Wyrok – 19/03/2026 – Mordalski v EUIPO – Anita Food, Case T‑251/25

– Sprawa dotyczyła skargi na podstawie art. 263 TFUE zmierzającej do stwierdzenia nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 lutego 2025 r. (R 1567/2024‑4), która potwierdziła niedopuszczalność wniosku o unieważnienie prawa do znaku towarowego.

– Grzegorz Mordalski, skarżący, dokonał w dniu 21 stycznia 2016 r. zgłoszenia następującego graficznego znaku towarowego w Urzędzie Patentowym RP:

– Urząd Patentowy RP odmówił rejestracji znaku, uznając, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego unijnego znaku towarowego graficznego, zarejestrowanego 27 stycznia 2010 r. przez Anita Food SA, przedstawionego poniżej:

– 1 listopada 2020 r. skarżący złożył wniosek o unieważnienie prawa do wygasłego znaku, opierając się na art. 60 ust. 1 lit. a) Rozporządzenia 2017/1001 w związku z art. 8 ust. 1 lit. a) i b).

– Wydział Unieważnień odrzucił wniosek jako niedopuszczalny, wskazując, że w dacie jego złożenia rejestracja spornego znaku była już wygaszona.

– Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie. Uznała, że postępowanie w sprawie unieważnienia może dotyczyć wyłącznie unijnego znaku towarowego, który wciąż istnieje jako znak zarejestrowany i nie może zostać wszczęte w odniesieniu do znaku, którego rejestracja wygasła przed wniesieniem wniosku.

– Sąd uznał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 oraz art. 52 ust. 1 lit. a) Rozporządzenia nr 40/94 unijny znak towarowy jest definiowany jako znak zarejestrowany. Sąd podkreślił, że nie pozwala to na prowadzenie postępowania o unieważnienie w odniesieniu do znaku, którego rejestracja już wygasła.

– Art. 17 ust. 5 Rozporządzenia delegowanego 2018/625, przewidujący możliwość unieważnienia znaku, którego rejestracja wygasła po złożeniu wniosku, został uznany za nie mający zastosowania, ponieważ w niniejszej sprawie wygaśnięcie nastąpiło przed złożeniem wniosku.

– Sąd odrzucił argumenty dotyczące rozróżnienia skutków wygaśnięcia i unieważnienia, potwierdzając, że brzmienie Rozporządzenia wyklucza unieważnienie znaku, który w chwili złożenia wniosku nie istniał już w rejestrze.

– Porównania z art. 24 ust. 2 Rozporządzenia nr 6/2002 dotyczącego wzorów wspólnotowych zostały odrzucone. Sąd stwierdził, że brak analogicznego przepisu w prawie unijnych znaków towarowych potwierdza, że taka możliwość nie istnieje w odniesieniu do znaków towarowych.
– Odrzucono także argumenty oparte na motywie 3 dyrektywy 2015/2436 oraz art. 7 TFUE. Przepisy te nie mogły zmienić jednoznacznego brzmienia właściwego Rozporządzenia.
– W konsekwencji Sąd oddalił skargę.

Szczegóły sprawy: https://infocuria.curia.europa.eu/tabs/document/T/2025/T-0251-25-00000000PI-01-P-01/ORD_NP/318010-PL-1-html

Judgment – 18/03/2026 – Debonair Trading v EUIPO – Loewe, Case T‑77/25

– Sprawa dotyczyła postępowania sprzeciwowego dotyczącego zgłoszenia unijnego znaku słownego AOURA, przeznaczonego dla szerokiej gamy towarów perfumeryjnych i kosmetycznych w klasie 3. Sprzeciw został wniesiony przez Loewe SA na podstawie wcześniejszego unijnego znaku słownego AURA LOEWE, również zarejestrowanego dla perfum i kosmetyków. Na wniosek zgłaszającego EUIPO zobowiązał przeciwnika do wykazania rzeczywistego używania wcześniejszego znaku zgodnie z art. 47 ust. 2 Rozporządzenia 2017/1001.

