Wyrok – 09/09/2026 – Modus przeciwko EUIPO, Sprawa T‑608/25

– Sprawa dotyczyła postępowania w sprawie unieważnienia praw do graficznego unijnego znaku towarowego zarejestrowanego dla towarów i usług z klas 9 i 42 związanych z oprogramowaniem do zarządzania obiegiem dokumentów biznesowych. Wniosek o unieważnienie został oparty na wcześniejszej międzynarodowej rejestracji słownego znaku towarowego PAPYRUS wskazującej Unię Europejską, zarejestrowanego dla „urządzeń do przetwarzania danych, komputerów” z klasy 9, i opierał się na art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.

Wcześniejszy znak	Znak sporny
PAPYRUS (Uprawniony: ISIS Papyrus Europe AG)	(Uprawniony: Modus AE)

– Wydział Unieważnień uwzględnił wniosek w odniesieniu do niemal wszystkich towarów i usług, z wyjątkiem usług „kontroli jakości oprogramowania komputerowego; usuwania błędów oprogramowania komputerowego dla osób trzecich”. Pierwsza Izba Odwoławcza EUIPO, rozpoznając odwołania obu stron, uwzględniła odwołanie wnoszącego o unieważnienie w zakresie pozostałych usług i oddaliła odwołanie właściciela znaku spornego, unieważniając znak papyros by Modus w całości.

– Skarżąca (Modus AE) podniosła jeden zarzut naruszenia art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 twierdząc w istocie, że nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd między spornymi znakami, ponieważ towary i usługi objęte znakiem spornym (oprogramowanie) oraz towary objęte znakiem wcześniejszym (sprzęt komputerowy) mają odmienny charakter i nie są do siebie podobne, co – zdaniem skarżącej – wyklucza jedną z kumulatywnych przesłanek zastosowania tego przepisu

– W zakresie porównania towarów i usług Sąd potwierdził, że towary z klasy 9 objęte znakiem spornym są podobne w przeciętnym stopniu do towarów z klasy 9 objętych znakiem wcześniejszym (komplementarność, zbieżni odbiorcy i kanały dystrybucji), a usługi z klasy 42 są podobne co najmniej w niskim stopniu, ponieważ liczne przedsiębiorstwa oferują kompleksowe rozwiązania informatyczne obejmujące zarówno sprzęt, jak i usługi programistyczne; Sąd odrzucił argument skarżącej dotyczący odmiennej natury towarów i usług („oprogramowanie” a „sprzęt”).

– W odniesieniu do porównania oznaczeń Sąd potwierdził, że element słowny „papyros” jest elementem dominującym znaku spornego i ma przeciętny charakter odróżniający, podobnie jak element „by Modus”, który jednak pełni jedynie rolę drugorzędną ze względu na swój rozmiar i pozycję; element graficzny (stylizowany zwój papirusu) nie jest dominujący.

– Sąd potwierdził przeciętny stopień podobieństwa wizualnego (element „papyros” niemal identyczny z wcześniejszym znakiem PAPYRUS, różniący się jedynie literami „o”/„u”), wysoki stopień podobieństwa fonetycznego (element „by Modus” prawdopodobnie nie będzie wymawiany przez znaczną część odbiorców z uwagi na swą drugorzędną rolę wizualną) oraz wysoki stopień podobieństwa pojęciowego (oba znaki odnoszą się do rośliny/materiału piśmienniczego papirus, przy czym element „by Modus” jedynie wskazuje na przedsiębiorcę).

– Sąd potwierdził przeciętny, samoistny charakter odróżniający wcześniejszego znaku PAPYRUS, odrzucając argument o jego powszechnym używaniu na rynku, gdyż skarżąca nie wykazała rzeczywistej obecności tego elementu na rynku (a jedynie w rejestrach znaków).

– W ramach całościowej oceny Sąd potwierdził, że nawet przy podwyższonym poziomie uwagi właściwego kręgu odbiorców (profesjonaliści), z uwagi na niemal identyczne odtworzenie wcześniejszego znaku w spornym znaku oraz wysokie podobieństwo fonetyczne i pojęciowe, istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, którego skarżąca nie obaliła dowodem pokojowego współistnienia znaków na rynku.

– Sąd oddalił skargę Modus AE w całości, utrzymując w mocy unieważnienie znaku papyros by Modus w odniesieniu do wszystkich objętych nim towarów i usług, oraz obciążył skarżącą kosztami postępowania interwenienta. Sprawę wygrała spółka ISIS Papyrus Europe AG.

