1.    Wyrok T-24/25 Les Éditions Albert René / EUIPO – Works 11 Michał Lubiński (Obelix)

• Sprawa dotyczyła postępowania o unieważnienie unijnego słownego znaku towarowego Obelix, zarejestrowanego przez WORKS 11 MICHAŁ LUBIŃSKI dla towarów z klasy 13, obejmujących m.in. broń palną, broń, pociski, granaty, działa artyleryjskie, karabiny wojskowe, amunicję, gazy pieprzowe oraz części broni.
• Wniosek o unieważnienie został złożony przez Les Éditions Albert René i oparty na wcześniejszym unijnym słownym znaku towarowym OBELIX, zarejestrowanym dla towarów i usług z klas 9, 16, 25, 28 i 41, w tym druków, książek, gier, zabawek, odzieży, usług rozrywkowych i usług związanych z produkcją filmową.
• Podstawą wniosku były art. 60 ust. 1 lit. a rozporządzenia 2017/1001 w zw. z art. 8 ust. 1 lit. b oraz art. 8 ust. 5 tego rozporządzenia. Wnioskodawca twierdził w szczególności, że wcześniejszy znak OBELIX cieszy się renomą w Unii Europejskiej, a używanie spornego znaku dla broni mogłoby szkodzić renomie wcześniejszego znaku.
• Wydział Unieważnień oddalił wniosek w całości, uznając, że przedstawione dowody nie wystarczały do wykazania rzeczywistego używania wcześniejszego znaku.
• Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie. Ze względów ekonomii procesowej założyła, że rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku zostało wykazane, ale uznała, że nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, ponieważ porównywane towary i usługi są niepodobne. Izba stwierdziła również, że dowody nie pozwalają na wyciągnięcie jednoznacznego wniosku co do istnienia renomy wcześniejszego znaku. Ponadto uznała, że właściwy krąg odbiorców nie dostrzeże związku między znakami.
• Skarżąca zarzuciła przed Sądem, że uzasadnienie decyzji Izby Odwoławczej było wewnętrznie sprzeczne. Jej zdaniem Izba z jednej strony miała przyjąć rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku, a z drugiej wskazać, że nie ma dowodów, iż określenie Obelix będzie postrzegane jako oznaczenie pochodzenia handlowego.
• Sąd oddalił ten zarzut. Wskazał, że Izba Odwoławcza nie stwierdziła, iż rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku zostało udowodnione, lecz jedynie przyjęła takie założenie ze względów ekonomii procesowej. Nie było więc sprzeczności w uzasadnieniu decyzji.
• W zakresie renomy Sąd uznał jednak, że Izba Odwoławcza przeprowadziła błędną i niepełną ocenę materiału dowodowego. W szczególności niesłusznie pominęła lub zbagatelizowała dowody wskazujące na używanie oznaczenia Obelix jako znaku towarowego, w tym produkty, na których oznaczenie Obelix lub Obélix występowało wraz z symbolem ®.
• Sąd podkreślił, że obecność symbolu ® obok oznaczenia Obelix może wskazywać właściwemu kręgowi odbiorców, że chodzi o zarejestrowany znak towarowy, a więc oznaczenie pochodzenia handlowego towarów.
• Sąd uznał także, że Izba Odwoławcza błędnie wykluczyła co do zasady dowody dotyczące łącznego oznaczenia Astérix & Obélix. W prawie unijnym nie ma wymogu, aby właściciel wcześniejszego znaku wykazywał jego używanie wyłącznie samodzielnie, niezależnie od innych znaków. Dwa lub więcej znaków może być używanych jednocześnie, o ile nie zmienia to charakteru odróżniającego zarejestrowanego znaku.
• Zdaniem Sądu oznaczenie Obelix może być postrzegane odrębnie także wtedy, gdy jest używane razem z oznaczeniem Asterix, zwłaszcza jeżeli każde z tych oznaczeń występuje z osobnym symbolem ®.
• W konsekwencji Sąd stwierdził, że Izba Odwoławcza nie oceniła renomy wcześniejszego znaku na podstawie wszystkich istotnych dowodów i okoliczności.
• Następnie Sąd zbadał alternatywne stanowisko Izby Odwoławczej, zgodnie z którym nawet gdyby renoma została udowodniona, właściwy krąg odbiorców nie dostrzegłby związku między znakami.
