1.    Wyrok T-104/25 Lami Packaging / EUIPO – Tetra Laval (Forme d’un carton octogonal)

• Sprawa dotyczyła wniosku o stwierdzenie nieważności trójwymiarowego unijnego znaku towarowego przedstawiającego kształt ośmiokątnego kartonu, zarejestrowanego dla towarów z klasy 16 obejmujących „Opakowania i materiały opakowaniowe z papieru lub papieru laminowanego tworzywem sztucznym”.

• Wniosek o unieważnienie prawa do znaku, zgłoszonego pierwotnie w dniu 19 kwietnia 2000 r., został złożony przez skarżącą, Lami Packaging (Kunshan) Co. Ltd, w dniu 3 stycznia 2022 r. na podstawie art. 51 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 40/94, dotyczącym oznaczeń składających się wyłącznie z kształtu towaru niezbędnego do uzyskania efektu technicznego.
• Wydział Unieważnień EUIPO decyzją z dnia 6 listopada 2023 r. uwzględnił wniosek skarżącej i unieważnił sporny znak towarowy z uwagi na techniczną funkcjonalność jego kształtu.
• Czwarta Izba Odwoławcza EUIPO, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez właściciela znaku (interwenienta Tetra Laval Holdings & Finance SA), decyzją z dnia 6 grudnia 2024 r. (sprawa R 12/2024-4) uchyliła decyzję Wydziału Unieważnień i oddaliła wniosek o unieważnienie.
• Izba Odwoławcza oparła swoje rozstrzygnięcie na uznaniu, że art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nie ma zastosowania w sprawie, ponieważ techniczne cechy kształtu (polegające na zmniejszeniu zużycia materiału) odnoszą się wyłącznie do procesu produkcji (wytwarzania), a nie do sposobu funkcjonowania samego towaru podczas jego używania przez konsumenta.
• Skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję do Sądu Unii Europejskiej, który rozpoznał sprawę w składzie powiększonym Siódmej Izby (pięciu sędziów) pod przewodnictwem sędziego K. Kecsmára.
• Sąd potwierdził poprawność ogólnej wykładni pojęcia „efektu technicznego” przyjętej przez Izbę Odwoławczą, przypominając, iż zgodnie z wyrokiem w sprawie Nestlé (C-215/14) omawiana podstawa odmowy dotyczy zachowania i funkcjonowania gotowego towaru w trakcie używania, a nie technologii jego produkcji.
• Sąd uznał jednak, że Izba Odwoławcza popełniła błąd w ocenie faktów, bezpodstawnie przyjmując, że cechy techniczne spornego kartonu ograniczają się tylko do etapu produkcji i nie wywierają żadnego wpływu na późniejsze funkcjonowanie produktu.
• Sąd wyodrębnił cztery zasadnicze właściwości geometryczne spornego oznaczenia – ośmiokątny kształt, wklęsłe narożniki, zwężające się ściany oraz górne złącze uszczelniające – analizując ich bezpośredni, techniczny wpływ na proces używania towaru przez odbiorców.
• W odniesieniu do klientów profesjonalnych (branża spożywcza) Sąd wskazał, że towarem są puste opakowania nabywane w celu napełnienia płynami, a sporny kształt zapewnia im niezbędną stabilność, sztywność oraz zdolność układania w stosy, co ułatwia bezpieczne składowanie, wysyłkę i logistykę w łańcuchu dostaw.
• W zakresie optymalizacji zużycia surowców Sąd stwierdził, że pryzmatyczna budowa opakowania optymalizuje stosunek objętości do użytego materiału, przez co zmniejsza wagę i gabaryty kartonu przy zachowaniu jego pełnej pojemności, co stanowi realne ułatwienie techniczne w transporcie poszukiwane przez przedsiębiorstwa.
• W odniesieniu do konsumentów końcowych Sąd, powołując się na opisy patentowe interwenientki (PCT/WO1997034809) oraz jej materiały reklamowe, wykazał, że ergonomiczna konstrukcja z wklęsłymi narożnikami ułatwia chwytanie i stabilne trzymanie opakowania w ludzkiej dłoni podczas bezpośredniego spożywania napoju.
• Sąd przypomniał, że zakaz rejestracji na podstawie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) nie wymaga, aby kształt realizował rewolucyjny lub ulepszony efekt techniczny (co jest domeną prawa patentowego), lecz wystarczy, by był on po prostu niezbędny do osiągnięcia określonego rezultatu technicznego, co czyni argumenty o istnieniu alternatywnych kształtów na rynku prawnie bezprzedmiotowymi.
• Sąd podkreślił, że ewentualne walory estetyczne lub nietypowy, atrakcyjny wygląd ściętych narożników kartonu nie wykluczają zastosowania bezwzględnej podstawy odmowy, jeżeli kluczowe elementy tego kształtu spełniają równolegle istotną rolę techniczną.
• W konsekwencji Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 grudnia 2024 r..
• Działając na podstawie uprawnień reformatoryjnych, Sąd zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że oddalił odwołanie wniesione przez Tetra Laval Holdings & Finance SA od wcześniejszej decyzji Wydziału Unieważnień, co skutkuje ostatecznym wyeliminowaniem znaku towarowego z rejestru.
• Sąd nakazał EUIPO pokrycie własnych kosztów procesu oraz zwrot kosztów poniesionych przez Lami Packaging (Kunshan) Co. Ltd, natomiast interwenienta (Tetra Laval Holdings & Finance SA) zobowiązał do poniesienia własnych kosztów postępowania.

