Hesse przeciwko EUIPO – 19.01.2026 – Ferrari (TESTAROSSA), sprawa C‑597/25 P

– Sprawa dotyczyła postępowania na podstawie art. 58a statutu Trybunału Sprawiedliwości w celu ustalenia, czy należy dopuścić do rozpatrzenia odwołanie od wyroku Sądu w postępowaniu dotyczącym wspólnotowego znaku towarowego.

– Kurt Hesse złożył odwołanie, domagając się uchylenia wyroku Sądu z dnia 2 lipca 2025 r. w sprawie T‑1103/23 (TESTAROSSA), który stwierdził nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej EUIPO w połączonych postępowaniach w sprawie unieważnienia znaku towarowego TESTAROSSA.

– Zgodnie z art. 58a statutu i art. 170a–170b regulaminu postępowania skarżący musi dołączyć do odwołania wniosek wykazujący, że odwołanie dotyczy kwestii istotnej dla jednolitości, spójności lub rozwoju prawa Unii.

– Wnoszący odwołanie twierdził, że każda z pięciu podstaw odwołania podnosiła takie istotne kwestie. Opierał się on między innymi na rzekomych błędach Sądu w interpretacji art. 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2017/1001 dotyczącego rzeczywistego używania, w szczególności wymogów dotyczących jednoznacznej zgody właściciela znaku towarowego w sprawach dotyczących odsprzedaży używanych pojazdów, części zamiennych i akcesoriów.

– Ponadto twierdził on, że Sąd błędnie zinterpretował orzecznictwo dotyczące tego, czy używanie w odniesieniu do części zamiennych może stanowić rzeczywiste używanie w odniesieniu do głównej kategorii produktów, oraz że Sąd błędnie ocenił wykonywanie przez Izbę Odwoławczą uprawnień dyskrecjonalnych na podstawie art. 95 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 przy dopuszczaniu lub wykluczaniu dowodów.

– Trybunał uznał, że skarżący nie wykazał, że jego podstawy odwołania podnoszą kwestię istotną dla jednolitości, spójności lub rozwoju prawa Unii. Zauważył, że argumenty dotyczące art. 18 ust. 1 i 2 w rzeczywistości miały na celu ponowną ocenę ustaleń faktycznych i dowodów, co nie może uzasadniać dopuszczenia odwołania do postępowania w rozumieniu art. 58a.

– Sąd zauważył, że zarzuty dotyczące naruszenia orzecznictwa muszą być poparte nie tylko wskazaniem sprzecznych fragmentów, ale także konkretnymi powodami, dla których domniemana sprzeczność rodzi kwestię istotną dla prawa UE. Chociaż skarżący wskazał sporne ustępy i powołane orzecznictwo, nie przedstawił żadnego wyjaśnienia wykazującego znaczenie wymagane na mocy art. 58a.

– Sąd dodał, że odwołanie się przez wnoszącego odwołanie do kwestii, które nie zostały jeszcze rozpatrzone przez Sąd, było niewystarczające. Sam fakt, że kwestia prawna jest nowa, nie stanowi, bez dalszego wyjaśnienia, podstawy do uznania jej znaczenia w rozumieniu art. 58a.

– Sąd uznał, że skarżący nie spełnił wymogów określonych w art. 170a–170b regulaminu postępowania i odpowiednim orzecznictwie, i w związku z tym oddalił wniosek o dopuszczenie odwołania do postępowania.

Szczegóły sprawy: eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/HTML/?uri=CELEX:62025CO0597

 

Wyrok – 19.01.2026 – Hesse przeciwko EUIPO – Ferrari (TESTAROSSA), sprawa C‑598/25 P

– Sprawa dotyczyła postępowania na podstawie art. 58a statutu Trybunału Sprawiedliwości w celu ustalenia, czy należy dopuścić do rozpatrzenia odwołanie od wyroku Sądu dotyczącego unieważnienia wspólnotowego znaku towarowego.

– Odwołanie miało na celu uchylenie wyroku Sądu z dnia 2 lipca 2025 r. w sprawie T‑1104/23, który stwierdził nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 sierpnia 2023 r. w zakresie, w jakim zaskarżony znak towarowy został unieważniony dla „zabawkowych pojazdów lądowych w skali” w klasie 28 (modele pojazdów w skali).