• Izba Odwoławcza oparła się głównie na całkowitej niepodobności towarów i usług, braku bliskości między sektorami rynku oraz braku pokrywania się właściwych kręgów odbiorców. Podkreśliła, że towary z klasy 13 są kierowane do bardzo szczególnego kręgu odbiorców, takich jak personel wojskowy, myśliwi, specjaliści do spraw bezpieczeństwa i policjanci, natomiast wcześniejszy znak jest skierowany do ogółu odbiorców.  Uznała, że wymagane przez orzecznictwo pokrywanie się właściwych kręgów odbiorców nie występuje.
• Sąd uznał, że taka ocena była niepełna. Istnienie związku między znakami należy oceniać całościowo, z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności, w tym stopnia podobieństwa znaków, siły renomy wcześniejszego znaku, charakteru towarów i usług, właściwego kręgu odbiorców, stopnia charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku oraz ewentualnego prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
• Sąd wskazał, że porównywane znaki są identyczne. Izba Odwoławcza nie ustaliła jednak i nie oceniła stopnia charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku, ani samoistnego, ani nabytego wskutek używania.
• Ponieważ Izba Odwoławcza skoncentrowała się zasadniczo na niepodobieństwie towarów i usług oraz braku pokrywania się odbiorców, nie badając wszystkich istotnych czynników, Sąd uznał, że naruszyła art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001.
• W konsekwencji Sąd UE uchylił decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO. EUIPO oraz WORKS 11 MICHAŁ LUBIŃSKI zostali zobowiązani do pokrycia własnych kosztów oraz po połowie kosztów poniesionych przez Les Éditions Albert René.

Szczegóły sprawy: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=CELEX:62025TJ0024

2.    Wyrok T-105/25 Kutxabank / EUIPO – Klarna Bank (K.)

• Sprawa dotyczyła postępowania sprzeciwowego wobec zgłoszenia unijnego graficznego znaku towarowego przez Klarna Bank AB dla usług z klas 35, 36, 39, 42 i 45 Klasyfikacji nicejskiej.
• Sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku wniosła Kutxabank, SA. Sprzeciw został oparty m.in. na wcześniejszych unijnych graficznych znakach towarowych przedstawiających literę k oraz oznaczenie k kutxabank kredit,   zarejestrowanych dla usług z klas 35 i 36, w szczególności usług reklamowych, biznesowych, ubezpieczeniowych, finansowych, pieniężnych i bankowych.
• Podstawą sprzeciwu był art. 8 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 207/2009, czyli prawdopodobieństwo wprowadzenia odbiorców w błąd. Kutxabank powołał się również na art. 8 ust. 5 tego rozporządzenia.
• Wydział Sprzeciwów uwzględnił sprzeciw w całości, uznając, że nie można wykluczyć prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd między zgłoszonym znakiem a wcześniejszym znakiem przedstawiającym literę k.
• Izba Odwoławcza częściowo uwzględniła odwołanie Klarna Bank. Uchyliła decyzję Wydziału Sprzeciwów w zakresie usług z klas 35, 39, 42 i 45, uznając, że dla tych usług nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Utrzymała natomiast odmowę rejestracji zgłoszonego znaku dla usług z klasy 36.
• Kutxabank zaskarżył decyzję Izby Odwoławczej w części dotyczącej usług z klas 35, 39, 42 i 45. Twierdził, że Izba błędnie uznała, iż usługi te są niepodobne do usług objętych wcześniejszymi znakami. Klarna Bank wniosła natomiast powództwo wzajemne, domagając się uchylenia decyzji w zakresie, w jakim sprzeciw został uwzględniony dla usług z klasy 36.
• Sąd w pierwszej kolejności zbadał porównanie usług w odniesieniu do wcześniejszego znaku przedstawiającego literę k, zarejestrowanego dla usług z klasy 36: ubezpieczeń, spraw finansowych i spraw pieniężnych.
• W odniesieniu do usług z klasy 39, takich jak logistyka, dystrybucja, transport, wysyłka towarów oraz śledzenie dokumentów i przesyłek, Sąd uznał, że mają one inny charakter, cel i sposób używania niż usługi ubezpieczeniowe, finansowe i pieniężne. Kutxabank nie przedstawił argumentów pozwalających skutecznie zakwestionować tę ocenę.
