Wyrok – 16/09/2026 – Fitmart przeciwko EUIPO (ULTRAPURE), Sprawa T-890/25

Znak sporny:

Uprawniony: Fitmart GmbH & Co. KG

– Sprawa dotyczyła rejestracji graficznego znaku towarowego ULTRAPURE dla towarów z klas 5, 29, 30 i 32, obejmujących m.in. suplementy diety, produkty mleczne, batony energetyczne i napoje izotoniczne. EUIPO odmówiło rejestracji powołując się na brak jakiegokolwiek odróżniającego charakteru oraz fakt, że znak składa się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć w obrocie do oznaczania rodzaju, jakości, ilości, przeznaczenia, wartości, pochodzenia geograficznego lub czasu produkcji towaru lub świadczenia usługi, lub innych właściwości towarów lub usług. Czwarta Izba Odwoławcza EUIPO oddaliła odwołanie skarżącej, opierając się wyłącznie na braku charakteru odróżniającego, uznając znak za pozbawiony charakteru odróżniającego z uwagi na jego banalne i zachwalające znaczenie.

– Fitmart argumentowała, że zestawienie słów „ultra” i „pure” nie zostanie natychmiast i jednoznacznie zrozumiane jako bezpośrednie odniesienie do cech towarów, lecz uruchomi u odbiorców proces myślowy nadający znakowi minimalny charakter odróżniający, a ponadto element graficzny (żółte tło z czarną czcionką) jest na tyle rzucający się w oczy, że nadaje znakowi wymagane minimum zdolności odróżniającej.

– Sąd potwierdził, że wyraz „pure” – mimo swej wieloznaczności w oderwaniu od kontekstu – w odniesieniu do towarów z sektora zdrowia, żywności i napojów zostanie natychmiast zrozumiany jako odniesienie do braku szkodliwych substancji i wysokiej jakości, natomiast „ultra” jest ogólnym przedrostkiem zachwalającym i wzmacniającym znaczenie przymiotnika, który poprzedza; zestawienie tych dwóch znanych słów nie tworzy neologizmu o znaczeniu wykraczającym poza zwykłą sumę jego elementów składowych i nie wymaga dwuetapowego procesu interpretacyjnego typowego dla sloganów posiadających charakter odróżniający.

– W odniesieniu do elementu graficznego Sąd potwierdził, że prosta, czytelna czcionka oraz podstawowy żółty prostokąt, bez elementu ironii czy napięcia pojęciowego, mają charakter czysto dekoracyjny i jedynie podkreślają przekaz zachwalający elementu słownego, a sam kolor – w braku innych elementów graficznych lub słownych – co do zasady nie jest z natury zdolny do odróżniania towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innych przedsiębiorstw.

– W zakresie drugiego zarzutu Sąd potwierdził, że skarżąca nie może skutecznie powoływać się na wcześniejsze rejestracje unijnych znaków towarowych zawierających osobno elementy „ultra” lub „pure”, ponieważ żaden z przywołanych znaków nie łączył obu tych elementów, a legalność decyzji Izby Odwoławczej ocenia się wyłącznie na podstawie Rozporządzenia 2017/1001, a nie wcześniejszej praktyki decyzyjnej EUIPO.

– Sąd oddalił skargę Fitmart GmbH & Co. KG w całości i – wobec braku rozprawy oraz żądania EUIPO ograniczonego do sytuacji przeprowadzenia rozprawy – nakazał każdej ze stron ponoszenie własnych kosztów.

Szczegóły sprawy: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=CELEX:62025TJ0890

 

Wyrok – 16/09/2026 – Sudex przeciwko EUIPO – Ammunition Operations (Remington SYNERGY WORLD), Sprawa T-885/25

Wcześniejszy znak	Znak sporny
REMINGTON REMINGTON UMC   (Uprawniony: Ammunition Operations LLC)	(Uprawniony: Sudex OÜ)

 

– Sprawa dotyczyła postępowania w sprawie unieważnienia praw do graficznego unijnego znaku towarowego Remington SYNERGY WORLD, zarejestrowanego dla towarów z klas 18 i 25 (m.in. torby, odzież, obuwie i nakrycia głowy). Wniosek o unieważnienie, złożony przez Ammunition Operations LLC, opierał się przede wszystkim na bezwzględnej podstawie unieważnienia – złej wierze przy zgłoszeniu, a pomocniczo na ryzyku konfuzji, powołując się na wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe REMINGTON i REMINGTON UMC, zarejestrowane m.in. dla broni palnej i amunicji z klasy 13.