– Podobnie jak w sprawie C‑597/25 P, skarżący złożył wniosek na podstawie art. 170a regulaminu postępowania, twierdząc, że jego podstawy odwołania dotyczą kwestii istotnych dla jednolitości, spójności lub rozwoju prawa Unii w rozumieniu art. 58a statutu.

– Wnoszący odwołanie podniósł dwie podstawy odwołania. Po pierwsze, twierdził, że Sąd nie zastosował wysokiego progu dowodowego wymaganego do udowodnienia rzeczywistego używania w odniesieniu do modeli pojazdów w skali i błędnie zinterpretował podstawową funkcję znaku towarowego jako gwarancję pochodzenia handlowego. Twierdził, że widoczność znaku na modelach w skali, jego rozmiar lub odniesienia do umów licencyjnych nie stanowią wystarczającego dowodu.

– Po drugie, skarżący twierdził, że Sąd błędnie wywnioskował dorozumianą zgodę na podstawie art. 18 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 na używanie znaku towarowego przez zewnętrznych producentów modeli pojazdów w skali. Utrzymywał, że sama wiedza, tolerancja lub powiązania umowne z licencjobiorcami nie uzasadniają domniemania zgody.

– Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, że kwestie te budzą wątpliwości istotne dla jednolitości, spójności lub rozwoju prawa Unii. Sąd zauważył, że skarżący w rzeczywistości domagał się ponownej oceny faktów i dowodów, co nie może uzasadniać dopuszczenia odwołania na podstawie art. 58a.

– Sąd powtórzył, używając niemal identycznych sformułowań jak w sprawie C‑597/25 P, że zarzut błędnej interpretacji orzecznictwa jest niewystarczający, chyba że skarżący jasno określi, dlaczego rzekoma sprzeczność miałaby znaczenie dla prawa Unii. W niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił takich powodów.

– Sąd powtórzył również swoje ustalenie z sprawy C‑597/25 P, że sama nowość kwestii nie jest wystarczająca do spełnienia wymogów art. 58a; konieczne jest szczegółowe uzasadnienie jej znaczenia, którego skarżący nie przedstawił.

– Biorąc pod uwagę podobieństwa do wcześniejszej sprawy: oba odwołania zostały wniesione przez tego samego skarżącego, tego samego dnia, dotyczące tego samego znaku towarowego TESTAROSSA, i oba kwestionowały wyroki Sądu z dnia 2 lipca 2025 r.; w obu sprawach Trybunał uznał, że odwołanie faktycznie miało na celu ponowną ocenę stanu faktycznego i nie podnosiło kwestii istotnych dla prawa UE. Zastosowane rozumowanie prawne jest zasadniczo identyczne.

– Trybunał odmówił zatem dopuszczenia odwołania do postępowania.

Szczegóły sprawy: https://curia.europa.eu/juris/document/document.jsf?text=&docid=307201&pageIndex=0&doclang=EN&mode=lst&dir=&occ=first&part=1&cid=1497434

Wyrok – 21 stycznia 2026 r. – Universal Brand Group Pty Ltd przeciwko EUIPO, sprawa T-561/24

– Sprawa dotyczyła postępowania w sprawie sprzeciwu wobec rejestracji znaku towarowego.

–Universal Brand Group Pty Ltd złożyła wniosek o rejestrację graficznego znaku towarowego UE:

dla towarów należących do klas 9 i 11 klasyfikacji nicejskiej, zgodnie z następującym opisem:

–Klasa 9: „Oprogramowanie do zdalnego sterowania i inteligentnej obsługi urządzeń grzewczych do podawania gorących napojów oraz instalacji do podgrzewania napojów”;

– Klasa 11: „Urządzenia grzewcze do podawania gorących napojów; instalacje do podgrzewania napojów; ekspresy do kawy, elektryczne; kapsułki do kawy, puste, do elektrycznych ekspresów do kawy”.

– Elon Group AB złożyła sprzeciw w oparciu o wcześniejszy szwedzki znak słowny ELON, obejmujący towary z klas 9 i 11, ze względu na prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do tych towarów.