Szczegóły sprawy: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=CELEX:62025TJ0104

2.    Wyrok T-267/25 Osculati / EUIPO – Olymp Bezner (O)

• Sprawa dotyczyła skargi wniesionej przez spółkę Osculati Srl na decyzję Czwartej Izby Odwoładowczej EUIPO dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską dla graficznego znaku towarowego przedstawiającego stylizowaną, pionowo przeciętą literę „O” w wersjach kolorystycznych.

• Zgłoszenie spornego znaku towarowego zostało dokonane dla towarów należących do klasy 25 klasyfikacji nicejskiej, obejmujących w szczególności odzież, taką jak kurtki, kurtki sportowe, odzież przeciwdeszczowa, kombinezony, rękawice, koszulki, a także obuwie, w tym buty deszczowe i buty pokładowe.
• Sprzeciw wobec tej rejestracji został wniesiony w dniu 16 lutego 2022 r. przez spółkę Olymp Bezner KG, która powołała się na swój wcześniejszy unijny graficzny znak towarowy przedstawiający stylizowaną literę „O” (w formie zamkniętej figury z poziomym przecięciem w dolnej części), zarejestrowany również dla towarów z klasy 25, takich jak koszule, bluzki, piżamy, krawaty, swetry, koszulki polo, T-shirty, paski oraz skarpetki.