– Wydział Unieważnień oddalił wniosek. Czwarta Izba Odwoławcza EUIPO uwzględniła odwołanie, uznając – odmiennie niż Wydział Unieważnień – że skarżąca (Sudex OÜ) działała w złej wierze w chwili zgłoszenia, i stwierdziła nieważność znaku spornego.

– Skarżąca podniosła jeden zarzut obejmujący cztery zastrzeżenia dotyczące, odpowiednio: bliskości sektorów rynkowych towarów, wiedzy skarżącej o istnieniu wcześniejszych znaków, porównania oznaczeń oraz zamiaru skarżącej istniejącego w chwili zgłoszenia. Sąd przypomniał, że zła wiara ma charakter subiektywny, lecz powinna być ustalana na podstawie obiektywnej, całościowej oceny wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zgłoszenie następuje w złej wierze w szczególności wtedy, gdy nie służy uczciwemu konkurowaniu, lecz zmierza do naruszenia interesów osoby trzeciej albo do uzyskania prawa wyłącznego dla celów innych niż realizacja podstawowych funkcji znaku towarowego, w szczególności funkcji wskazywania pochodzenia towarów.

– Sąd potwierdził, że Izba Odwoławcza oparła się nie na podobieństwie towarów, lecz na bliskości sektorów rynkowych, wskazując, że towary takie jak torby, ubrania czy obuwie z klas 18 i 25, w braku ograniczenia wykazu towarów, obejmują – jako kategoria szersza – artykuły przeznaczone specjalnie do polowania. Towary te były zatem związane z rynkiem łowieckim i kierowane do tego samego kręgu odbiorców co broń i amunicja oznaczane wcześniejszym znakiem REMINGTON. Okoliczność tę dodatkowo potwierdzała działalność samej skarżącej w sektorze łowieckim.

– Sąd potwierdził, że domniemanie wiedzy zgłaszającego o wcześniejszym używaniu znaku przez osobę trzecią może wynikać z długotrwałości tego używania (ponad 200 lat w USA, co najmniej od 2008 r. w kilku państwach członkowskich) oraz z faktu działania obu stron w tym samym sektorze gospodarczym, a EUIPO mogło oprzeć się na dowodach używania wcześniejszego znaku również poza terytorium Unii Europejskiej.

– W odniesieniu do porównania oznaczeń Sąd potwierdził, że skoro wcześniejszy znak REMINGTON w całości zawiera się w znaku spornym, a dodatkowy element słowny „synergyworld” pełni funkcję zachwalającą i drugorzędną z uwagi na swój rozmiar i pozycję, znaki są wizualnie podobne w bardzo wysokim stopniu i fonetycznie identyczne, przy czym dla oceny złej wiary nie jest konieczne wykazanie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd według tych samych kryteriów co w postępowaniu opartym na względnej podstawie odmowy.

– Decydujące znaczenie miała ocena zamiaru skarżącej. Sąd zaakceptował ustalenie, że Sudex używała spornego znaku w wariantach niemal identycznych z formami, w jakich interwenient używał swoich oznaczeń, a także oferowała towary związane z łowiectwem oraz bardziej wyspecjalizowane produkty, takie jak torby na broń i zestawy do czyszczenia broni. Okoliczności te, rozpatrywane łącznie z podobieństwem oznaczeń, bliskością sektorów rynkowych i domniemaną wiedzą o wcześniejszym znaku, wskazywały na zamiar wywołania u odbiorców skojarzenia z oznaczeniem interwenienta oraz wykorzystania jego rozpoznawalności i renomy na rynku łowieckim. Taki cel został uznany za sprzeczny z uczciwymi praktykami handlowymi.

– Izba Odwoławcza oraz Sąd nie rozstrzygały merytorycznie drugiej podstawy unieważnienia, ponieważ stwierdzenie złej wiary było wystarczające do stwierdzenia nieważności znaku. Ocena tej podstawy stała się zatem bezprzedmiotowa dla rozstrzygnięcia sprawy.

