Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2023 r. (sygn. C‑686/21) TSUE rozpoznał sprawę pytania prejudycjalnego włoskiego sądu, który zastanawiał się, czy na gruncie prawa unijnego niezbędna jest jednomyślność współwłaścicieli znaku towarowego do udzielenia licencji. Trybunał rozstrzygnął, że kwestia ta pozostawiona jest do uregulowania przepisom prawa krajowego każdego państwa członkowskiego.

Przedmiot sporu przed włoskim sądem:

Cztery osoby pozostają współwłaścicielami unijnego i krajowego znaku towarowego LEGEA. Postanowiły jednomyślnie udzielić Spółce Legea licencji na używanie tego oznaczenia, jednak pod koniec 2006 roku jedna z czterech osób będących współwłaścicielami sprzeciwiła się dalszemu udzielaniu tej licencji.

Spółka wniosła przeciwko tej osobie powództwo, zaś współwłaściciel sprzeciwiający się dalszemu udzielaniu licencji – powództwo wzajemne. Sąd I instancji orzekł, że Spółka zgodnie z prawem używała znaku towarowego do końca 2006 roku, jednak po tym czasie używanie to stało się niezgodne z prawem z uwagi na sprzeciw współwłaściciela.

Sąd II instancji zmienił ten wyrok. Uznał, że jednomyślność współwłaścicieli nie jest wymagana, a w konsekwencji Spółka również po roku 2006 używała oznaczenia zgodnie z prawem.

Włoski sąd kasacyjny, do którego finalnie trafiła sprawa, zwrócił się do TSUE z pytaniem prejudycjalnym, czy na gruncie prawa unijnego niezbędna jest jednomyślność współwłaścicieli, aby skutecznie udzielić licencji na korzystanie z krajowego lub unijnego znaku towarowego.

Rozstrzygnięcie TSUE:

Omawianym wyrokiem Trybunał uznał, że kwestia, czy udzielenie lub wypowiedzenie licencji na używanie krajowego znaku towarowego lub unijnego znaku towarowego objętego współwłasnością wymaga jednomyślnej decyzji współwłaścicieli, czy decyzji podjętej przez ich większość, należy do zakresu właściwego prawa krajowego.

Trybunał uzasadnił, że przepisy prawa unijnego milczą na temat wykonywania uprawnień przez współwłaścicieli znaku, a jedynie przewidują, że taka współwłasność może istnieć. Tym samym, zdaniem TSUE, kwestia ta musi zostać uregulowana w prawie krajowym.

Komentarz:

Prawo polskie w zakresie zasad używania znaku towarowego przez współuprawnionych odsyła (o ile umowa o wspólności prawa ochronnego nie stanowi inaczej) do przepisów Kodeksu cywilnego (zob. art. 159 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej). Zgodnie z art. 199 k.c., do rozporządzenia wspólnych prawem ochronnym oraz do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu niezbędna jest zgoda wszystkich współuprawnionych. W przypadku zaś czynności zwykłego zarządu wystarczy, zgodnie z art. 201 k.c., zgoda większości współuprawnionych. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że udzielenie licencji powinno być raczej traktowane jako czynność przekraczająca zakres zwykłego zarządu, a więc wymagająca jednomyślności (zob. K. Szczepanowska-Kozłowska [w:] Prawo umów handlowych. System Prawa Handlowego. Tom 5B, red. M. Stec, s. 505).