• Sąd potwierdził również, że usługi z klasy 35, takie jak fakturowanie, księgowość oraz programy lojalnościowe, nie są podobne do usług finansowych i pieniężnych. Usługi księgowe są co do zasady świadczone przez księgowych, natomiast usługi finansowe i pieniężne przez banki lub instytucje finansowe. Nie występuje między nimi stosunek konkurencji ani zamienności.
• W zakresie usług z klasy 42, obejmujących m.in. udostępnianie online niedającego się pobrać oprogramowania do płatności elektronicznych, oceny kredytowej i transakcji finansowych, Sąd uznał, że mogą one ułatwiać świadczenie usług finansowych, ale nie oznacza to jeszcze ich podobieństwa. Usługi te mają inny charakter, cel i sposób używania oraz są świadczone przez podmioty z innego sektora, w szczególności z sektora technologicznego i informatycznego.
• Sąd nie podzielił także argumentu, że usługi z klasy 45, takie jak usługi bezpieczeństwa, uwierzytelnianie użytkowników, sprawdzanie przeszłości osób i weryfikacja użytkowników, są podobne do usług finansowych lub pieniężnych. Usługi te dotyczą ochrony osób, mienia lub bezpieczeństwa transakcji, ale nie mają tego samego charakteru ani celu co usługi z klasy 36.
• Sąd wskazał, że sama możliwość wykorzystywania określonych usług pomocniczo przy świadczeniu usług finansowych nie wystarcza do uznania ich za podobne lub komplementarne. Komplementarność wymaga ścisłego związku, w którym jedna usługa jest niezbędna albo istotna dla korzystania z drugiej, tak że odbiorcy mogą uznać, iż odpowiedzialność za ich świadczenie spoczywa na tym samym przedsiębiorstwie.
• W odniesieniu do wcześniejszego znaku k kutxabank kredit Sąd doszedł do podobnych wniosków. Usługi z klasy 39 zgłoszone przez Klarna Bank nie były podobne do usług z klas 35 i 36 objętych wcześniejszym znakiem. Sąd podkreślił, że usługi z klasy 35, nawet jeżeli mogą obejmować działalność handlową lub importowo-eksportową, nie obejmują samego transportu towarów.
• Sąd uznał również, że usługi z klas 42 i 45 zgłoszone przez Klarna Bank nie są podobne ani komplementarne wobec usług z klasy 36 objętych wcześniejszym znakiem k kutxabank kredit. Argumentacja Kutxabank w tym zakresie powtarzała zasadniczo twierdzenia dotyczące pierwszego wcześniejszego znaku i również została oddalona.
• Następnie Sąd zbadał podobieństwo zgłoszonego znaku do wcześniejszego znaku k kutxabank kredit w odniesieniu do usług z klasy 35, które Izba Odwoławcza uznała za identyczne.
• Sąd wskazał, że zgłoszony znak składa się z litery K oraz kropki, natomiast wcześniejszy znak zawiera stylizowaną literę k oraz elementy słowne kutxabank i kredit. Elementy te są widoczne, czytelne i zajmują istotną część wcześniejszego znaku, dlatego nie można ograniczyć porównania wyłącznie do litery k.
• W zakresie podobieństwa wizualnego Sąd uznał, że oznaczenia są podobne jedynie w niskim stopniu. Łączy je obecność litery k, ale różnią się dodatkowymi elementami słownymi kutxabank i kredit oraz stylizacją graficzną.
• W zakresie podobieństwa fonetycznego Sąd zgodził się z Izbą Odwoławczą, że oznaczenia są co najwyżej podobne w bardzo niskim stopniu. Wcześniejszy znak będzie najprawdopodobniej wymawiany jako kutxabank kredit albo kutxabank, natomiast zgłoszony znak jako sama litera k.
• W zakresie podobieństwa koncepcyjnego Sąd uznał, że oznaczenia są odmienne. Sama litera k nie ma szczególnego znaczenia, natomiast element kutxabank będzie przez znaczną część odbiorców kojarzony z pojęciem banku.
• W ramach całościowej oceny Sąd uznał, że mimo identyczności usług z klasy 35 nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd między zgłoszonym znakiem a wcześniejszym znakiem k kutxabank kredit. Decydujące znaczenie miały niski stopień podobieństwa oznaczeń, różnica koncepcyjna, przeciętny charakter odróżniający wcześniejszego znaku oraz wysoki poziom uwagi właściwego kręgu odbiorców.