– Sąd oddalił skargę Sudex OÜ w całości, utrzymując w mocy stwierdzenie nieważności znaku Remington SYNERGY WORLD z powodu złej wiary, i obciążył skarżącą kosztami postępowania interwenienta, podczas gdy EUIPO poniosło własne koszty. Sprawę wygrała spółka Ammunition Operations LLC.

Szczegóły sprawy: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=CELEX:62025TJ0885

 

Wyrok – 16/09/2026 – Cobra Golf przeciwko EUIPO (ULTRADRY), Sprawa T-827/25

Znak sporny: ULTRADRY

Uprawniony: Cobra Golf Inc.

– Sprawa dotyczyła zgłoszenia słownego unijnego znaku towarowego ULTRADRY dla towarów „torby golfowe” z klasy 28. EUIPO odmówiło rejestracji powołując się na brak jakiegokolwiek odróżniającego charakteru oraz fakt, że znak składa się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć w obrocie do oznaczania rodzaju, jakości, ilości, przeznaczenia, wartości, pochodzenia geograficznego lub czasu produkcji towaru lub świadczenia usługi, lub innych właściwości towarów lub usług, a Piąta Izba Odwoławcza EUIPO oddaliła odwołanie skarżącej, uznając znak za opisowy (opisujący zdolność torby golfowej do utrzymywania jej zawartości w suchym stanie) oraz pozbawiony charakteru odróżniającego.

– Skarżąca (Cobra Golf Inc.) argumentowała, że nie istnieje wystarczająco bezpośredni i konkretny związek między znakiem a towarami, ponieważ zestawienie słów „ultra” i „dry” tworzy nowe, niejednoznaczne wrażenie handlowe wymagające procesu myślowego ze strony odbiorcy, a EUIPO nie wykazało rzeczywistego używania tego terminu w odniesieniu do toreb golfowych ani nie uwzględniło swojej wcześniejszej praktyki decyzyjnej dotyczącej znaków zawierających elementy „ultra” lub „dry”.

– Sąd potwierdził, że dla odmowy rejestracji wystarczy, aby przynajmniej jedno z możliwych znaczeń danego oznaczenia opisywało cechę towarów, oraz że nie jest konieczne wykazanie faktycznego używania tego oznaczenia w obrocie handlowym w chwili zgłoszenia – wystarczy, że takie użycie jest prawdopodobne w przyszłości.

– Sąd uznał, że termin „ultradry” (od podstawowych słów angielskich „ultra” i „dry”) zostanie natychmiast i bez dodatkowego namysłu zrozumiany przez anglojęzyczny krąg odbiorców (w tym Irlandię, Maltę i kraje skandynawskie) jako odniesienie do zdolności torby do utrzymywania jej zawartości w stanie „wyjątkowo suchym”, co jest istotną cechą toreb golfowych używanych w zmiennych warunkach pogodowych, w tym zimą; nie jest przy tym konieczne wykazanie, że sformułowanie to jest faktycznie stosowane w branży.

– Sąd odrzucił argument o niezgodności z zasadą równego traktowania i dobrej administracji oparty na istnieniu innych unijnych znaków towarowych zawierających elementy „ultra” lub „dry” osobno, wskazując, że żaden z przywołanych znaków nie łączył obu tych elementów oraz że decyzje wydawane przez ekspertów niższej instancji nie wiążą Izb Odwoławczych, a legalność decyzji Izby Odwoławczej należy oceniać wyłącznie na podstawie Rozporządzenia 2017/1001, a nie wcześniejszej praktyki decyzyjnej.

– Sąd potwierdził również, że rejestracja znaku w państwach trzecich pozostaje bez znaczenia dla oceny zdolności rejestrowej w systemie unijnym, który jest systemem autonomicznym.

– Ponieważ Sąd potwierdził zasadność odmowy rejestracji na podstawie opisowego charakteru znaku, uznał za zbędne badanie drugiego zarzutu dotyczącego braku charakteru odróżniającego, skoro wystarczy zaistnienie jednej z bezwzględnych podstaw odmowy.

– Sąd oddalił skargę Cobra Golf Inc. w całości i obciążył skarżącą kosztami postępowania. Sprawę wygrało EUIPO.