– Wydział Sprzeciwów utrzymał sprzeciw w odniesieniu do wszystkich spornych towarów (klasy 9 i 11), stwierdzając prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

– Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie, zauważając, że znaki charakteryzowały się wysokim stopniem podobieństwa wizualnego i co najmniej ponadprzeciętnym stopniem podobieństwa fonetycznego, a wcześniejszy znak towarowy miał średni stopień charakterystyczności. Izba uznała, że różnice koncepcyjne między spornymi znakami nie były wystarczające, aby wykluczyć istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

– W odniesieniu do porównania oznaczeń Sąd podtrzymał argument Izby Odwoławczej, że stylizacja zgłoszonego znaku miała charakter ozdobny i że dominował w nim element słowny. Sąd potwierdził wysoki stopień podobieństwa wizualnego, biorąc pod uwagę, że oba znaki zawierały sekwencje „el” i „on” w tej samej kolejności, a jedyną różnicą była dodatkowa litera „t” w środku słowa „Elton”.

– W odniesieniu do podobieństwa koncepcyjnego Sąd zgodził się, że wnioskodawca nie wykazał, iż przeciętny szwedzki konsument postrzegałby Elon lub „Elton” przede wszystkim jako odniesienia do znanych osobistości, takich jak Elon Musk lub Elton John, ale raczej jako zwykłe imiona lub fantazyjne terminy.

– Sąd odrzucił twierdzenie wnioskodawcy, że różnice koncepcyjne niwelują podobieństwa wizualne i fonetyczne. Uznał, że żadna z nazw nie ma jasnego i konkretnego znaczenia dla właściwego kręgu odbiorców, które mogłoby zneutralizować podobieństwa.

– Ponadto Sąd argumentował, że nawet wysoki poziom uwagi konsumentów nie eliminuje prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, gdy znaki towarowe i towary są bardzo podobne.

– Sąd uznał, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd i oddalił skargę w całości.

Szczegóły sprawy: eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/HTML/?uri=CELEX:62024TJ0561

 

Wyrok – 21.01.2026 – Synonym Software, SA de CV przeciwko EUIPO (PAYKIT)

– Sprawa dotyczyła postępowania w sprawie odmowy rejestracji słownego znaku towarowego UE PAYKIT na podstawie bezwzględnej podstawy opisowości.

– Zgłoszenie obejmowało szeroki zakres oprogramowania, towarów i usług finansowych i związanych z płatnościami w klasach 9, 36 i 42, w tym przetwarzanie płatności kryptowalutowych, oprogramowanie płatnicze, narzędzia uwierzytelniające, SaaS dla interfejsów płatniczych.

– Rejestracja została odmówiona ze względu na brak opisowości i charakteru odróżniającego znaku.

– Komisja odwoławcza oddaliła odwołanie Synonym Software, stwierdzając, że właściwy krąg odbiorców (anglojęzyczni konsumenci i profesjonaliści o średniej lub wysokiej uwadze) postrzegałby elementy „pay” i „kit” jako odniesienie do zestawu narzędzi umożliwiających transakcje płatnicze (uznając tym samym znak za opisowy i pozbawiony charakteru odróżniającego).

– Izba zauważyła również, że wnioskodawca podniósł pomocniczy zarzut nabycia charakteru odróżniającego, w związku z czym przekazała tę kwestię do ponownego rozpatrzenia przez eksperta.

• Sąd oddalił zarzut wnioskodawcy, że EUIPO błędnie zinterpretowało znaczenie słów „pay” i „kit”. Potwierdził, że właściwy krąg odbiorców natychmiast rozpoznałby te dwa elementy słowne i postrzegałby PAYKIT jako zestaw narzędzi do funkcji związanych z płatnościami.

– Sąd uznał, że połączenie tych słów jest normalne z językowego punktu widzenia, porównywalne do pospolitych angielskich rzeczowników i nie tworzy znaczenia wykraczającego poza sumę jego opisowych elementów składowych.

– Sąd podkreślił, że Izba Odwoławcza prawidłowo stwierdziła wystarczająco bezpośredni i konkretny związek między znakiem a wszystkimi kategoriami towarów i usług, ponieważ wszystkie one dotyczyły oprogramowania, usług finansowych lub platform związanych z przetwarzaniem płatności.

– Ponieważ znak został prawidłowo uznany za opisowy na podstawie art. 7 ust. 1 lit. c), zarzut dotyczący charakteru odróżniającego na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) nie mógł zostać uwzględniony.

– Sąd oddalił skargę w całości.