Szczegóły sprawy: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=CELEX:62025TJ0608

 

Wyrok – 09/09/2026 – Nutristar SpA przeciwko EUIPO, Sprawa T‑574/25

– Sprawa dotyczyła postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do graficznego unijnego znaku towarowego

zarejestrowanego dla towarów i usług z klas 5, 9, 31, 42 i 44, w tym integratorów zootechnicznych oraz pasz dla zwierząt z klas 5 i 31. Wniosek o wygaśnięcie został oparty na art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001, z uwagi na rzekomy brak rzeczywistego używania znaku przez nieprzerwany okres pięciu lat.

– Wydział Unieważnień częściowo uwzględnił wniosek, stwierdzając wygaśnięcie prawa do znaku dla wszystkich towarów i usług z klas 5, 9, 42 i 44 oraz części towarów z klasy 31, utrzymując jednocześnie rejestrację dla pozostałych towarów z klasy 31 przeznaczonych do żywienia zwierząt hodowlanych. W wyniku odwołań obu stron Pierwsza Izba Odwoławcza EUIPO oddaliła odwołanie właściciela znaku (Nutristar SpA) i uwzględniła odwołanie wzajemne wnioskodawców, stwierdzając wygaśnięcie prawa do znaku w całości, także dla pozostałych towarów z klasy 31.

– Skarżąca podniosła jeden zarzut naruszenia art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001, obejmujący kilka zarzutów szczegółowych, w tym pominięcie przez Izbę Odwoławczą części przedstawionych dowodów oraz błędną kwalifikację używania znaku jedynie jako nazwy handlowej, a nie jako znaku towarowego.

– Sąd przypomniał, że rzeczywiste używanie znaku towarowego oznacza używanie zgodne z jego podstawową funkcją wskazywania pochodzenia towarów lub usług, a dowód takiego używania musi opierać się na solidnych i obiektywnych dowodach, a nie na prawdopodobieństwach; nie jest konieczne, by każdy dowód z osobna dotyczył miejsca, czasu, charakteru i zakresu używania – decyduje łączna, całościowa ocena wszystkich dowodów.

– Sąd uwzględnił pierwszy zarzut skarżącej, stwierdzając, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, by Izba Odwoławcza dokonała całościowej oceny wszystkich 37 załączników przedstawionych przez skarżącą, gdyż w decyzji odniesiono się jedynie do części z nich, z pominięciem 13 dokumentów (załączników od 1 do 8 i od 11 do 13).

– Sąd przypomniał, że nazwa handlowa przedsiębiorstwa może stanowić rzeczywiste używanie znaku towarowego, jeżeli ustanawia związek między oznaczeniem a wprowadzanymi na rynek towarami, w tym poprzez umieszczenie oznaczenia bezpośrednio na fakturach, kartach technicznych, cennikach i katalogach obok nazw konkretnych linii produktów – co, wbrew stanowisku Izby Odwoławczej, wykazano w niniejszej sprawie licznymi dowodami przedstawionymi przez skarżącą, w tym fakturami dotyczącymi konkretnych produktów (np. Modular Oriente, Floga, Ferment XP, Atpure Evo) należących do klas 5 i 31.

– Sąd stwierdził, że Izba Odwoławcza błędnie uznała za niejasne argumenty skarżącej dotyczące klasyfikacji poszczególnych linii produktów, mimo że skarżąca szczegółowo wyjaśniła przynależność konkretnych towarów do klas 5 lub 31, popierając to fakturami i kartami technicznymi.

– Sąd uwzględnił jedyny zarzut skarżącej i stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczyła ona towarów z klas 5 i 31, bez konieczności badania pozostałych zarzutów szczegółowych.

– Sąd uwzględnił skargę Nutristar SpA i stwierdził nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO w odniesieniu do towarów z klas 5 i 31, obciążając EUIPO kosztami postępowania. Sprawę wygrała spółka Nutristar SpA.

Szczegóły sprawy: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=CELEX:62025TJ0574

 

Wyroki – 09/09/2026 – Almaviva przeciwko EUIPO, Sprawy T-495/25, T-496/25 i T-497/25

– Sprawa dotyczyła trzech analogicznych postępowań w sprawie unieważnienia praw do graficznych unijnych znaków towarowych MOOVA AlmavivA Group (zarejestrowanych dla towarów i usług z klas 9, 41 i 42, obejmujących m.in. oprogramowanie nawigacyjne, oprogramowanie do zarządzania transportem oraz usługi edukacyjne), wniesionych przez Moovit App Global Ltd na podstawie wcześniejszego słownego unijnego znaku towarowego MOOVIT, zarejestrowanego dla towarów i usług z klas 9 i 42 związanych z nawigacją i transportem publicznym. Podstawą wniosków był art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001, dotyczący prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Sporne rejestracje (zaskarżone odpowiednio decyzjami Piątej Izby Odwoławczej w sprawach R 1891/2024-5, R 1892/2024-5 i R 1893/2024-5) różnią się jedynie nieznacznie kolorystyką grafiki znaku MOOVA, co nie miało wpływu na ocenę prawną, identyczną we wszystkich trzech sprawach.