• Wydział Sprzeciwów EUIPO decyzją z dnia 5 kwietnia 2023 r. oddalił wniesiony sprzeciw w całości, uznając w swojej ocenie, że między kolidującymi ze sobą oznaczeniami nie występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia konsumentów w błąd.
• W wyniku odwołania wniesionego przez Olymp Bezner KG i po skomplikowanym przebiegu proceduralnym, obejmującym m.in. wcześniejsze uchylenie własnej decyzji przez organy odwoławcze, Czwarta Izba Odwoławcza EUIPO wydała w dniu 25 lutego 2025 r. ostateczną decyzję, którą uwzględniła odwołanie i zmieniła decyzję Wydziału Sprzeciwów.
• Izba Odwoławcza uznała sprzeciw za zasadny, opierając się m.in. na nowych dowodach przedłożonych przez Olymp Bezner KG dopiero na etapie postępowania odwoławczego (w tym na danych statystycznych rynkowych Statista, wycinkach z prasy oraz fotografiach), które w ocenie Izby potwierdzały podwyższony charakter odróżniający wcześniejszego znaku na rynku niemieckim i w konsekwencji prowadziły do stwierdzenia ryzyka konfuzji.
• Skarżąca, Osculati Srl, wniosła skargę do Sądu Unii Europejskiej, domagając się stwierdzenia nieważności decyzji Izby Odwoławczej
• W skardze sformułowano dwa zasadnicze zarzuty prawne: po pierwsze, naruszenie art. 95 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 poprzez błędne i nieuzasadnione dopuszczenie przez Izbę Odwoławczą spóźnionych dowodów; po drugie, naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) tego samego rozporządzenia poprzez wadliwe przyjęcie, że w sprawie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.
• W ramach oceny zarzutu pierwszego Sąd przypomniał, że art. 95 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 przyznaje EUIPO szerokie uprawnienia dyskrecjonalne (uznanie administracyjne) do uwzględniania faktów i dowodów, które nie zostały przedstawione przez strony w terminie.
• Sąd wskazał, że zgodnie z art. 27 ust. 4 rozporządzenia 2018/625, Izba Odwoławcza ma prawo przyjąć takie spóźnione dowody, o ile są one prima facie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz służą uzupełnieniu lub poparciu materiałów, które strona złożyła prawidłowo we wcześniejszym etapie sporu.
• Sąd uznał działanie Izby Odwoławczej za w pełni prawidłowe, wyjaśniając, że skoro Olymp Bezner KG przedstawił już przed Wydziałem Sprzeciwów obszerny materiał dowodowy mający dowieść intensywnego używania znaku, to nowe dokumenty w postaci danych Statista i artykułów prasowych stanowiły jedynie uzasadnione, posiłkowe uzupełnienie, będące bezpośrednią reakcją na argumentację i odmowną ocenę organu pierwszej instancji.
• Sąd kategorycznie odrzucił twierdzenia skarżącej, jakoby warunkiem dopuszczenia takich dowodów było wykazanie przez stronę, że wcześniejsze ich zebranie i przedstawienie było obiektywnie niemożliwe z przyczyn od niej niezależnych, w związku z czym pierwszy zarzut skargi został oddalony.
• Przechodząc do analizy zarzutu drugiego dotyczącego prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, Sąd zdefiniował właściwy krąg odbiorców, wskazując, że towary z klasy 25 mają charakter masowy, są skierowane do szerokiego publiczności i charakteryzują się przeciętnym poziomem uwagi konsumenta podczas zakupu.
• Sąd w pełni odrzucił argumentację spółki Osculati Srl, która utrzymywała, że jej towary mają charakter wysoce specjalistyczny i są przeznaczone wyłącznie dla profesjonalnego sektora nautycznego oraz sportów wodnych, podkreślając, iż kurtki przeciwdeszczowe, kombinezony czy buty pokładowe są powszechnie nabywane i noszone przez zwykłych konsumentów jako codzienna odzież użytkowa.
• W zakresie porównania towarów Sąd potwierdził ustalenia Izby Odwoławczej o istnieniu średniego stopnia podobieństwa między asortymentem obu firm, wskazując, że odzież i obuwie oferowane przez Osculati oraz koszule i swetry Olymp Bezner dzielą to samo ogólne przeznaczenie (ochrona i okrycie ciała), są wytwarzane z analogicznych surowców przez te same podmioty rynkowe oraz dystrybuowane w tych samych kanałach handlowych.
• Dokonując porównania wizualnego oznaczeń, Sąd stwierdził między nimi średni stopień podobieństwa, argumentując, że przeważająca część konsumentów natychmiast dostrzeże w obu znakach stylizowaną literę „O” opartą na tożsamej, prostokątnej konstrukcji z zaokrąglonymi narożnikami, o bardzo zbliżonych proporcjach geometrycznych i grubości linii graficznych.
• Sąd uznał, że występujące różnice – polegające na pionowym rozcięciu w znaku zgłoszonym i poziomym nacięciu w znaku wcześniejszym, a także obecność kolorów w projekcie Osculati – mają charakter drugorzędny i nie są w stanie zneutralizować silnego, zbieżnego wrażenia całościowego, a nawet w scenariuszu, w którym konsument nie zidentyfikuje w nich litery „O”, oba symbole pozostaną podobne jako bardzo zbliżone do siebie formy geometryczne.
• Pod względem fonetycznym Sąd uznał znaki za identyczne dla tej części odbiorców, która odczyta je jako literę „O”, natomiast pod względem koncepcyjnym uznał porównanie za niemożliwe, ponieważ żadne z oznaczeń nie posiada samodzielnego, konkretnego znaczenia semantycznego w odniesieniu do ubrań.
• Oceniając prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, Sąd uznał, że przeciętny odbiorca może uznać produkty oznaczone wspomnianymi znakami towarowymi za pochodzące z tego samego przedsięwzięcia. W związku z tym Sąd oddalił skargę i podtrzymał decyzję Izby Odwoławczej

Szczegóły sprawy: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=CELEX:62025TJ0267

3.    Wyrok T-284/25 Amber Latvijas balzams / EUIPO – Foodcare (BLACK)

• Sprawa dotyczyła wniosku o unieważnienie graficznego unijnego znaku towarowego „BLACK”, zarejestrowanego na rzecz interwenienta (Foodcare sp. z o.o.) na podstawie zgłoszenia z dnia 29 lipca 2019 r., w odniesieniu do towarów z klasy 33, w tym napojów alkoholowych.