• Sąd oddalił więc skargę Kutxabank w całości.
• Następnie Sąd zbadał powództwo wzajemne Klarna Bank dotyczące usług z klasy 36. Klarna Bank twierdziła, że Izba Odwoławcza błędnie uznała istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd między zgłoszonym znakiem a wcześniejszym znakiem przedstawiającym literę k.
• Sąd potwierdził, że usługi z klasy 36 objęte zgłoszonym znakiem i wcześniejszym znakiem są identyczne. Chodziło m.in. o usługi ubezpieczeniowe, finansowe, pieniężne, bankowe, płatności elektroniczne, ocenę kredytową, pożyczki, factoring i transfer środków.
• W zakresie porównania oznaczeń Sąd wskazał, że oba znaki przedstawiają stylizowaną literę k. Zgłoszony znak zawiera czarną wielką literę K oraz czarną kropkę w prawym dolnym rogu. Wcześniejszy znak zawiera czarną małą literę k z trzema białymi kropkami i jedną czerwoną kropką umieszczonymi przy zakończeniach litery.
• Sąd uznał, że oznaczenia różnią się liczbą, kolorem i położeniem kropek oraz szczegółami stylizacji litery k, ale te różnice nie wystarczają do wywołania odmiennego ogólnego wrażenia. Wspólny element w postaci pogrubionej, czarnej, stylizowanej litery k ma istotne znaczenie dla odbioru wizualnego znaków.
• Zdaniem Sądu znaki są wizualnie podobne w stopniu ponadprzeciętnym. Sąd wskazał przy tym, że Izba Odwoławcza zaniżyła stopień podobieństwa wizualnego, określając go jako niższy niż przeciętny, ale błąd ten nie wpływał na wynik sprawy, ponieważ i tak prowadził do stwierdzenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
• W zakresie podobieństwa fonetycznego Sąd uznał, że znaki są identyczne. Oba będą postrzegane i wymawiane jako litera k. Sąd odrzucił argument Klarna Bank, że zgłoszony znak będzie wymawiany jako K dot, ponieważ nie ma podstaw, aby przyjmować, że odbiorcy będą wymawiać kropkę występującą przy literze.
• Porównanie koncepcyjne było neutralne, ponieważ nie wykazano, aby litera k miała konkretne znaczenie w którymkolwiek z języków Unii Europejskiej.
• W ramach całościowej oceny Sąd uznał, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd dla usług z klasy 36. Decydujące znaczenie miały identyczność usług, ponadprzeciętne podobieństwo wizualne oznaczeń, ich identyczność fonetyczna oraz przeciętny charakter odróżniający wcześniejszego znaku.
• Sąd podkreślił, że nawet podwyższony poziom uwagi odbiorców usług finansowych nie wykluczał w tej sprawie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
• Sąd odrzucił także argument Klarna Bank dotyczący monopolizacji litery k. Stwierdzenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd nie prowadzi do ochrony samej litery k jako takiej, lecz do ochrony konkretnej kombinacji elementów tworzących wcześniejszy znak.
• W konsekwencji Sąd oddalił powództwo wzajemne Klarna Bank.
• Sąd oddalił również powództwo Kutxabank w całości.
• Kutxabank został zobowiązany do pokrycia własnych kosztów oraz kosztów EUIPO związanych ze skargą główną. Klarna Bank została zobowiązana do pokrycia własnych kosztów oraz kosztów EUIPO związanych z powództwem wzajemnym.

Szczegóły sprawy: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=CELEX:62025TJ0105

3.    Wyrok T-390/25 Ixo Restauración / EUIPO – Promollum 142 B (MUKA) 

• Sprawa dotyczyła postępowania o unieważnienie unijnego graficznego znaku towarowego MUKA, zarejestrowanego przez Ixo Restauración, S. L. dla usług restauracyjnych z klasy 43 Klasyfikacji nicejskiej.
• Wniosek o unieważnienie złożyła Promollum 142 B, S. L., powołując się w szczególności na wcześniejszy hiszpański słowny znak towarowy LAMUCCA, zarejestrowany dla usług restauracyjnych z klasy 43.