Wcześniejszy znak	Znak sporny
MOOVIT (Uprawniony: Moovit App Global LtD)	(Uprawniony: Almaviva – The Italian Innovation SpA)

– Wydział Unieważnień uwzględnił wszystkie trzy wnioski o unieważnienie w całości. Piąta Izba Odwoławcza EUIPO oddaliła odwołania Almaviva – The Italian Innovation SpA, potwierdzając istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd między wcześniejszym znakiem a spornymi znakami w odniesieniu do wszystkich towarów i usług objętych tymi znakami, z wyjątkiem usług z klasy 41.

– Skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001, kwestionując istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd między spornymi znakami towarowymi, ponieważ towary i usługi objęte znakami spornymi oraz towary i usługi objęte znakami wcześniejszymi mają odmienny charakter i nie są do siebie podobne, co – zdaniem skarżącej – wyklucza spełnienie jednej z kumulatywnych przesłanek zastosowania tego przepisu z uwagi na brak podobieństwa towarów i usług.

– Sąd potwierdził, że Izba Odwoławcza słusznie ograniczyła analizę do hiszpańsko- i francuskojęzycznej części właściwego kręgu odbiorców, co jest wystarczające dla stwierdzenia względnej podstawy odmowy w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia; poziom uwagi tego kręgu jest przeciętny lub wyższy niż przeciętny w zależności od towarów i usług.

– W zakresie porównania towarów i usług Sąd potwierdził, że towary z klasy 9 są identyczne albo podobne w wysokim stopniu, a usługi z klasy 42 identyczne albo podobne w przeciętnym stopniu.

– W odniesieniu do porównania oznaczeń Sąd uznał, że element słowny „moov(i)a” dominuje wizualnie w spornym znaku, lecz element „almaviva group” – choć drugorzędny ze względu na rozmiar i pozycję – nie jest pomijalny, ponieważ wskazuje na pochodzenie handlowe towarów i usług i musi zostać uwzględniony w całościowej ocenie.

– Sąd uznał – wbrew stanowisku Izby Odwoławczej – że wcześniejszy znak MOOVIT zostanie rozłożony przez właściwy krąg odbiorców na elementy „moov” i „it”, rozumiane jako angielskie wyrażenie „move it” (ang. „ruszaj się”), z uwagi na powszechną znajomość podstawowego słownictwa angielskiego w sektorze elektroniki i informatyki oraz bliskość leksykalną słowa „move” do hiszpańskiego „mover” i francuskiego „mouvoir”.

– W konsekwencji Sąd stwierdził, że wcześniejszy znak MOOVIT ma słaby samoistny charakter odróżniający (a nie przeciętny, jak przyjęła Izba Odwoławcza), ponieważ element „moov” jest sugestywny względem towarów i usług związanych z mobilnością.

– W zakresie porównania wizualnego Sąd uznał – odmiennie niż Izba Odwoławcza – że znaki są podobne jedynie w niskim stopniu, z uwagi na odmienną szatę graficzną, różne końcówki („it” / „a”) oraz obecność dodatkowego elementu „almaviva group” w spornym znaku. Potwierdził natomiast przeciętny stopień podobieństwa fonetycznego (wspólny element „moov”) oraz stwierdził, że znaki są pojęciowo odmienne, ponieważ wcześniejszy znak niesie znaczenie („move it”), a sporny znak jest pozbawiony znaczenia.

– W ramach całościowej oceny Sąd wskazał, że niski stopień podobieństwa wizualnego oraz różnice pojęciowe równoważą przeciętne podobieństwo fonetyczne, a przy słabym charakterze odróżniającym wcześniejszego znaku i podwyższonym poziomie uwagi odbiorców w odniesieniu do usług z klasy 42 nie można stwierdzić prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, pomimo identyczności lub podobieństwa towarów i usług.