– Wydział Sprzeciwów uznał, że rzeczywiste używanie zostało wykazane dla towarów perfumeryjnych w klasie 3 i uwzględnił sprzeciw w całości. Zgłaszający wniósł odwołanie, kwestionując ocenę rzeczywistego używania oraz ustalenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

– Decyzją z 27 listopada 2024 r. Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie. Uznała, że przedstawiony materiał dowodowy, oceniony łącznie, potwierdza rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku zarówno w formie zarejestrowanej, jak i w nieznacznie zmienionych formach, które nie wpływały na jego charakter odróżniający. Izba stwierdziła także, że dla co najmniej części odbiorców istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) Rozporządzenia 2017/1001. Zgłaszający wniósł skargę do Sądu.

– Sąd odrzucił ogólne odniesienie się przez skarżącego do argumentów przedstawionych przed EUIPO, wskazując, że skarga nie zawierała konkretnych fragmentów, do których takie odesłanie miałoby się odnosić.

– Sąd stwierdził, że Izba Odwoławcza prawidłowo uznała, iż stosowane w obrocie formy znaku, w tym te, w których element „AURA” pojawiał się mniejszą czcionką pod elementem „LOEWE”, nie zmieniały charakteru odróżniającego znaku zarejestrowanego. Sąd uznał, że nawet jeśli niektóre dowody były niedatowane lub miały niską jakość, mogły zostać ocenione łącznie z innymi dowodami datowanymi, potwierdzającymi rzeczywiste używanie. W związku z tym Sąd utrzymał ustalenia dotyczące rzeczywistego używania.

– Sąd potwierdził także definicję właściwego kręgu odbiorców (konsumenci hiszpańsko‑ i włoskojęzyczni, dla których element „LOEWE” nie miał znaczenia). Sąd zgodził się również, że towary objęte zgłoszeniem i wcześniejszym znakiem są identyczne lub podobne.

– W zakresie porównania oznaczeń Sąd stwierdził, że ani „AURA”, ani „LOEWE” nie dominują w ogólnym wrażeniu wywoływanym przez wcześniejszy znak oraz że oba elementy mają charakter odróżniający. Termin „aura” nie był opisowy dla towarów perfumeryjnych, miał raczej znaczenie figuratywne lub metaforyczne, natomiast „loewe” było słowem pozbawionym znaczenia dla odbiorców. To samo dotyczyło „aoura”, który różnił się od „aura” jedynie dodaniem litery „o” (różnica ta nie była wystarczająca, by wyeliminować podobieństwo).

– Sąd potwierdził ustalenia Izby, że oznaczenia są podobne wizualnie w stopniu poniżej przeciętnego, ze względu na niemal pełną zbieżność elementów „aura” i „aoura”, fonetycznie podobne w stopniu przeciętnym oraz koncepcyjnie podobne w stopniu przeciętnym dla istotnej części publiczności. Globalna ocena prowadziła więc do stwierdzenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

– W konsekwencji Sąd oddalił skargę w całości.

Szczegóły sprawy: https://infocuria.curia.europa.eu/tabs/document/T/2025/T-0077-25-00000000PI-01-P-01/ARRET_NP/317829-EN-1-html

Judgment – 19/03/2026 – Institutul de Istorie și Teorie Literară „G. Călinescu” and Fundația Națională pentru Știință și Artă v HK and Others, Case C‑649/23

– Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 2 lit. a) dyrektywy 2001/29 oraz autonomicznego w prawie UE pojęcia „utworu” w kontekście ochrony prawnoautorskiej krytycznej edycji tekstu literackiego należącego do domeny publicznej. Postępowanie powstało na tle sporu w Rumunii dotyczącego zredagowanego, łacińskiego dzieła Dimitriego Cantemira, przygotowanego przez profesora Dana Slușanschi.

– Krytyczna edycja Slușanschi, opublikowana po raz pierwszy w 2001 r. i kilkakrotnie wznawiana, opierała się na łacińskim rękopisie Cantemira przechowywanym na Uniwersytecie Harvarda. Zawierała korekty, uzupełnienia oraz odtworzone fragmenty tekstu, mające jak najwierniej oddać zamierzony kształt dzieła. Po śmierci profesora jego spadkobiercy upoważnili Instytut Călinescu do wykorzystania transkrypcji i tłumaczeń w ramach edycji dzieł zebranych. Następnie NFSA opublikowała dwujęzyczne wydanie łacińsko‑rumuńskie, włączając edycję z 2001 r. wraz z nieopublikowanymi poprawkami, przy czym nazwisko Slușanschi pojawiało się jedynie w przypisach.