Szczegóły sprawy: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=CELEX:62025TJ0827

 

Wyrok – 16/09/2026 – Worldwide Machinery przeciwko EUIPO – Scaip (SUPERIOR MANUFACTURING), Sprawa T-566/25

– Sprawa dotyczyła wniosku o przeniesienie prawa do graficznego unijnego znaku towarowego SUPERIOR MANUFACTURING,

zarejestrowanego dla maszyn budowlanych z klasy 12, złożonego przez Worldwide Machinery Ltd na podstawie art. 60 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 (tj. z uwagi na dokonanie zgłoszenia znaku przez agenta lub przedstawiciela bez zgody właściciela), a pomocniczo – wniosku o unieważnienie na podstawie złej wiary i naruszenia prawa autorskiego. Strony – producent maszyn (Scaip SpA, poprzednik prawny interwenienta) oraz ich dystrybutor (Worldwide Machinery Ltd) – współpracowały od 1996 r. na podstawie kolejnych umów dystrybucyjnych z 1996, 2007 i 2013 r.

– Wydział Unieważnień uwzględnił żądanie przeniesienia prawa do znaku, uznając, że skarżąca jest właścicielem wcześniejszego niezarejestrowanego znaku w Stanach Zjednoczonych, a interwenient działał jako jej agent lub przedstawiciel bez jej zgody. Druga Izba Odwoławcza EUIPO uwzględniła odwołanie interwenienta, uznając – odwrotnie niż Wydział Unieważnień – że to skarżąca była przedstawicielem interwenienta (a nie na odwrót), oraz że skarżąca nie wykazała, iż jest właścicielem wcześniejszego niezarejestrowanego prawa w USA lub Australii, po czym przekazała sprawę do ponownego rozpoznania przez Wydział Unieważnień w zakresie wniosku o unieważnienie.

– Skarżąca podniosła dwa zarzuty: błędną wykładnię pojęcia „agenta lub przedstawiciela” oraz błędną ocenę istnienia stosunku powierniczego i wcześniejszych praw; a po drugie naruszenie obowiązku uzasadnienia decyzji.

– Sąd potwierdził, że pojęcie „agenta” lub „przedstawiciela” należy interpretować szeroko, obejmując wszelkie stosunki umowne, w ramach których jedna strona reprezentuje interesy drugiej i jest zobowiązana do ogólnego obowiązku zaufania i lojalności, niezależnie od formalnej kwalifikacji umowy, to zwykły kupujący lub dystrybutor nie może być uznany za agenta, gdyż nie ciążą na nim szczególne obowiązki zaufania i lojalności wobec właściciela znaku.

– Sąd uznał, że – wbrew stanowisku skarżącej – ani umowa z 2007 r., ani umowa z 2013 r. nie zawierały postanowień nakładających na interwenienta (producenta) obowiązek zaufania i lojalności wobec skarżącej (dystrybutora); przeciwnie, z analizy postanowień umowy z 2007 r. (w tym klauzuli o minimalnych wolumenach sprzedaży, zakazie konkurencji obciążającym wyłącznie skarżącą oraz klauzuli dotyczącej ochrony znaków towarowych interwenienta przez skarżącą) wynikało raczej, że to skarżąca działała na rzecz interwenienta, a nie odwrotnie.

– Sąd potwierdził, że sam brak dowodów na istnienie odrębnej umowy produkcji marki własnej (white-label) nie pozwala uznać interwenienta za agenta skarżącej, a współpraca handlowa dla osiągnięcia wspólnego celu sama w sobie nie oznacza powstania stosunku powierniczego.

– W odniesieniu do rzekomych wcześniejszych praw do niezarejestrowanego znaku w USA i Australii Sąd potwierdził, że opinie prawne sporządzone przez zamówionych przez skarżącą prawników, nieodwołujące się w ogóle do łączących strony umów dystrybucyjnych i oparte na skąpym materiale dowodowym, słusznie zostały uznane przez Izbę Odwoławczą za mające ograniczoną wartość dowodową, niewystarczającą do wykazania własności wcześniejszego prawa.

– Sąd oddalił zarzut naruszenia obowiązku uzasadnienia, stwierdzając, że zaskarżona decyzja w sposób jasny i wystarczający przedstawiała tok rozumowania Izby Odwoławczej, umożliwiając kontrolę sądową.

– Sąd oddalił skargę Worldwide Machinery Ltd w całości, obciążając ją kosztami postępowania interwenienta, podczas gdy EUIPO poniosło własne koszty. Sprawę wygrała spółka Scaip SpA.