– Sąd uwzględnił wszystkie trzy skargi Almaviva – The Italian Innovation SpA, uchylił decyzje Piątej Izby Odwoławczej EUIPO w zakresie, w jakim stwierdzały one prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, oraz – korzystając z przysługującego mu prawa do zmiany decyzji – oddalił wnioski o unieważnienie złożone przez Moovit App Global Ltd we wszystkich trzech sprawach (T-495/25, T-496/25 i T-497/25), obciążając EUIPO kosztami postępowania przed Sądem i przed Izbą Odwoławczą. Sprawy wygrała spółka Almaviva – The Italian Innovation SpA.

Szczegóły sprawy: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=CELEX:62025TJ0495

https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=CELEX:62025TJ0496

https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=CELEX:62025TJ0497

 

Wyrok – 09/09/2026 – CFL Australia przeciwko EUIPO, Sprawa T-420/25

– Sprawa dotyczyła postępowania sprzeciwowego w sprawie międzynarodowej rejestracji wskazującej Unię Europejską słownego znaku towarowego GOTCHA dla towarów i usług z klas 30, 32 i 43 (m.in. herbaty, kawy, napoje bezalkoholowe, usługi gastronomiczne i kawiarniane). Sprzeciw został oparty na wcześniejszym unijnym słownym znaku towarowym GONG CHA, zarejestrowanym dla towarów i usług z klas 30, 32, 35 i 43, i opierał się na względnej podstawie odmowy rejestracji z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.

Wcześniejszy znak	Znak sporny
GONG CHA (Uprawniony: Gong cha Global Ltd)	GOTCHA (Uprawniony: CFL Australia Pty Ltd)

– Wydział Sprzeciwów oddalił sprzeciw w całości. Druga Izba Odwoławcza EUIPO uwzględniła odwołanie Gong cha Global Ltd, stwierdzając prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd wśród polskojęzycznej części właściwego kręgu odbiorców, wskazując na identyczność lub wysokie podobieństwo towarów i usług, przeciętne podobieństwo wizualne oraz wysokie podobieństwo fonetyczne znaków.

– Skarżąca (CFL Australia Pty Ltd) podniosła pięć zarzutów, przekwalifikowanych przez Sąd na dwa zarzuty: naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 i art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego 2018/625 (dopuszczenie spóźnionych dowodów bez wystarczającego uzasadnienia) oraz naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 (ryzyko konfuzji między spornymi znakami).

– W zakresie pierwszego zarzutu Sąd uznał go za bezskuteczny, ponieważ Izba Odwoławcza oparła zaskarżoną decyzję wyłącznie na samoistnym charakterze odróżniającym wcześniejszego znaku, nie odwołując się do spóźnionych dowodów dotyczących renomy i zwiększonej zdolności odróżniającej.

– Co do definicji właściwego kręgu odbiorców Sąd potwierdził, że Izba Odwoławcza zasadnie skupiła się na polskojęzycznych konsumentach Unii, gdyż dla odmowy rejestracji wystarczy istnienie względnej podstawy odmowy w części terytorium UE; odrzucił zarzut braku uzasadnienia tego wyboru oraz argument, jakoby Wydział Sprzeciwów wcześniej wskazał odbiorców portugalskojęzycznych.

– W zakresie porównania towarów i usług Sąd uznał zarzut skarżącej za bezskuteczny, ponieważ Izba Odwoławcza – opierając się na ocenie Wydziału Sprzeciwów – stwierdziła identyczność usług z klasy 43, co czyniło zbędnym porównanie towarów z klasy 30 z usługami z klasy 43.

– W odniesieniu do porównania pojęciowego oznaczeń Sąd oddalił argument, że angielskie słowo „gotcha” (nieformalny skrót od „got you”) jest zrozumiałe dla polskojęzycznego odbiorcy, wskazując, że skarżąca nie wykazała, iż termin ten należy do podstawowego słownictwa angielskiego powszechnie znanego w UE, a powołanie się na jedną wcześniejszą decyzję Izby Odwoławczej dotyczącą poziomu znajomości angielskiego w Polsce jest niewystarczające.

– Sąd potwierdził, że zarówno znak zgłoszony GOTCHA, jak i wcześniejszy znak GONG CHA są pozbawione jasnego i konkretnego znaczenia dla właściwego kręgu odbiorców, wobec czego zasada neutralizacji różnic pojęciowych nie ma zastosowania, a Izba Odwoławcza nie wprowadziła nieuzasadnionego progu „wystarczalności” przy ocenie neutralizacji.

– W ramach całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd Sąd potwierdził, że przeciętne podobieństwo wizualne, wysokie podobieństwo fonetyczne oraz identyczność lub wysokie podobieństwo towarów i usług prowadzą do prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, którego nie neutralizują różnice pojęciowe.