• Wniosek o unieważnienie został złożony w dniu 9 lutego 2023 r. przez skarżącą spółkę Amber Latvijas balzams AS, która zarzuciła interwenientowi działanie w złej wierze podczas dokonywania zgłoszenia spornego znaku, co stanowi podstawę określoną w art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.
• Wydział Unieważnień EUIPO w dniu 19 lutego 2024 r. oddalił wniosek w całości, uznając, że skarżąca nie udowodniła, iż interwenient działał w złej wierze w momencie zgłaszania znaku towarowego.
• Skarżąca wniosła w dniu 18 kwietnia 2024 r. odwołanie od tej decyzji, które zostało oddalone decyzją Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 marca 2025 r. Izba uznała, że w świetle chronologii wydarzeń i dostarczonych dowodów nie wykazano złej wiary interwenienta.
• Skarżąca wniosła skargę do Sądu, opierając ją na jednym zarzucie dotyczącym naruszenia art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.
• Sąd przypomniał, że pojęcie „złej wiary” zakłada nieuczciwy stan umysłu lub zamiar, co musi być oceniane obiektywnie na podstawie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, przy czym dobrą wiarę domniemywa się aż do momentu udowodnienia, że jest inaczej.
• Sąd podkreślił również, że złej wiary nie można domniemywać wyłącznie na podstawie faktu, iż w momencie zgłoszenia znaku zgłaszający nie prowadził działalności gospodarczej odpowiadającej towarom wskazanym w zgłoszeniu.
• Odnosząc się do argumentacji skarżącej, Sąd odrzucił twierdzenie, jakoby wykreślenie przez interwenienta działalności związanej z alkoholem z polskiego rejestru przedsiębiorców krótko przed zgłoszeniem znaku dowodziło braku zamiaru jego używania. Sąd wskazał, że działanie to wynikało z dostosowania się do zmian w polskim prawie (ograniczenie liczby wpisanych działalności do maksymalnie 10) i rządowych zaleceń, i nie stanowi dowodu na złą wiarę.
• Sąd oddalił argument, według którego restrykcje w polskim prawie dotyczące reklamy i promocji alkoholu uniemożliwiają używanie znaku BLACK do napojów alkoholowych i świadczą o braku takiego zamiaru po stronie interwenienta. Zauważono, że unijny system znaków towarowych jest autonomiczny, a interwenient mógłby wdrożyć strategię marketingową i zgodnie z prawem używać znaku dla napojów alkoholowych w innych państwach członkowskich UE.
• Sąd odrzucił zarzut naruszenia zasady jednolitego charakteru unijnego znaku towarowego, wyjaśniając, że trudności w sprzedaży określonych towarów w jednym państwie członkowskim (Polsce) z powodu krajowych zakazów reklamy nie są równoznaczne z istnieniem bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji opartej na złej wierze w ujęciu ogólnounijnym.
• Sąd nie podzielił argumentu dotyczącego rzekomych praktyk rynkowych, według których przedsiębiorstwa z branży bezalkoholowej nie rozszerzają swojej działalności na napoje alkoholowe, uznając te twierdzenia za bezprzedmiotowe dla oceny legalności takich działań.
• Oceniając analizę faktyczną dokonaną przez Izbę Odwoławczą, Sąd potwierdził, że organ ten nie oparł się wyłącznie na podobieństwie między napojami bezalkoholowymi i alkoholowymi, lecz obiektywnie przeanalizował wszystkie powołane przez skarżącą okoliczności i słusznie wykluczył złą wiarę.
• Sąd stwierdził wreszcie, że Izba Odwoławcza prawidłowo zinterpretowała pojęcie złej wiary i nie wykluczyła z góry możliwości powoływania się na brak zamiaru używania znaku, lecz uznała, że taki brak zamiaru w tych konkretnych okolicznościach faktycznych nie został udowodniony.
• Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd oddalił w całości jedyny zarzut skargi i tym samym oddalił skargę w całości.
• Sąd obciążył skarżącą (Amber Latvijas balzams AS) jako stronę przegrywającą kosztami postępowania poniesionymi przez EUIPO oraz interwenienta.