Szczegóły sprawy: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=CELEX:62025TJ0566

 

Wyrok – 16/09/2026 – Société des produits Nestlé przeciwko EUIPO – European Food (FITNESS), Sprawa T-509/25 

– Sprawa dotyczyła długotrwałej, wielokrotnie rozpatrywanej przez sądy UE sprawy z wniosku o unieważnienie słownego unijnego znaku towarowego FITNESS (zarejestrowanego w 2005 r. dla towarów spożywczych, zbożowych i napojów z klas 29, 30 i 32), wszczętego przez European Food SA na podstawie bezwzględnej podstawy unieważnienia dotyczącej braku charakteru odróżniającego znaku oraz jego opisowego charakteru. Sprawa była już przedmiotem kilku wyroków Sądu i Trybunału Sprawiedliwości dotyczących dopuszczalności dowodów przedstawionych po raz pierwszy na etapie odwołania.

– Ostatecznie Piąta Izba Odwoławcza EUIPO, wykonując wyrok Sądu z 2024 r., dopuściła te dowody i stwierdziła nieważność znaku FITNESS w całości, uznając go za opisowy.

– Skarżąca (Société des produits Nestlé SA) podniosła dwa zarzuty: dopuszczenia dowodów przedstawionych z opóźnieniem oraz naruszenia przepisów dotyczących unieważnienia znaku z uwagi na jego opisowy charakter.

– W zakresie pierwszego zarzutu Sąd potwierdził, że decyzja Wydziału Unieważnień, uznająca początkowo przedstawione dowody za niewystarczające, stanowiła „nowy element” uzasadniający – zgodnie z wcześniejszym, prawomocnym wyrokiem Sądu z 2024 r. – dopuszczenie uzupełniających dowodów na etapie odwołania, oraz że Izba Odwoławcza prawidłowo, w sposób obiektywny i umotywowany, skorzystała ze swojego uznania administracyjnego, oceniając zarówno prima facie znaczenie, jak i uzupełniający (a nie nowy) charakter tych dowodów.

– Sąd odrzucił argumenty skarżącej, że dowody te dotyczyły okresu późniejszego niż data zgłoszenia znaku, wskazując, że dowody późniejsze mogą być uwzględnione, jeżeli pozwalają wyciągnąć wnioski co do stanu rzeczy istniejącego w dacie zgłoszenia.

– W zakresie drugiego zarzutu Sąd potwierdził, że termin „fitness” był już w dacie zgłoszenia znaku (2001 r.) rozumiany przez anglojęzyczny krąg odbiorców (Irlandia i Zjednoczone Królestwo) jako odniesienie do dobrej kondycji fizycznej osiąganej m.in. poprzez zdrowe odżywianie, oraz że dowody – w tym publikacje książkowe, czasopisma i strony internetowe – wykazały istnienie wystarczająco bezpośredniego i konkretnego związku między tym pojęciem a wszystkimi towarami spożywczymi i napojami objętymi znakiem, uznanymi za jednorodną kategorię ze względu na ich zdolność do przyczyniania się do zachowania dobrego stanu zdrowia.

– Sąd oddalił zarzuty dotyczące rzekomo nadmiernie rygorystycznej wykładni pojęcia opisowości oraz braku uzasadnienia w odniesieniu do poszczególnych towarów, wskazując, że organ może posłużyć się ogólnym uzasadnieniem, jeżeli towary tworzą wystarczająco jednorodną kategorię, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

– Sąd oddalił skargę Société des produits Nestlé SA w całości, utrzymując w mocy stwierdzenie nieważności znaku FITNESS.

Szczegóły sprawy: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=CELEX:62025TJ0509

 

Wyrok – 16/09/2026 – Absara Industrial przeciwko EUIPO – Hansgrohe (KROMAT), Sprawa T-467/25

Wcześniejszy znak	Znak sporny
CROMA (Uprawniony: Hansgrohe SE)	KROMAT (Uprawniony: Absara Industrial, SL)

 

– Sprawa dotyczyła postępowania sprzeciwowego w sprawie zgłoszenia słownego unijnego znaku towarowego KROMAT dla towarów z klasy 11 (instalacje łazienkowe i sanitarne, armatura prysznicowa i wannowa). Sprzeciw został oparty na wcześniejszym słownym unijnym znaku towarowym CROMA, zarejestrowanym m.in. dla instalacji sanitarnych, armatury i systemów prysznicowych z klasy 11, i opierał się na ryzyku konfuzji.