– Sąd oddalił skargę CFL Australia Pty Ltd w całości, utrzymując w mocy decyzję Izby Odwoławczej EUIPO odmawiającą ochrony znakowi GOTCHA na terytorium UE, obciążając skarżącą kosztami postępowania interwenienta oraz obciążając EUIPO własnymi kosztami. Sprawę wygrała spółka Gong cha Global Ltd.

Szczegóły sprawy: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=CELEX:62025TJ0420

 

Wyrok – 09/09/2026 – NEAM przeciwko EUIPO, Sprawa T‑351/25

– Sprawa dotyczyła postępowania sprzeciwowego w sprawie zgłoszenia słownego unijnego znaku towarowego NEA dla usług inwestycyjnych typu venture capital z klasy 36. Sprzeciw został oparty na wcześniejszym unijnym graficznym znaku towarowym NEAM zarejestrowanym dla usług finansowych i pieniężnych z klasy 36, i opierał się na art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.

Wcześniejszy znak	Znak sporny
(Uprawniony: Nord Est Asset Management SA)	NEA   (Uprawniony: New Enterprise Associates, Inc.)

 

– Na żądanie zgłaszającego znak (New Enterprise Associates, Inc.) EUIPO wezwało wnoszącą sprzeciw (Nord Est Asset Management SA) do przedstawienia dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku na podstawie art. 47 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001. Wydział Sprzeciwów oddalił sprzeciw z uwagi na niewykazanie rzeczywistego używania wcześniejszego znaku, a Piąta Izba Odwoławcza EUIPO utrzymała tę decyzję w mocy, uznając, że przedstawione dowody wykazują jedynie używanie oznaczenia NEAM jako nazwy przedsiębiorstwa, a nie jako znaku towarowego.

– Skarżąca podniosła jeden zarzut naruszenia art. 47 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 w związku z art. 10 ust. 2 rozporządzenia delegowanego 2018/625 twierdząc w istocie, że Izba Odwoławcza błędnie uznała, iż skarżąca nie wykazała rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego na terytorium Unii Europejskiej w odniesieniu do usług, dla których został on zarejestrowany.

– Sąd przypomniał, że używanie nazwy przedsiębiorstwa może stanowić rzeczywiste używanie znaku towarowego wyłącznie wtedy, gdy odbiorcy postrzegają je jako wskazujące na handlowe pochodzenie konkretnych towarów lub usług – wymaga to ustalenia związku między oznaczeniem a oferowanymi towarami/usługami, a nie jedynie identyfikacji samego przedsiębiorstwa.

– Analizując poszczególne dowody (m.in. prezentację wewnętrzną spółki, zrzuty ekranu strony internetowej, sprawozdania finansowe, umowy dystrybucyjne, zeznania podatkowe, materiały prasowe i informacje o nagrodach), Sąd potwierdził ustalenia Izby Odwoławczej, że żaden z dokumentów nie wykazuje, aby usługi finansowe były oferowane na rynku pod oznaczeniem NEAM w sposób ustanawiający związek między tym oznaczeniem a konkretnymi usługami – w wielu dokumentach usługi finansowe były w rzeczywistości oferowane pod odrębnym znakiem NEF, zarządzanym przez skarżącą.

– Sąd oddalił argument, jakoby wcześniejszy znak funkcjonował jako tzw. „znak-parasol” (umbrella mark) obejmujący markę NEF, wskazując na brak dowodów wykazujących, że usługi były identyfikowane i oferowane na rynku pod oznaczeniem NEAM.

– Sąd przypomniał, że sukces komercyjny przedsiębiorstwa jest okolicznością nieistotną dla oceny rzeczywistego używania znaku towarowego, a ocena ta nie może opierać się na prawdopodobieństwach ani domniemaniach, lecz wymaga solidnych i obiektywnych dowodów.

– Sąd oddalił skargę Nord Est Asset Management SA w całości, utrzymując w mocy decyzję Izby Odwoławczej EUIPO oddalającą sprzeciw z powodu niewykazania rzeczywistego używania wcześniejszego znaku NEAM, oraz obciążył skarżącą kosztami postępowania interwenienta. Sprawę wygrała spółka New Enterprise Associates, Inc.

Szczegóły sprawy: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=CELEX:62025TJ0351

 

Wyrok – 09/09/2026 – Eurest Colectividades przeciwko EUIPO, Sprawa T‑642/24

– Sprawa dotyczyła postępowania sprzeciwowego w sprawie zgłoszenia graficznego unijnego znaku towarowego FISH REVOLUTION dla towarów z klasy 29 (mięso, ryby, drób, dziczyzna oraz przetworzone produkty spożywcze). Sprzeciw został oparty na wcześniejszym unijnym graficznym znaku towarowym CANNED TUNA REVOLUTION zarejestrowanym dla towarów z klasy 29 (ryby, owoce morza, produkty rybne), i opierał się na względnej podstawie odmowy rejestracji z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.

