotyczyła sprawa, lub dotyczyły hoteli o nazwie „Elissa” lub „Helea”, a nie „Ella”. Obecność „ellaresort.com” w odniesieniu do domeny napisanym małą czcionką nie stanowiła dowodu rzeczywistego, skutecznego używania „Ella” jako znaku towarowego przed ustaleniem renomy wcześniejszego znaku towarowego. Argumenty dotyczące powszechnego charakteru nazwy „Ella” lub jej rzekomych konotacji kulturowych były nieuzasadnione i niewystarczające.

– Skarga została oddalona.

Szczegóły sprawy: eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/HTML/?uri=CELEX:62025TJ0246

 

Wyrok – 28 stycznia 2026 r. – ABB Asea Brown Boveri Ltd przeciwko EUIPO, sprawa T-131/25

– Sprawa dotyczyła skargi o stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej rejestracji słownego znaku towarowego UE EcoGuard na podstawie bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji, w szczególności charakteru opisowego zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001.

– ABB Asea Brown Boveri Ltd złożyła wniosek o rejestrację unijnego znaku towarowego słownego EcoGuard, obejmującego (po ograniczeniu) towary z klasy 6 (metalowe opaski kablowe, metalowe rury i łączniki do ochrony kabli elektrycznych), klasy 9 (materiały instalacyjne, w tym kable, przewody, złącza, gniazda) oraz klasy 17 (niemetalowe uszczelki, łączniki i złącza do rur i przewodów chroniących kable elektryczne).

– Ekspert odrzucił zgłoszenie na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) w związku z art. 7 ust. 2. ABB złożyło odwołanie.

– Czwarta Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie. Stwierdziła, że właściwy krąg odbiorców, składający się z anglojęzycznych specjalistów i ogółu konsumentów w UE, zrozumiałby znak EcoGuard jako oznaczający towary przyjazne dla środowiska, które zapewniają ochronę lub pełnią funkcję zabezpieczającą, lub jako wskazujący, że towary te chronią środowisko. Izba uznała, że znak ma charakter opisowy, a zatem pozbawiony jest charakteru odróżniającego. Odrzuciła argumenty oparte na wcześniejszych rejestracjach.

– Sąd oddalił skargę. Podtrzymał on opinię Izby Odwoławczej dotyczącą właściwego kręgu odbiorców i potwierdził, że znak składa się z elementów „eco” i „guard”, które są łatwo zrozumiałe dla konsumentów anglojęzycznych.

– W odniesieniu do terminu „eco” Sąd zauważył, że ma on ustalone znaczenie w orzecznictwie UE, odnosząc się do „ekologicznego”, powszechnie używanego w handlu w celu wskazania właściwości przyjaznych dla środowiska. Skarżący nie wykazał, że jest inaczej.

– W odniesieniu do terminu „guard” Sąd uznał, że można go rozumieć jako odnoszący się albo do czegoś, co chroni, albo do czynności ochrony. Odrzucił argument skarżącej, że termin „guard” należy interpretować wąsko, jako odnoszący się wyłącznie do osób lub urządzeń pełniących aktywną rolę ochronną. Ponieważ co najmniej jedno z możliwych znaczeń tego słowa odnosi się do cechy towarów, znaczenie to wystarcza, aby zastosować art. 7 ust. 1 lit. c).

– Sąd potwierdził, że znak EcoGuard, traktowany jako całość, byłby natychmiast postrzegany jako opisujący towary przyjazne dla środowiska i zapewniające ochronę. Połączenie słów „eco” i „guard” nie wywoływało wrażenia wystarczająco odległego od sumy jego części, a zatem znak był opisowy jako neologizm utworzony z elementów opisowych.

– Sąd uznał, że Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że istnieje wystarczająco bezpośredni i konkretny związek między oznaczeniem a towarami: towary, których dotyczy sprawa (rury, przewody, złącza, materiały do ochrony kabli), mogą rzeczywiście mieć właściwości przyjazne dla środowiska lub ochronne, a konsumenci postrzegają EcoGuard jako opisujące takie właściwości.

– Sąd odrzucił argument wnioskodawcy, że oznaczenie jest abstrakcyjne lub niejednoznaczne. Uznał również, że używanie znaku EcoGuard na rynkach anglojęzycznych (takich jak Stany Zjednoczone) nie ma znaczenia w ramach autonomicznego systemu znaków towarowych UE, a używanie znaku na rynku w celu identyfikacji pochodzenia nie ma wpływu na ocenę charakteru opisowego.

– Ponieważ stwierdzenie charakteru opisowego na podstawie art. 7 ust. 1 lit. c) wystarczyło do odmowy rejestracji, Sąd uznał, że nie ma potrzeby badania zarzutu dotyczącego braku charakteru odróżniającego na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b).

– Zarzut dotyczący naruszenia zasady równego traktowania i dobrej administracji został odrzucony. Sąd przypomniał, że decyzje EUIPO muszą być oceniane wyłącznie na podstawie rozporządzenia 2017/1001, a wnioskodawca nie może powoływać się na wcześniejsze rejestracje (nawet identyczne) w celu uzyskania podobnego wyniku. Wcześniejsze rejestracje, na które powołano się, zostały albo usunięte z rejestru, dotyczyły znaków graficznych, albo dotyczyły wniosków oczekujących na rozpatrzenie, rozstrzygniętych w oparciu o inne okoliczności faktyczne. Żadna z nich nie mogła być wiążąca dla Izby Odwoławczej.

– Skarga została w całości oddalona.

Szczegóły sprawy: eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/HTML/?uri=CELEX:62025TJ0131