– Na wniosek zgłaszającego EUIPO wezwało wnoszącego sprzeciw do przedstawienia dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku. Wydział Sprzeciwów częściowo uwzględnił sprzeciw. Druga Izba Odwoławcza EUIPO częściowo uwzględniła odwołanie, potwierdzając rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku wyłącznie dla „instalacji sanitarnych, a mianowicie słuchawek prysznicowych, prysznic rurowych” oraz stwierdzając prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd jedynie w odniesieniu do towarów uznanych za identyczne lub podobne w wysokim stopniu do tej podkategorii.

– Skarżąca podniosła trzy zarzuty: dopuszczenie spóźnionych dowodów używania, niewystarczający dowód rzeczywistego używania oraz brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, ponieważ – zdaniem skarżącej – towary objęte oboma znakami są zbyt odmienne, aby mogły zostać uznane za podobne, a ponadto same znaki różnią się wizualnie, fonetycznie i pojęciowo, przy czym wcześniejszy znak ma słaby charakter odróżniający.

– Sąd potwierdził, że sześć faktur obejmujących sprzedaż do czterech państw członkowskich w okresie sześciu lat, w połączeniu z oświadczeniem pracownika, katalogami, instrukcjami sprzedaży i broszurami reklamowymi, stanowiło łącznie wystarczający dowód rzeczywistego, publicznego i skierowanego na zewnątrz używania znaku – nawet przy stosunkowo niewielkich ilościach sprzedanych towarów – ponieważ ocena rzeczywistego używania nie służy ocenie sukcesu komercyjnego, a odbiorcami takiego używania mogą być również pośrednicy handlowi, a nie wyłącznie konsumenci końcowi.

– W zakresie trzeciego zarzutu Sąd potwierdził ustalenia Izby Odwoławczej co do porównania towarów (identyczność lub wysoki stopień podobieństwa) oraz wysokiego poziomu uwagi właściwego kręgu odbiorców, lecz częściowo przychylił się do argumentów skarżącej – popartych zresztą przez samo EUIPO na rozprawie – że Izba Odwoławcza nie uwzględniła w wystarczającym stopniu słabego, samoistnie opisowego charakteru odróżniającego obu znaków, nawiązujących do pojęcia „chrom”/„chromowany”, właściwego dla wyrobów sanitarnych.

– W konsekwencji Sąd samodzielnie skorygował ocenę podobieństwa oznaczeń, uznając – wbrew Izbie Odwoławczej – że znaki są podobne wizualnie jedynie w niskim (a nie wysokim) stopniu, fonetycznie w przeciętnym (a nie wysokim) stopniu, a pojęciowo w niskim (a nie przeciętnym) stopniu, z uwagi na wspólne nawiązanie do słabo odróżniającego pojęcia „chrom”.

– W ramach całościowej oceny Sąd stwierdził, że przy uwzględnieniu zasady współzależności czynników, słabego samoistnego charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku oraz wysokiego poziomu uwagi właściwego kręgu odbiorców, ogólnie niski stopień podobieństwa oznaczeń wyklucza prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, nawet w odniesieniu do towarów uznanych za identyczne lub bardzo podobne – zasada współzależności nie może być bowiem stosowana mechanicznie.

– Sąd uwzględnił trzeci zarzut skarżącej i stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Izby Odwoławczej w całości; jednocześnie oddalił żądanie zmiany decyzji w zakresie ustalenia braku prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd dla całej Unii Europejskiej, ponieważ Izba Odwoławcza nie zajęła stanowiska co do niekatalońskojęzycznej części właściwego kręgu odbiorców. EUIPO zostało obciążone kosztami postępowania. Sprawę wygrała spółka Absara Industrial, SL.

Szczegóły sprawy: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=CELEX:62025TJ0467

 

Wyrok – 16/09/2026 – Fissore przeciwko EUIPO – Paraggi (fissore), Sprawa T-60/25

Wcześniejszy znak	Znak sporny
(Uprawniony: Paraggi GmbH)	(Uprawniony: Fissore Srl)

 

– Sprawa dotyczyła postępowania sprzeciwowego w sprawie zgłoszenia graficznego unijnego znaku towarowego Fissore dla towarów „odzież, obuwie i nakrycia głowy” z klasy 25. Sprzeciw został oparty na wcześniejszym unijnym graficznym znaku towarowym CristianoFissore, obejmującym towary z klas 3, 18 i 25, i opierał się na ryzyku konfuzji.