Wcześniejszy znak	Znak sporny
(Uprawniony: Fish Tales Holding BV)	(Uprawniony: Eurest Colectividades, SL)

 

– Wydział Sprzeciwów częściowo uwzględnił sprzeciw. Druga Izba Odwoławcza EUIPO oddaliła odwołanie skarżącej (Eurest Colectividades, SL), stwierdzając – przynajmniej wśród grecko- lub węgierskojęzycznej części właściwego kręgu odbiorców – prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd dla wszystkich spornych towarów.

– Skarżąca podniosła trzy zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 (ryzyko konfuzji między spornymi znakami), naruszenie zasad dobrej administracji i równego traktowania oraz naruszenie prawa do obrony.

– W zakresie pierwszego zarzutu Sąd potwierdził, że wspólny element słowny „revolution” jest odróżniający dla grecko- i węgierskojęzycznej części odbiorców, ponieważ nie należy on do podstawowego słownictwa angielskiego (poziom B2) i nie ma odpowiednika podobnego fonetycznie w tych językach; odrzucił argument, że element ten jest powszechnie stosowany na rynku spożywczym i ma charakter pochwalny.

– Sąd potwierdził, że elementy graficzne obu znaków nie są pomijalne, lecz element słowny „revolution” – z uwagi na swoją długość i identyczną pozycję końcową w obu znakach – decyduje o co najmniej niskim stopniu podobieństwa wizualnego oraz o przeciętnym stopniu podobieństwa fonetycznego; w zakresie porównania pojęciowego Sąd potwierdził niski stopień podobieństwa dla towarów rybnych i wysoki dla pozostałych towarów, wskazując jednocześnie na niespójność w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, która nie miała jednak wpływu na jej zgodność z prawem.

– Sąd potwierdził przeciętny, samoistny charakter odróżniający wcześniejszego znaku jako całości, mimo obecności elementu opisowego „tuna” i elementów graficznych przedstawiających ryby.

– W ramach całościowej oceny Sąd potwierdził, że identyczność lub podobieństwo towarów w połączeniu z podobieństwem oznaczeń wynikającym ze wspólnego, odróżniającego elementu „revolution” prowadzi do prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wszystkich spornych towarów, w tym tych związanych z rybami; argumenty skarżącej dotyczące rzekomego ograniczenia wolności konkurencji oraz utrudnienia realizacji projektu edukacyjnego „fish revolution” zostały oddalone jako niezwiązane z prospektywną oceną prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

– Sąd oddalił drugi zarzut (naruszenie zasad równego traktowania i dobrej administracji), wskazując, że wcześniejsze rejestracje innych znaków zawierających słowo „revolution” nie były przedmiotem postępowań sprzeciwowych opartych na wcześniejszym znaku interwenienta i nie mogą podważać zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także oddalił trzeci zarzut dotyczący naruszenia prawa do obrony w związku z użyciem sformułowania „co najmniej” w odniesieniu do zasięgu terytorialnego stwierdzonego prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

– Sąd oddalił skargę Eurest Colectividades, SL w całości, utrzymując w mocy decyzję Izby Odwoławczej EUIPO, oraz obciążył skarżącą kosztami postępowania poniesionymi przez EUIPO i interwenienta. Sprawę wygrała spółka Fish Tales Holding BV.

Szczegóły sprawy: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=CELEX:62024TJ0642

 

Wyrok – 09/09/2026 – Unipreus przeciwko EUIPO, Sprawa T‑551/24

– Sprawa dotyczyła postępowania sprzeciwowego w sprawie zgłoszenia graficznego unijnego znaku towarowego wallapop dla usług z klas 35, 38 i 42. Sprzeciw został oparty na trzech wcześniejszych hiszpańskich graficznych znakach towarowych WALA W zarejestrowanych dla towarów z klasy 35, i opierał się na art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 207/2009.