Szczegóły sprawy: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=CELEX:62025TJ0284

4.    Wyrok T-307/25 Societatea Română de Endocrinologie / EUIPO – Acta Endocrinologica (Acta Endocrinologica (Buc))

• Sprawa dotyczyła skargi wniesionej przez Societatea Română de Endocrinologie o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO dotyczącej sprzeciwu wobec rejestracji unijnego znaku towarowego.
• Zgłoszenie spornego, graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „Acta Endocrinologica (Buc)” zostało dokonane przez interwenienta (Acta Endocrinologica) w dniu 14 marca 2023 r., w odniesieniu do usług z klasy 39 (dostawa, wysyłka i dystrybucja gazet i czasopism) oraz z klasy 44 (sporządzanie i wydawanie raportów medycznych).

• W dniu 19 maja 2023 r. skarżąca wniosła sprzeciw wobec rejestracji tego znaku, opierając się na swoim wcześniejszym słownym unijnym znaku towarowym „ACTA ENDOCRINOLOGICA (BUC), The international Journal of Romanian Society of Endocrinology / Registered in 1938 New series”, który obejmował m.in. towary z klasy 16 (publikacje, druki, czasopisma, książki).
• Podstawą sprzeciwu był art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001, czyli prawdopodobieństwo wprowadzenia odbiorców w błąd.
• Wydział Sprzeciwów EUIPO decyzją z dnia 8 sierpnia 2024 r. odrzucił sprzeciw w odniesieniu do usług z klas 39 i 44, po czym skarżąca w dniu 16 sierpnia 2024 r. wniosła odwołanie od tego rozstrzygnięcia.
• Czwarta Izba Odwoławcza EUIPO w decyzji z dnia 27 marca 2025 r. oddaliła odwołanie, opierając się na ustaleniu, że towary i usługi obu stron nie są podobne, co samo w sobie eliminuje jeden z kumulatywnych warunków niezbędnych do stwierdzenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
• Skarżąca skierowała skargę do Sądu, podnosząc jeden zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia i argumentując, że towary z klasy 16 oraz usługi z klas 39 i 44 są jednak podobne, co generuje ryzyko konfuzji.
• Na wstępie Sąd uznał za niedopuszczalne dowody (załącznik A.8, stanowiący wydruk ze strony internetowej skarżącej), które zostały przedstawione po raz pierwszy na etapie postępowania przed Sądem, argumentując, że ocena legalności aktu opiera się na stanie faktycznym i prawnym znanym organom w toku wcześniejszego postępowania.
• W kwestii oceny podobieństwa usług z klasy 39 (dostawa) oraz towarów z klasy 16 (druki), Sąd potwierdził stanowisko Izby Odwoławczej, wykazując ich odmienny charakter, przeznaczenie oraz kanały dystrybucji. Sąd zauważył, że usługi z klasy 39 obejmują fizyczny transport prowadzony przez wyspecjalizowane przedsiębiorstwa, podczas gdy towary z klasy 16 to nośniki informacji wytwarzane w drukarniach i dystrybuowane np. w księgarniach.
• Sąd odrzucił twierdzenia skarżącej, że usługi z klasy 39 miałyby dotyczyć wyłącznie dystrybucji jej konkretnego czasopisma endokrynologicznego, przypominając, że porównanie musi opierać się na obiektywnym wykazie towarów i usług w zgłoszeniu, a ten dotyczył ogólnie „dostawy gazet i czasopism”, bez żadnego zawężenia dziedzinowego.
• Sąd nie dopatrzył się również komplementarności między tymi klasami, wskazując, że konsumenci wiedzą, iż wydawanie publikacji oraz fizyczna usługa ich doręczania to zadania realizowane przez zupełnie odrębne podmioty rynkowe.
• Dokonując analizy w odniesieniu do usług z klasy 44 (sporządzanie raportów medycznych), Sąd podkreślił, że są to usługi wysoce specjalistyczne, świadczone z reguły przez lekarzy, które nie wykazują podobieństwa do towarów z klasy 16, obejmujących ogólne kategorie druków nieskierowane wyłącznie do środowisk medycznych.
• Sąd podsumował, że w przypadku bezspornego braku podobieństwa między towarami i usługami kolidujących znaków, prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd jest z góry wykluczone, co sprawia, że nie ma potrzeby przeprowadzania całościowej, globalnej oceny pozostałych przesłanek.
• Ze względu na bezzasadność jedynego podniesionego zarzutu, Sąd oddalił wniesioną skargę w całości.
• Sąd obciążył skarżącą (Societatea Română de Endocrinologie) własnymi kosztami oraz kosztami interwenienta, z kolei EUIPO zostało obciążone własnymi kosztami.

Szczegóły sprawy: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=CELEX:62025TJ0307