– Rumuńskie sądy pierwszej i drugiej instancji uznały, że edycja Slușanschi stanowi utwór zależny chroniony prawem autorskim i że została wykorzystana bez właściwego wskazania autorstwa i zgody. Pozwani wnieśli skargę kasacyjną, argumentując, że krytyczna edycja tekstu naukowego w języku historycznym (podlegająca ścisłym regułom gramatycznym, stylistycznym i filologicznym) nie pozostawia pola dla swobody twórczej wymaganej dla ochrony prawnoautorskiej. Utrzymywali, że redaktor jedynie wybiera najwierniejszy wariant tekstu, nie dokonując twórczych wyborów.

– Sąd odsyłający zapytał zatem, czy zgodnie z art. 2 lit. a) dyrektywy 2001/29 krytyczna edycja tekstu należącego do domeny publicznej, której celem jest odtworzenie oryginalnego rękopisu poprzez uzupełnienia, korekty, komentarze i aparat krytyczny, może zostać uznana za „utwór”.

– Trybunał przypomniał, że pojęcie „utworu” w prawie UE wymaga spełnienia dwóch kumulatywnych przesłanek, mianowicie istnienia oryginalnego przedmiotu ochrony będącego własnym intelektualnym wytworem autora, wyrażonym poprzez swobodne i twórcze wybory, oraz istnienia przedmiotu możliwego do zidentyfikowania z wystarczającą precyzją i obiektywnością. Podkreślono, że oryginalność może wynikać z układu, wyboru, struktury czy sposobu wyrażenia materiału, a nie tylko z nowatorskiego brzmienia. Gdy forma wyrazu jest całkowicie zdeterminowana względami technicznymi lub obiektywnymi, oryginalnośc jest wyłączona.

– Analizując edycję Slușanschi, Trybunał zauważył, że nie stanowi ona zwykłej transkrypcji rękopisu. Dokonane korekty, uzupełnienia, zamiany słów, odtworzone fragmenty i komentarze wymagały wiedzy naukowej, interpretacji i selekcji. Towarzyszący aparat krytyczny sam w sobie stanowił rezultat działalności twórczej. O ile praca redaktora nie była całkowicie determinowana wyłącznie względami technicznymi, spełniała kryterium swobody i twórczości.

– Trybunał uznał, że krytyczna edycja może stanowić identyfikowalny przedmiot ochrony jako całość, bez konieczności rozdzielania warstwy tekstowej i komentarzy, gdyż dzielenie naruszałoby integralność dzieła. Istotne jest, aby edycja w swojej kompletnej postaci była możliwa do obiektywnego zidentyfikowania.

– Trybunał doprecyzował, że jeśli krytyczna edycja spełnia przesłanki uznania jej za utwór, korzysta z pełnej ochrony wynikającej z dyrektywy 2001/29. Zakres ochrony nie ulega zmniejszeniu ze względu na stopień swobody twórczej, a uznanie ochrony nie powoduje powrotu oryginalnego dzieła do domeny prywatnej – redaktor nabywa wyłącznie prawa do nowych elementów ekspresji.

– Trybunał orzekł zatem, że art. 2 lit. a) dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że krytyczna edycja dzieła należącego do domeny publicznej, obejmująca odtworzenie rękopisu wraz z komentarzami i aparatem krytycznym, może stanowić utwór chroniony prawem autorskim, jeśli jest rezultatem intelektualnej twórczości odzwierciedlającej osobowość edytora poprzez swobodne i twórcze wybory oraz jeśli jest możliwa do zidentyfikowania z wystarczającą precyzją i obiektywnością.

Szczegóły sprawy: https://infocuria.curia.europa.eu/tabs/document/C/2023/C-0649-23-00000000RP-01-P-01/ARRET/317909-EN-1-html