Szczegóły sprawy: eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/HTML/?uri=CELEX:62025TJ0078

Wyrok – 21.01.2026 – Casa Ermelinda Freitas–Vinhos przeciwko EUIPO – Eggers & Franke Holding (EF), sprawa T‑71/25

Casa Ermelinda Freitas – Vinhos przeciwko EUIPO – Eggers & Franke Holding (EF), sprawa T‑71/25

– Sprawa dotyczyła postępowania w sprawie sprzeciwu wobec rejestracji graficznego znaku towarowego UE.

– Eggers & Franke Holding GmbH zgłosiła następujący graficzny znak towarowy UE, składający się ze stylizowanego połączenia liter „E” i „F”, dla towarów z klasy 32 (w tym piwa, wody mineralne i gazowane, napoje bezalkoholowe, napoje owocowe, soki, syropy i preparaty do produkcji napojów):

– Casa Ermelinda Freitas – Vinhos, S.A. wniosła sprzeciw wobec zgłoszenia na podstawie wcześniejszego słownego znaku towarowego UE EF – ERMELINDA FREITAS (nr 13 625 728) dla towarów z klasy 33 („Napoje alkoholowe (z wyjątkiem piwa)”), powołując się na art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 (prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd).

– Wydział Sprzeciwów odrzucił sprzeciw; wnioskodawca złożył odwołanie.

– Piąta Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie, stwierdzając brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd pomimo pewnego podobieństwa między towarami. Uznała, że oznaczenia były podobne tylko w niewielkim stopniu pod względem wizualnym i fonetycznym, a pod względem koncepcyjnym nie były podobne, ponieważ wcześniejszy znak towarowy był zdominowany przez element „ERMELINDA FREITAS”.

– Sąd oddalił skargę. Podtrzymał niekwestionowane ustalenia, że właściwym kręgiem odbiorców jest ogół społeczeństwa UE o przeciętnym stopniu uwagi, a towary są częściowo podobne (w stopniu średnim lub niskim), a częściowo niepodobne.

– W odniesieniu do wcześniejszego oznaczenia Sąd potwierdził, że ERMELINDA FREITAS jest elementem dominującym, tworzącym syntaktyczną i koncepcyjną całość o średnim stopniu odróżniającym, podczas gdy „EF” pełni funkcję elementu pomocniczego odpowiadającego inicjałom imienia.

– W odniesieniu do spornej marki Sąd stwierdził, że składa się ona ze stylizowanych, splecionych liter „E” i „F”. Stylizacja ta nie jest trywialna i przyczynia się, choć w ograniczonym stopniu, do odróżnialności. Nawet jeśli niektórzy konsumenci mogą dostrzegać dodatkowy kształt łączący, zasadniczym wrażeniem pozostaje stylizowane litery „E” i „F”.

– Pod względem wizualnym Sąd uznał, że ogólne wrażenie wywierane przez wcześniejszy znak towarowy jest zdominowane przez ERMELINDA FREITAS, a stylizacja liter w zgłoszonym znaku towarowym znacznie go wyróżnia. Podobieństwo jest zatem niewielkie.

– Pod względem fonetycznym zgłoszony znak byłby wymawiany jako „EF”, podczas gdy wcześniejszy znak byłby wymawiany jako „Ermelinda Freitas” lub „EF Ermelinda Freitas”. Ponieważ dominujący element słowny ERMELINDA FREITAS nie ma odpowiednika w spornym znaku, podobieństwo jest co najwyżej niewielkie. Sąd odrzucił argument, że konsumenci skracaliby wcześniejszy znak do „EF”, nie stwierdzając żadnych dowodów ani okoliczności potwierdzających takie skrócenie.

– Pod względem koncepcyjnym Sąd nie stwierdził istotnego podobieństwa: wcześniejszy znak towarowy może być postrzegany jako imię i nazwisko poprzedzone inicjałami, podczas gdy znak, którego dotyczy wniosek, będzie postrzegany po prostu jako litery bez konkretnego znaczenia. Argument wnioskodawcy, że niektórzy konsumenci mogą kojarzyć „EF” z inicjałami imienia, został odrzucony jako nieudowodniony i nieistotny, ponieważ renoma nie może być wykorzystana do zmiany porównania koncepcyjnego.

– Charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego był normalny.

– Stosując zasadę współzależności, Sąd uznał, że niewielkie podobieństwo wizualne i fonetyczne, brak podobieństwa koncepcyjnego oraz dominacja ERMELINDA FREITAS w wcześniejszym znaku wykluczały jakiekolwiek prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, mimo że część towarów była podobna.