• Podstawą wniosku o unieważnienie był art. 60 ust. 1 lit. a rozporządzenia 2017/1001 w zw. z art. 8 ust. 1 lit. b oraz art. 8 ust. 5 tego rozporządzenia.
• Na wniosek Ixo Restauración EUIPO wezwał Promollum 142 B do przedstawienia dowodów rzeczywistego używania wcześniejszego znaku. Promollum 142 B przedstawiła m.in. oświadczenie dotyczące upoważnienia do używania znaków LAMUCCA przez spółki z grupy restauracyjnej LAMUCCA, artykuły prasowe, deklaracje podatkowe, deklaracje VAT, oświadczenia dostawców, paragony, faktury uproszczone oraz faktury od dostawców.
• Wydział Unieważnień uwzględnił wniosek o unieważnienie na podstawie art. 60 ust. 1 lit. a w zw. z art. 8 ust. 1 lit. b rozporządzenia 2017/1001.
• Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie Ixo Restauración. Uznała, że przedstawione dowody wystarczają do wykazania rzeczywistego używania wcześniejszego znaku LAMUCCA dla usług restauracyjnych oraz że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia odbiorców w błąd.
• Sąd w pierwszej kolejności zbadał zarzuty dotyczące rzeczywistego używania wcześniejszego znaku. Wskazał, że właściwe okresy używania obejmowały odpowiednio okres od 20 września 2018 r. do 19 września 2023 r. oraz od 8 kwietnia 2017 r. do 7 kwietnia 2022 r.
• Sąd uznał, że dowody przedstawione przez Promollum 142 B odnoszą się do używania znaku LAMUCCA w związku z usługami restauracyjnymi w relewantnych okresach. W szczególności paragony wystawione pod wcześniejszym znakiem dotyczyły dań przygotowanych i wskazywały miejsce ich spożycia w restauracji, np. na tarasie lub w sali.
• Sąd zwrócił również uwagę na faktury dotyczące dostaw dużych ilości sztućców, składników kuchennych i napojów do restauracji świadczących usługi pod znakiem LAMUCCA, a także na artykuły prasowe wskazujące, że określone restauracje oferowały menu pod wcześniejszym znakiem.
• W konsekwencji Sąd odrzucił argument Ixo Restauración, że większość dowodów dotyczyła produktów spożywczych z klasy 29 albo usług sprzedaży produktów piekarniczych z klasy 35, a nie usług restauracyjnych z klasy 43.
• Sąd nie podzielił również argumentu, że część faktur została wystawiona na podmioty trzecie bez związku z wcześniejszym znakiem. Wskazał, że faktury wymieniały m.in. restauracje Lamucca Andes, Lamucca Carmen i Lamucca Fuencarral, a z akt wynikało, że używanie wcześniejszego znaku przez te restauracje zostało autoryzowane przez Promollum 142 B.
• Sąd uznał także, że używanie oznaczenia LAMUCCA jako nazwy spółki, nazwy handlowej lub oznaczenia grupy restauracyjnej nie wyklucza używania go jako znaku towarowego, jeżeli dane usługi są identyfikowane i oferowane na rynku pod tym oznaczeniem.
• W konsekwencji Sąd potwierdził, że wcześniejszy znak LAMUCCA był rzeczywiście używany dla usług restauracyjnych z klasy 43.
• Następnie Sąd zbadał prawdopodobieństwo wprowadzenia odbiorców w błąd. Potwierdził, że właściwy krąg odbiorców stanowi ogół odbiorców w Hiszpanii, wykazujący przeciętny poziom uwagi.
• Sąd wskazał, że usługi objęte znakami są identyczne, ponieważ zarówno sporny znak MUKA, jak i wcześniejszy znak LAMUCCA dotyczą usług restauracyjnych z klasy 43.
• W zakresie porównania znaków Sąd wyjaśnił, że Izba Odwoławcza nie rozłożyła sztucznie wcześniejszego znaku LAMUCCA na elementy „la” i „mucca”. Oceniła prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd z perspektywy tej części odbiorców, która postrzega znak LAMUCCA jako całość.