Wcześniejsze znaki	Znak sporny
(Uprawniony: Unipreus SL)	(Uprawniony: Wallapop, SL)

– Sprawa miała długą historię proceduralną: Wydział Sprzeciwów częściowo uwzględnił sprzeciw; Piąta Izba Odwoławcza EUIPO uwzględniła odwołanie zgłaszającego (Wallapop, SL) i oddaliła odwołanie wnoszącej sprzeciw (Unipreus SL); wyrokiem z dnia 3 października 2018 r. w sprawie T-186/17 Sąd częściowo uchylił tę decyzję, stwierdzając błędną ocenę braku podobieństwa spornych usług; po oddaleniu przez Trybunał Sprawiedliwości odwołania od tego wyroku sprawa wróciła do Izby Odwoławczej celem wydania nowej decyzji.

– W międzyczasie rejestracje wszystkich trzech wcześniejszych znaków WALA W wygasły z powodu ich nieodnowienia przez skarżącą, co zostało ostatecznie potwierdzone hiszpańskimi orzeczeniami sądowymi z 25 października 2023 r. i 7 marca 2024 r. Pierwsza Izba Odwoławcza EUIPO, do której sprawa została ponownie przydzielona, oddaliła odwołanie i sprzeciw, uznając, że sprzeciw stał się bezprzedmiotowy wobec utraty ważności wcześniejszych znaków w toku postępowania.

– Interwenient (Wallapop, SL) podniósł zarzut niedopuszczalności skargi z powołaniem się na zasadę venire contra factum proprium, wskazując na sprzeczność między wnioskiem skarżącej o zawieszenie postępowania a późniejszym twierdzeniem o konieczności wykonania wyroku z 2018 r. Sąd oddalił ten zarzut, uznając, że skarżąca konsekwentnie żądała albo zawieszenia postępowania, albo wykonania wyroku, pozostawiając wybór EUIPO.

– Skarżąca podniosła dwa zarzuty: naruszenie art. 121 regulaminu postępowania przed Sądem i zasady pewności prawa (nieuwzględnienie mocy wiążącej wyroku z 2018 r.) oraz naruszenie art. 55 rozporządzenia 207/2009 dotyczącego skutków wygaśnięcia znaku twierdząc, że Izba Odwoławcza błędnie oceniła skutki prawne wcześniejszego orzeczenia oraz wygaśnięcia znaku, co – zdaniem skarżącej – doprowadziło do naruszenia powagi rzeczy osądzonej i błędnego określenia zakresu ochrony przysługującej spornym oznaczeniom.

– Sąd wyjaśnił, że uchylenie decyzji Piątej Izby Odwoławczej wyrokiem z 2018 r. bez jego zmiany oznaczało jedynie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i nie przesądzało o istnieniu prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, gdyż Sąd nie dokonał wówczas całościowej oceny tego prawdopodobieństwa – stwierdzone zostało jedynie podobieństwo usług.

– Powołując się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 5 lutego 2026 r. w sprawie EUIPO/Nowhere (C-337/22 P), Sąd potwierdził, że istnienie wcześniejszego znaku musi być oceniane nie tylko na dzień zgłoszenia spornego znaku, lecz także na dzień wydania ostatecznej decyzji w sprawie sprzeciwu – w przeciwnym razie funkcja wcześniejszego znaku (wskazywanie pochodzenia handlowego) nie mogłaby zostać naruszona przez rejestrację późniejszego znaku.

– W konsekwencji Sąd uznał, że Izba Odwoławcza prawidłowo uwzględniła fakt wygaśnięcia rejestracji wcześniejszych znaków WALA W, stwierdzony ostatecznymi orzeczeniami sądów krajowych, i słusznie uznała sprzeciw za bezprzedmiotowy, bez naruszenia powagi rzeczy osądzonej wyroku z 2018 r. ani zasady pewności prawa.

– Sąd odrzucił argumentację opartą na art. 55 rozporządzenia 207/2009, wskazując, że przepis ten dotyczy wyłącznie unijnych znaków towarowych, podczas gdy wcześniejsze znaki WALA W są znakami krajowymi (hiszpańskimi).

– Sąd oddalił skargę Unipreus SL w całości i obciążył ją kosztami postępowania. Sprawę wygrała spółka Wallapop, SL.

Szczegóły sprawy: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=CELEX:62024TJ0551

 

Wyrok – 09/09/2026 – Cosmetika przeciwko EUIPO, Sprawa T‑244/24

Wcześniejszy znak	Znak sporny
SVR (Uprawniony: Laboratoires Svr)	(Uprawniony: Cosmetika S.A.S.)

– Sprawa dotyczyła postępowania sprzeciwowego w sprawie zgłoszenia graficznego unijnego znaku towarowego LOTO DL SVR dla towarów z klasy 3 (perfumy, kosmetyki, mydła, szampony i inne produkty do pielęgnacji ciała). Sprzeciw został oparty na wcześniejszym unijnym słownym znaku towarowym SVR, zarejestrowanym dla kosmetyków, szamponów, płynów do włosów, antyperspirantów i mydła, i opierał się na względnej podstawie odmowy rejestracji z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.