– Wydział Sprzeciwów uwzględnił sprzeciw w całości. Czwarta Izba Odwoławcza EUIPO oddaliła odwołanie skarżącej (Fissore Srl), potwierdzając prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wszystkich towarów objętych zgłoszeniem.

– Skarżąca podniosła dwa zarzuty: błędną ocenę kręgu odbiorców, porównania towarów i oznaczeń, charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku oraz brak uwzględnienia pokojowego współistnienia znaków oraz przedawnienie w wyniku tolerowania używania.

– Sąd stwierdził, że nie ma właściwości do wydawania orzeczeń deklaratoryjnych (pierwsze żądanie skarżącej) ani do nakazania EUIPO rejestracji znaku (część drugiego żądania), lecz może rozpoznać żądanie zmiany decyzji poprzez oddalenie sprzeciwu.

– Sąd uznał za niedopuszczalne dowody (fotografie odzieży) przedstawione po raz pierwszy przed Sądem, ponieważ kontrola zgodności z prawem decyzji Izby Odwoławczej musi być prowadzona w świetle stanu faktycznego i prawnego istniejącego przed tą Izbą.

– Sąd potwierdził, że towary oznaczone jako „odzież, obuwie i nakrycia głowy” z klasy 25, w braku wskazania na ich luksusowy charakter, kierowane są do ogółu odbiorców o przeciętnym poziomie uwagi, niezależnie od faktycznego pozycjonowania rynkowego produktów skarżącej jako marki luksusowej – rzeczywiste używanie znaku nie może bowiem zmieniać towarów branych pod uwagę przy ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

– W zakresie porównania towarów Sąd potwierdził częściową identyczność (odzież i nakrycia głowy) oraz przeciętne podobieństwo (obuwie) towarów objętych zgłoszeniem względem towarów, dla których wykazano rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku, odrzucając argumenty skarżącej dotyczące różnic w cenie, jakości i kanałach dystrybucji jako nieistotne, gdyż odnoszące się do rzeczywistego, a nie prospektywnego używania znaków.

– W odniesieniu do porównania oznaczeń Sąd potwierdził, że w znaku wcześniejszym element „Fissore” (rzadkie włoskie nazwisko) jest bardziej odróżniający niż powszechne imię „Cristiano”, natomiast w znaku zgłoszonym element słowny „Fissore” i stylizowana grafika ryby mają równorzędne znaczenie, co prowadzi do niskiego stopnia podobieństwa wizualnego, przeciętnego stopnia podobieństwa fonetycznego oraz braku istotnej różnicy pojęciowej, skoro stylizacja ryby jest zbyt abstrakcyjna, by być spontanicznie rozpoznana przez znaczną część odbiorców.

– Sąd potwierdził przeciętny charakter odróżniający wcześniejszego znaku oraz brak dowodu na jego szczególnie wzmocnioną rozpoznawalność, a także oddalił zarzut braku uwzględnienia pokojowego współistnienia znaków, ponieważ przedstawione dowody dotyczyły głównie Włoch (a nie całego terytorium Unii) i nie wykazywały rzeczywistej znajomości obu znaków przez odbiorców niezależnie od siebie.”,

– Sąd oddalił także zarzut dotyczący art. 61 Rozporządzenia 2017/1001, wyjaśniając, że przedawnienie w wyniku tolerowania odnosi się wyłącznie do używania zarejestrowanego późniejszego unijnego znaku towarowego, a nie do zgłoszeń, i nie ma zastosowania w postępowaniu sprzeciwowym.

– W ramach całościowej oceny Sąd potwierdził istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, wskazując, że różnice pojęciowe wynikające ze stylizowanej ryby są zbyt ograniczone, aby zneutralizować podobieństwa wizualne i fonetyczne.

– Sąd oddalił skargę Fissore Srl w całości. Sprawę wygrała spółka Paraggi GmbH.

Szczegóły sprawy: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=CELEX:62025TJ0060