• W zakresie podobieństwa wizualnego Sąd uznał, że znaki są podobne w niskim stopniu. Oznaczenia pokrywają się w literach „m”, „u” i „a”, występujących w tej samej kolejności. Różnią się jednak długością, obecnością początkowego elementu „la” w znaku wcześniejszym, elementem „cc” w znaku wcześniejszym oraz literą „k” w znaku spornym. Lekka stylizacja znaku MUKA nie miała istotnego wpływu na porównanie wizualne.
• W zakresie podobieństwa fonetycznego Sąd uznał, że znaki są podobne w wysokim stopniu. W języku hiszpańskim element „cc” w znaku LAMUCCA jest wymawiany tak samo jak litera „k” w znaku MUKA. W konsekwencji wymowa znaku MUKA odpowiada drugiej i trzeciej sylabie znaku LAMUCCA, tj. „mu” i „cca”.
• Sąd podkreślił, że sporny znak MUKA jest fonetycznie w całości zawarty we wcześniejszym znaku LAMUCCA. Różnica w liczbie sylab oraz obecność sylaby „la” na początku wcześniejszego znaku nie wystarczają do wykluczenia wysokiego podobieństwa fonetycznego.
• Sąd nie uwzględnił argumentu Ixo Restauración, że podwójna spółgłoska „cc” w znaku LAMUCCA nadaje mu odmienną kadencję. Skoro w języku hiszpańskim „cc” jest wymawiane tak samo jak „k”, różnica ta nie prowadzi do odmiennego odbioru fonetycznego.
• W zakresie porównania koncepcyjnego Sąd uznał, że nie jest ono możliwe dla niepomijalnej części hiszpańskiego kręgu odbiorców. Znak LAMUCCA, rozpatrywany jako całość, nie ma dla tej części odbiorców znaczenia. Nie można zakładać, że hiszpańscy konsumenci znają włoskie słowo „mucca”, oznaczające „krowę”. Sąd wskazał również, że włoskie słowo „mucca” różni się od hiszpańskiego słowa „vaca” oraz od odpowiedników w innych językach romańskich, dlatego hiszpański odbiorca nie będzie automatycznie łączył tych określeń.
• W odniesieniu do znaku MUKA Sąd uznał, że jego znaczenie w języku baskijskim nie będzie rozumiane przez tę część hiszpańskiego kręgu odbiorców, która nie zna języka baskijskiego. Fakt, że baskijski jest językiem współurzędowym w Hiszpanii, nie ma decydującego znaczenia, ponieważ istotny jest rzeczywisty poziom znajomości tego języka przez właściwy krąg odbiorców.
• Sąd potwierdził także, że wcześniejszy znak LAMUCCA ma normalny samoistny charakter odróżniający.
• W ramach całościowej oceny Sąd uznał, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia odbiorców w błąd. Decydujące znaczenie miały identyczność usług, wysoki stopień podobieństwa fonetycznego znaków, niski stopień podobieństwa wizualnego, brak możliwości porównania koncepcyjnego dla niepomijalnej części odbiorców oraz normalny charakter odróżniający wcześniejszego znaku.
• Sąd oddalił także zarzut dotyczący braku czerpania nienależnej korzyści z renomy wcześniejszego znaku. Wskazał, że Izba Odwoławcza uwzględniła wniosek o unieważnienie wyłącznie na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b rozporządzenia 2017/1001 i nie rozstrzygała zarzutu opartego na art. 8 ust. 5 tego rozporządzenia. Zarzut ten był więc bezskuteczny.
• Sąd oddalił również zarzut naruszenia zasady proporcjonalności. Uznał, że Izby Odwoławcze są zobowiązane do stosowania przepisów rozporządzenia 2017/1001, a skutki ekonomiczne unieważnienia znaku nie mogą same w sobie świadczyć o naruszeniu zasady proporcjonalności.
• Sąd nie stwierdził także naruszenia obowiązku uzasadnienia. Izba Odwoławcza wyjaśniła, dlaczego uznała dowody rzeczywistego używania wcześniejszego znaku za wystarczające, dlaczego stwierdziła prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd oraz dlaczego odrzuciła argument dotyczący współistnienia znaku LAMUCCA z innymi znakami zawierającymi elementy „MUCA” lub „MUKA”.
• W konsekwencji Sąd oddalił skargę w całości. Ixo Restauración została zobowiązana do pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez Promollum 142 B. EUIPO poniosło własne koszty.

Szczegóły sprawy: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=CELEX:62025TJ0390