– Sąd oddalił zatem skargę, nakazując skarżącej pokrycie kosztów interwenienta, natomiast EUIPO miało ponieść własne koszty.

Szczegóły sprawy: eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/HTML/?uri=CELEX:62025TJ0071

 

Wyrok – 21.01.2026 Puma przeciwko EUIPO – Ningbo Gongfang, sprawa T‑43/25

– Sprawa dotyczyła postępowania w sprawie sprzeciwu wobec rejestracji graficznego znaku towarowego przedstawiającego zakrzywiony pasek w połączeniu z nieregularnym trójkątem umieszczonym wewnątrz czarnego prostokąta.

– Ningbo Gongfang Commercial Management Co. Ltd złożyło wniosek o rejestrację następującego graficznego znaku towarowego UE dla towarów z klasy 25 (w tym kurtek, swetrów, koszul, T-shirtów, obuwia i skarpet):

– Puma SE złożyła sprzeciw w oparciu o trzy wcześniejsze graficzne znaki towarowe UE składające się z jednego lub więcej białych zakrzywionych pasków skierowanych w prawo, wszystkie zarejestrowane dla towarów z klasy 25:

– Sprzeciw został oparty na art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 (prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd).

– Wydział Sprzeciwów odrzucił sprzeciw. Puma złożyła odwołanie.

– Czwarta Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie. Stwierdziła ona, że chociaż towary były identyczne i skierowane do ogółu społeczeństwa o przeciętnej uwadze, oznaczenia były wizualnie niepodobne, ponieważ wcześniejsze znaki składały się wyłącznie z zakrzywionych pasków biegnących w górę po prawej stronie na przezroczystym tle, podczas gdy sporny znak łączył zakrzywiony pasek z odwróconym nieregularnym trójkątem umieszczonym na czarnym prostokątnym tle. Ponieważ oznaczenia były czysto graficzne, nie można ich było porównać pod względem fonetycznym, a pod względem koncepcyjnym nie miały one żadnego znaczenia. W związku z tym uznała, że znaki są ogólnie niepodobne.

– Sąd oddalił skargę. Potwierdził, że porównanie należy dokonać wyłącznie na podstawie zarejestrowanych znaków, a nie na podstawie hipotetycznych orientacji lub tego, jak znaki mogą wyglądać po umieszczeniu na towarach. Odrzucił argument firmy Puma, że znak może „obracać się” lub że czarne tło może „zniknąć” na ciemnych towarach, zauważając, że takie względy nie mają znaczenia prawnego.

– Sąd zgodził się, że znaki różnią się znacznie pod względem wizualnym: wcześniejsze znaki składają się ze zbieżnych lub równoległych zakrzywionych białych pasków tworzących zwężający się ruch w prawo, podczas gdy sporny znak łączy zakrzywiony pasek z odwróconym nieregularnym trójkątem, tworząc kanciasty i podzielony na segmenty wygląd. Obecność czarnego prostokąta dodatkowo podkreśla różnice.

– Sąd potwierdził, że porównanie fonetyczne jest niemożliwe, ponieważ znaki nie zawierają elementów, które można wymówić.

– Pod względem koncepcyjnym sąd uznał, że żaden ze znaków nie przekazuje żadnego rozpoznawalnego znaczenia; nie przedstawiają one żadnego przedmiotu ani pojęcia. Wykluczono zatem porównanie koncepcyjne.

– Sąd uznał, że ponieważ znaki są wizualnie niepodobne i nie można ich porównać pod względem fonetycznym ani koncepcyjnym, jeden z łącznych warunków określonych w art. 8 ust. 1 lit. b) (podobieństwo znaków) nie został spełniony. Tożsamość towarów i rzekoma zwiększona charakterystyczność wcześniejszych znaków nie mogły zatem przeważyć nad brakiem podobieństwa między znakami.

– Argumenty wnioskodawcy oparte na orzeczeniach sądów krajowych, rzekomym używaniu nadającym zwiększoną charakterystyczność lub istnieniu „rodziny znaków” składającej się z pasków zostały odrzucone jako nieistotne lub nieuzasadnione.

– Sąd podtrzymał wniosek Izby Odwoławczej, że nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, i oddalił skargę w całości.

Szczegóły sprawy: eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/HTML/?uri=CELEX:62025TJ0043