Przegląd orzecznictwa TSUE od 15.06 do 19.06.2026
Wyrok – 17/06/2026 – Parkster przeciwko EUIPO – Ühisteenused (PARKNER), Sprawa T‑412/25
– Sprawa dotyczyła postępowania w sprawie sprzeciwu wobec rejestracji znaku towarowego UE.
– Ühisteenused AS zgłosił słowny znak towarowy PARKNER dla towarów i usług w Klasach 9, 36, 39 i 42, w szczególności usług parkowania (Klasa 39).
– Parkster AB wniosła sprzeciw oparty na wcześniejszym słownym znaku towarowym PARKSTER i graficznym znaku towarowym:
Znaki obejmowały m.in. oprogramowanie do płatności za parkowanie (Klasa 9), usługi płatności za parkowanie za pomocą aplikacji mobilnych (Klasa 36).
– Podstawą sprzeciwu było prawdopodobieństwo wprowadzenia odbiorców w błąd.
– Wydział Sprzeciwów częściowo uwzględnił sprzeciw, lecz oddalił go w odniesieniu do usług parkowania w klasie 39.
– Izba Odwoławcza uznała, że usługi parkowania (Klasa 39) nie są podobne do oprogramowania do płatności za parkowanie (Klasa 9), usług płatności za parkowanie (Klasa 36) z uwagi na różnice w naturze, przeznaczeniu i sposobie korzystania.
– W konsekwencji Izba Odwoławcza wykluczyła istnienie ryzyka wprowadzenia w błąd.
– Sąd UE uchylił decyzję Izby Odwoławczej.
– Sąd wskazał, że usługi parkowania polegają na udostępnianiu miejsc parkingowych, a oprogramowanie i usługi płatnicze służą zarządzaniu i opłacaniu parkowania, w związku z czym zatem mają odmienną naturę i funkcję.
– Jednocześnie Sąd uznał, że między tymi usługami istnieje komplementarność, ponieważ zapłata za parkowanie zakłada istnienie usług parkowania, a aplikacje i płatności mobilne stanowią istotny sposób korzystania z tych usług.
– Sąd podkreślił, że te same podmioty mogą oferować zarówno aplikację, jak i dostęp do miejsc parkingowych. Użytkownicy natomiast korzystają z tych usług łącznie.
– W konsekwencji odbiorcy mogą uznać, że towary i usługi mają wspólne pochodzenie gospodarcze.
– Sąd tym samym stwierdził, że usługi i towary są co najmniej podobne w niewielkim stopniu, a Izba Odwoławcza dopuściła się błędu w ocenie.
– Sąd nie dokonał pełnej oceny ryzyka wprowadzenia w błąd i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Szczegóły sprawy: https://infocuria.curia.europa.eu/tabs/document/T/2025/T-0412-25-00000000PI-01-P-01/ARRET_NP/322331-EN-1-html
Zobacz też:
Finansowanie świadczeń socjalnych, kulturalnych i edukacyjnych przez organizacje zbiorowego zarządzania – wyrok TSUE w sprawie C 840/24 VG Wort
W wyroku TSUE z 22 października 2026 r. w sprawie C-840/24 VG Wort Trybunał rozstrzygnął, czy organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi może finansować z przychodów z praw świadczenia socjalne, kulturalne lub edukacyjne dla osób, które nie są podmiotami...
Implementacja Dyrektywy 2024/825 dotyczącej tzw. „greenwashingu”
Proces legislacyjny mający na celu wdrożenie Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/825 w odniesieniu do wzmocnienia pozycji konsumentów w procesie transformacji ekologicznej poprzez lepszą ochronę przed nieuczciwymi praktykami oraz lepsze informowanie...
Forma umowy o przeniesienie praw autorskich a prawo właściwe. Wyrok TSUE z 24 września 2026 r., C-176/25 (Steizer)
W wyroku TSUE z 24 września 2026 r. w sprawie C-176/25 Steizer Trybunał rozstrzygnął, które prawo jest właściwe dla oceny ważności ze względu na zastrzeżoną formę szczególną umowy przenoszącej lub licencjonującej prawa autorskie. Stan faktyczny BT prowadzi w Niemczech...