– Wydział Sprzeciwów częściowo uwzględnił sprzeciw. Piąta Izba Odwoławcza EUIPO oddaliła odwołanie skarżącej (Cosmetika S.A.S.), stwierdzając prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.

– Skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 95 rozporządzenia 2017/1001 w związku z art. 27 ust. 2 i 4 rozporządzenia delegowanego 2018/625 oraz naruszenia prawa do bycia wysłuchanym (art. 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 w związku z art. 41 ust. 2 Karty Praw Podstawowych), a pomocniczo – zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 twierdząc w istocie, że Izba Odwoławcza nieprawidłowo pominęła lub dopuściła dowody przedstawione w postępowaniu oraz naruszyła jej prawa procesowe, a także błędnie uznała, iż istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd (ryzyko konfuzji) między spornymi znakami towarowymi, co zdaniem skarżącej doprowadziło do wadliwego zastosowania przepisów stanowiących podstawę odmowy rejestracji.

– W zakresie pierwszego zarzutu Sąd potwierdził, że Izba Odwoławcza była uprawniona do zbadania percepcji oznaczeń przez odbiorców niehiszpańskojęzycznych, w tym włoskojęzycznych, mimo że Wydział Sprzeciwów ograniczył swoją analizę do odbiorców hiszpańskojęzycznych – z uwagi na jednolity charakter unijnego znaku towarowego wystarczy wykazanie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w części Unii, a sama skarżąca podnosiła przed Izbą Odwoławczą argumenty dotyczące odbiorców niehiszpańskojęzycznych.

– Sąd uznał również, że interwenient (Laboratoires Svr) nie musiał wnosić odwołania wzajemnego, by powołać się na percepcję znaków przez odbiorców włoskojęzycznych, gdyż argumentacja ta uzupełniała, a nie zmieniała, przedmiot postępowania, a nowe dowody spełniały warunki art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego 2018/625, ponieważ uzupełniały dowody złożone wcześniej i były prima facie istotne dla rozstrzygnięcia.

– Co do zarzutu naruszenia prawa do bycia wysłuchanym Sąd stwierdził, że skarżąca miała możliwość przedstawienia stanowiska w drugiej turze pism procesowych przed Izbą Odwoławczą, a złożone dopiero przed Sądem nowe dowody (badania rynkowe – załączniki A.5 i A.6) zostały uznane za niedopuszczalne, ponieważ powstały po wydaniu zaskarżonej decyzji i mogły zostać przedstawione wcześniej.

– W zakresie porównania towarów Sąd potwierdził, że „produkty mydlane” są identyczne z „kosmetykami do pielęgnacji skóry”, a szampony i inne produkty do pielęgnacji włosów są podobne w przeciętnym stopniu.

– W odniesieniu do porównania oznaczeń Sąd potwierdził, że element „svr” – wspólny obu znakom – ma przeciętny charakter odróżniający i stanowi element dominujący w znaku zgłoszonym ze względu na swoją długość (trzy sylaby) i pozycję końcową, podczas gdy element „loto” (włoskie słowo oznaczające „lotos”) ma słaby charakter odróżniający jako opisujący składnik towarów, a element łącznikowy „dl” jest pozbawiony charakteru odróżniającego.

– Sąd potwierdził przeciętny stopień podobieństwa wizualnego i fonetycznego znaków (ze względu na w pełni odtworzony element „svr”) oraz stwierdził, że porównanie pojęciowe nie jest możliwe, gdyż żaden ze znaków jako całość nie ma jasnego znaczenia dla włoskojęzycznego odbiorcy – Sąd odrzucił argument skarżącej, że sporny znak będzie odczytywany jako „loto del sur” (hiszp. „lotos południa”).

– W ramach całościowej oceny Sąd potwierdził, że element „svr” pełni w znaku zgłoszonym samodzielną i dominującą rolę odróżniającą, co może prowadzić właściwy krąg odbiorców do przekonania, że sporny znak stanowi subbrand linii produktów wcześniejszego znaku SVR, a zatem istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

– Sąd oddalił skargę Cosmetika S.A.S. w całości, utrzymując w mocy decyzję Izby Odwoławczej EUIPO, oraz nakazał każdej ze stron ponoszenie własnych kosztów postępowania (wobec braku rozprawy). Sprawę wygrała spółka Laboratoires Svr.

Szczegóły sprawy: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=CELEX:62024TJ0244